प्रतिभा

नि:शब्द होते मी तेंव्हा, कवयत्रीही नव्हतें, प्रतिसादाला तुझे उत्तरही नव्हतें ! भावनांचे थवे मनी दाटले होते, प्रेमाचे काव्य तेंव्हा पटलेच नव्हतें ! अनोळखी धुक्यातून वाट शोधत होते, काळाच्या लहरींवर आशेची साथ देत होते ! प्रेम मिळत होते तुझे पण माझेच म्हणून खासही नव्हतें, चार चौघांचे प्रेम पाहून माझे मन जळत होते ! पण धुके आता सरले आहे आशेने साथ निभावली आहे भावनांनी दाटलेल्या थव्यांनी भरारी घेतली आहे शब्द सारे कविता गुंफत आहेत प्रेम काव्य मिच आता रचत आहे कवितेला माझ्या तुझा प्रतिसाद मिळत आहे मी तुझ्यासाठी आता खासच आहे माझे प्रेम चारचौघांपेक्षा हटकेच आहे अनोळखी काळाच्या गैरसमजूतीचे निर्माल्य

उपटसुंभाचे 'बेत' वाचून आम्हालाही पूर्वीचे बेत आठवले, काही आमचे आणि काही दुसर्‍यांचे...;) आज थोडीशी टकीला चाखण्याचा बेत आहे. आज थोडे टुन्न होउन लुढकण्याचा बेत आहे. भेटणे मजला पुन्हा ती टाळते नाक्यावरी का मज कळेना योग हा की कटवण्याचा बेत आहे. अंगणी माझ्या कशाला बायकांनी फेर धरला खेळ चैत्री चालले की चोपण्याचा बेत आहे! टाकली पोटात जेव्हा मी जराशी जास्त फेणी कोण वदले, आज टकुरे सडकण्याचा बेत आहे? रातचा गाठून कविला समज आपण नीट देऊ का असा पाडीत गजला राहण्याचा बेत आहे?

जिकडे तिकडे अंधश्रद्धेचे थैमान, कुणा अशुभ कुणा शुभाचे वरदान ! जळी स्थळी भिन्न त्याचे माप, श्रद्धेवर अश्रद्धेने केलेला घात, दुबळ्या मनावर घडलेला अपघात ! मांजर आडवे जाता कर्म बिघाड, वाट पाहतात पिल्ले तिची रस्त्या पार ! घुबडाचे तोंड का असे अपशकून ? पाहून नये का जग तिने जन्म घेऊन ? टिटवीचे ओरडणे मारते कुणा, तिलाही होतच असतील मरण यातना ! पापणीची फडफड धरी स्वतःवरच रोष, देहाच्या त्रीदोषांपैकीच हा एक दोष ! आहे ना थोडी श्रद्धा विधात्यानेच सृष्टी निर्मिल्याची ? जे घडते ते त्याच्याच इशार्‍यांनी सारेच असे शुभ नसे कुणी अपशकूनी श्रद्धेला नेऊन ठेवा उच्च स्थानी .

फुलांच आयुष्य - अल्पायुष इवल्याश्या आयुष्यातही पुर्ण जीवन ! कुणी काट्यावर कुणी चिखलावर परी हसर्‍या रुपाने सर्वस्व फुलवत! कर्तव्याचा संदेश सुगंधात दरवळवत हुंगले जरी कुणी कर्मात ना मोडत! कुणी माळेत, कुणी इश्वर चरणी, लीन होऊन जीवन सार्थक ! कूणी बागेत, कुणी वाटेत वाटे वाटेतुन बाग फुलवत ! कुणी गजर्‍यात, कुणी फुलदाणीत सजवण्यासाठी सदा टवटवत! कुणी गुच्छातून सन्मान राखतं कुणी मृत शय्येसही श्रद्धांजली वाहत! फुलाचं जीवन, जन्म जगण्यास शिकवतं !

माझ्यातली दोन मनं अगदी सख्खे शेजारी एक वेडं , तर एक शहाणं ! वेड्याच्या हाती तलवार तर शहाण्याच्या ढाल ! वेडं वाट चुकत असतं नको तिथं धावत सुटतं शहाणं वाट शोधून काढतं योग्य जागी नेऊन सोडतं ! वेडं सतत घाईतच असतं संयमाशी पटतच नसतं शहणं मात्र शांत असतं धिराच फळ त्याला हवं असतं ! वेडं मन हट्टाला पेटतं धगधगत्या श्वासांनी काळीज पेटवतं शहाणं त्याला जवळ घेतं समजूतीच्या ओलाव्याने त्याला शांत करतं !

प्राजुताई नि राघवदादांच्या पौर्णिमा पाहून/वाचून मला मागच्या एका कोजागिरी पौर्णिमेला लिहिलेली कविता/गझल आठवली. शिळी, उष्टी असेलही कदाचित; पण आठवण झाली नि सहज शोधून मिळाली म्हणून मग येथे चिकटवायचे ठरवले.

तुझे नि माझे नाते.. ! तुझे नि माझे नाते कसले?.. मजला उमगत नाही.. या जन्मीचे की गत जन्मीचे?.. काही समजत नाही... काय नाव मी देऊ याला? सखे तुला तरी कळेल का? गूढ-गहन प्रश्नाचे उत्तर.. सांग कधि ग मिळेल का ? अवचित एका वळणावरती.. गाठ आपुली ही पड्ली... निमिषा मध्ये क्षणाक्षणाची.. रेशीमनाती बघ जुळली.. सत्य प्रेम.. शिव ही प्रेम.. प्रेमच सुंदर आहे.. क्षणीक नश्वर जगती अंति.. प्रेमच अमर आहे.... प्रीत असे या अवनी वरती.. कोरिव सुंदर लेणे.. शिल्पी याचा ईश्वर.. हे तर.. परमेषाचे देणे... त्याच्या मर्जी शिवाय जगती.. पान ही हालत नाही.. त्याच्या इच्छेपुढ्ती आपुले..

सख्या, का ते फुलपाखरू गालातच लाजले रे? का पंखाच्या फडफडीतूनी चित्त त्याचे हासले रे? कोण फुलापाई, पंखी रंग त्याने नक्षीले रे? कोण फांदीवरी फुल त्याचे सुखावीले रे? बघ कसा वारा चिष्टविती ह्यास, देत झुळूक रे ! का धरला त्याने अबोला, भरल्या कळीस रे ? कुठुनी येतसे हा गंध, घालीत त्यास साद रे ? होईल सांज आता, मनी दाटली हुरहुर रे ! कुण्या जन्माची ही, अवखळ, सच्ची प्रित रे ! जन्मापासुनच नाव, त्याने स्वतःशी गुंतले रे ! *फुल्-पाखरू*