शृंगार

नको रातराणी नको पारीजात ------------------------------------------- नको रातराणी नको पारीजात,असा गुंतलो मी तुझ्या कुंतलात. जणु जाहला जीव वेडा भुकेला,असा नाहलो मी दुधी चांदण्यात. विना उत्तरे ती मिटे प्रश्न सारे,असे मौन होते दुवा साधणारे. जरा गुंग होताच श्वासात उष्ण,पुन्हा दंगलो मी तुझ्या कंकणात. जणु गूढ झाले मधाने मधुर,जणु चातकाला मिळे चंद्रकोर. उराशी मला तु लपेटुनि घेता,मला ऐकले मी तुझ्या स्पंदनात. तुझा गंध येता पुन्हा मोगर्याला,तुझा रंग येता पुन्हा चांदण्याला. जसा मेघ देई सुगंध मृत्तिकेला,तसा बरसलो मी तुझ्या अंगणात.

...विश्वामित्र.... नको वाळवुस तु असे.. केस ओलेचिंब उन्हात.. वणवा पेटतो गं माझ्या. हळव्या नाजुक मनात.. लगबगीने जाशी तु.. केस ओले आवरीत.. ओला पदर सावरीत.. उतरावया दुधाचे भांडे ते उष्ण.. मी पुजेत दंग..पडे सारखा सारखा..लंगडा तो बाळकृष्ण.. हलक्यानेच पुसशी तु.. अंगावरुन ओघळते मोती.. वाटे..सारे देव देव्हार्यातले तुला वळुन वळुन पाहती.. माझ्या नावाचे ते कुंकु.. तु लावशी ठसठशीत.. दिसशी रुपवान अप्सरा.. मी मंत्र पुटपुटे अडखळीत.. गंध..सुवासिक लावुनि.. कशी फिरशी तु घरभर.. पुजा उरे उपचार मन माझे सैरभैर... बांधीशी तु गाठ अशी... बघुन पाठमोरी आरश्यात.. आरती चाले कशीबशी माझे लक्ष लागेना कशात.. रोज रोज सका