कविता माझी

माझ्या कविता. .    काही शब्दांनी सजलेल्या . .    काही स्वप्नांनी भिजलेल्या. .    कधी भासांमधे अडकून    काही क्षणांमधे रुजलेल्या. . माझ्या कविता. .     कळत नकळत मनामध्ये विरलेल्या..     कधी कधी तर भावनाच विखुरलेल्या ..     कधी ओझरत्या आशेने खुललेल्या ..     तर कधी विखुरत्या रंगात फुललेल्या.. माझ्या कविता.

प्रपोज केले तुला फालतू साॅरी म्हणाली मला काल तू झाले गेले विसरून जातो रूप तुझे ते चुलीत घाल तू तुझा ध्यास तो घडीभराचा मुंडासा बांधला वराचा वधू ठिकाणी तुला पाहिले डोळे केले उगा लाल तू होतो मी प्रेमवीर मानी प्रेमाची साधना तूफानी लाजवाब हा नकार देऊन मनात केलीस उलाढाल तू होती नव्हती सरली आशा उठल्या नाकावरच्या माशा खोट्या साय्रा शपथा घालून तरसविले मज सालोसाल तू खरी चूकी माझीच असावी फसलो तव जालात कसा मी फिरलो सदैव मागे मागे जनावरासम तुझ्या पालतू कवी:चिमू(निवृत्ती)

अपराजित जगज्जेता पकडले त्याने काळाला. दंभ अमरतेचा विजयी गुंगीचा. कळलेच नाही त्याला काळ कसा निसटला सूर्यास्त कसा झाला. अखेर हात रिक्तच राहिले पराजित योद्धाचे.

जमलंच तुला...... तर जमलंच तुला...... तर करुण दू: खानं ओथंबलेल्या डोळ्यांना धागा (सुखाचा) दे विसावण्यासाठी या लोकशाहीला थोड़ी जागा दे प्रसवण्यासाठी त्यामुळं उघड्यावर होणारे तिचे प्रसव टळतील नाहीतर उगाच लोक बड़बड़तील काहीही अन कुठेही ? जमलंच तुला...... तर कान फूंक त्या बलातकाय्रांचे दे पाणी त्यांना मर्दानी कर्तुत्वाचं ! एरवी गंज चढलाय त्यांच्या माणूसपणाला पौरुषत्वाची एक ठिणगी असते कायम पण तीही पेट घेते फ़क्त वासनेच्या वाय्रानेच त्यांचा पुरुषार्थ शोभून दिसतो टेबलावरच्या कागदी फुलांच्या ताटव्यांत अगदी गुबगुबीत, गुलाबासारखा ना गंध, ना वास! फूल आहे, तेवढा भास ! जमलंच तुला......

टीव्ही वरची धूळ नेहमीच्या भांडणाला कारण मिळाल पण देव-दयेने त्याच टीव्हीतल्या सासू-सुना योग्यवेळी भांडल्या अन त्या रोजच्या भांडणात आमच भांडण विरलं तीच वाढत वजन आमच्या भांडणाला पुन्हा एक कारण बनल पण त्याच वेळी पिझ्झा हट वाल्यांची फ्री होम डिलिव्हरी मी स्मरली अन आमच भांडण विरलं फिरायला जाऊया म्हणे गमतीत गाडी पेट्रोल पंपावर टाकली नेहमीचं भांडणाला कारण बनलं अन त्याच वेळी नेमका गाडीनी ड्रायचा दिवा लावला त्या क्षीण प्रकाशात आमच भांडण विरलं आमच्या भांडणाच सदाहरित कारण तिच्या दिसण्यावर मी दिलेली कॉमेंट पुन्हा एकदा कारण बनल पण नेमका त्याच वेळी आय सर्जन मित्राचा फोन यावा तिच्या

जगावेगळी ती स्वप्न असतो एक अजोडसा ठेवा कोणत्याही क्षणी आठवणीला एकटे सुटू देत नाही स्वप्नांचे असते सगळ्यांशीच सख्य हा आपला अन तो परका असा भेदभाव तिथे होत नाही 'ती' हा व्यक्तिविशेष कोणी न कोणी प्रत्येकच तरुणाच्या स्वप्नात असेल तरीही कवितेत सही पण 'माझी ती' वेगळीच वाटो या अट्टाहासाला अजिबात तळ मिळत नसेल प्रेम हि कल्पना प्रत्येकच जण अनुभवतो हातात हात घेऊन नशिबाशी भांडाया बघतो पण 'जिचा' हात 'माझ्या' हातात आहे तीच जगावेगळी या अन यासम मान्यतेला अजिबातच अंत नसतो वेगळेपणा तिचा कुठे नि कसा स्मरावा??

जुळयाचे नव्हे जुळ(व्)लेले दुखणे

जुळे १: सासं नसूनही तबला तू सकल मिपाचा झमेला तू धाग्यवरील सैरभैर (चि)चुंद्र अन्... सुप्त बोक्याची जागा तू मोकळाढाकळा रांगडा तू रे सुमडीत सोपान डोम ही तू ज्वर धाग्याचे आरोळी कधी तू कधी फसलेली चारोळी तू मिपात असूनही..

काहीच नाही म्हणता म्हणता चंद्राभवती पडले खळे, खळेच पडले इतके सुंदर चंद्र दिसेना त्यानंतर! काहीच नाही म्हणता म्हणता चाफ्याभवती पान उमटले पानच इतके गर्भरेशमी, फूल दिसेना त्यानंतर! काहीच नाही म्हणता म्हणता बागेभवती जडली माया माया इतकी गर्दसावळी बाग दिसेना त्यानंतर! काहीच नाही, काहीच नाही कशी म्हणू मी यानंतर? तव श्वासांचे गान ऐकते इथले तिथले मिळून अंतर!

व्याकूळ चातक विरही मीरा दग्ध धरती भूक बळीची. आसुसलेल्या डोळ्यांना एकच आस प्रेमाचा वर्षाव.

तिला काट्यात घर सापडले बाभळ तिथे गवसतो म्हणे... गिधाडांची काळी ज्वाला सतत असतो लचक्याचा घाला.... तिचा आत्मा गुहेत अडकून राहिला काळ सरून देऊळ पडून गेला... तिने हाती मग फुल उजळले त्यात आत्मीक अत्तर गवसले… सोडविना तो गंध नेई चंद्रापलीकडे तेथे असतो राणा सांगती सगळे…. ती निघाली लाटेच्या हाकेवरती जो घेऊन गेला कमळ डोईवरती… तिच्यात आला निघून काळ आडोश्याला पाझर फुटला चंद्र माखला आज वसुंधरेला…