विरंगुळा

स्वप्नातली फुले ती, सत्यात कां न दिसली? मज जाग जरा येता, ती रात कां हरवली? रात्रीत प्यायले होते, मी अश्रु यक्षीणीचे विरही व्यथेत ओले, मृदुगंध पापणीचे येता रवी उदयास, ती आसवेही सुकली मज जाग जरा येता, ती रात का हरवली? होता मनात माझ्या, कोपरा उजळला एक कवडसे नृत्य करीत, लयबद्धसे सुरेख ती उजळताच प्राची, सावली अंतरी धरली मज जाग जरा येता, ती रात का हरवली? मज सूर गवसला जो, कोठे हवेत विरला? ती साद ऐकू ये ना, स्वप्नील भाव सरला जाणीव करूनी सुन्न, जाणीव कां परतली? मज जाग जरा येता, ती रात का हरवली? पाहीले रुप सुंदर, तव नयनी मी बुडालो मी गमविले स्वतःला, माझाच मी न उरलो अस्तीत्व कां मिळाले?

नजरेत तीर गालात खळी जीव जातो इशा-यात बळी चालण्याचा डौल गजगामिनी फुले मन्मनी गुलाबीच धुंदी उधळीत जा ग फुले मोग-याची त्याचा गंध मना मधे दरवळू दे हवेमधे फेकता दुपट्टा रेशमी ढळे विश्वामित्री माझी समाधी वाटे जणू तू अप्सरा स्वर्गीची तपोभंग माझा सहजी करीशी नजरेतून देशी मदिरेचे प्याले नशा बघ कशी ध्यानात चढते