मौजमजा
माझी खाद्ययात्रा..
आपण देशाबाहेर, आपल्या गावाबाहेर पडलो की नेहेमीच तिथल्या खादाडीची आठवण काढत असतो! मलाही इथे राहून सतत वैशाली, श्रेयस, अभिषेक,गार्डन कोर्ट..... जाऊदे सगळी लिस्ट नाही लिहीत इथे.. पण या सगळ्यांची सतत आठवण होत असते.. पण इथेही काही खायला मिळत नाही असं थोडीच आहे?
इथेही अशी अनेक ठीकाणं आहेत, काही स्पेशल डिशेस आहेत ज्या मला खूप आवडतात.. त्यांची ही कथा!
(अमेरिकेत नसणार्यांना हा लेख असंबद्ध वाटेल, कारण सगळे इथले लोकल रेफरन्सेस आहेत या लेखात.. मात्र पक्क्या खवैय्यला या गोष्टिने काही फरक पडणार नाही असे वाटते.. आणि इथे नक्कीच खवैय्ये आहेत असं माझं मत असल्याने हा लंबाचौडा लेख तुमच्या भेटीला!! ...
खेळ दोन ओळींचा - ४
खेळ मागल्यावेळी सारखाच. फक्त यावेळेस दुसरी ओळ दिलेली आहे अन् पहिली जमवायची आहे!
.....
कृष्णा, तुझ्या बासरीला बंध कसा नाही!
हि कविता नाही. त्यामुळे फक्त दोनच ओळी असणारेत.
अट एकच, वर लिहिलेल्या ओळीशी निगडीत अशीच पहिली ओळ असायला हवी!
शुभेच्छा!!
मुमुक्षु
आम्ही जातो हिमालया.... पार्ट-२
मागील भाग
ये शिंच्या कार्टा..
(उगिच भेटली घाटावर ती)
उगिच भेटली घाटावर ती
बर्याच दिवसांनंतर
ओळख सारी धुवून गेली
बर्याच दिवसांनंतर
फेस धवल तोंडाला आला
धुके दाटले डोळीं
लालकेशरी चार शलाका
फुलून आल्या गाली
चपलेचाही प्रसाद आला
शिवीआरतीनंतर
उगिच भेटली घाटावर ती
बर्याच दिवसांनंतर
पेकाटाची मोडुन हाडे
हाती घेतला हात
(वळ्णावरती अवघड इतक्या
सहज घातली लाथ)
धडपडलो अन् धूम ठोकली
मान घातली खाली
त्या मौनाचा अर्थ सांगण्या
मागे धाउन आली
बुक्क्यांची मग उधळ्ण झाली
कुठेकुठे ति भयंकर
उगिच भेटली घाटावर ती
बर्याच दिवसांनंतर
प्रेरणा: पुष्कराज यांना सहज वाटेवर भेटलेली कविता
आम्ही जातो हिमालया.... पार्ट-१
मार्केट मुळे मी बरबाद झालो... काहींचे काम गेले तर काहीचे ते काम गेले, काहीचीं नोकरी गेली काहींची लंगोटी पण गेली.. मिपावर वेळोवेळी होणा-या अर्थ चर्चे मध्ये हे झालं की हिमालयात जाउ ते झालं की जाऊ चा जो गजर होतं असे ते सर्व झाले, सगळ्यांनी मला बकरा केला व म्हणाले तु दिल्लीचा तुला हिमालय जवळच तुच बघ जमीन आश्रमासाठि.. मी त्यांना हिमालयातील एका अनोळखी जागी आश्रम बांधणे व राहणे ह्यासाठी घेऊ गेलो...
"डुर्र" मच्छराचा त्रास
"डुर्र" मच्छराचा त्रास
ठाणे ४ मार्च २००९ (आमच्या बातमीदाराकडून) - येथिल सुप्रसिद्ध अशा मिसळपाव नावाच्या हॉटेलात सध्या "डुर्र" जातीच्या मच्छराने थैमान घातले आहे, असा आमचा ठाणे येथिल बातमीदार कळवितो. हा मच्छर अगदी नव्या प्रजातीचा असल्यामुळे, त्यावर अक्सर इलाज अद्याप सापडला नसल्याचे समजते.
(कोण म्हणतो रात्र झाली )
कोण म्हणतो रात्र झाली
आताच अमुच्या जेवणाची
आता कुठे सुरवात झाली
बघुया चला - या फोडणीची
नुकतीच टेट्रापॅकमधुनी
डालड्याला जाग आली
पदरही खोचला हिने अन्
जिरे-मिरीची आग झाली
प्रियेस माझ्या आजतर मी
दगडफुले कित्येक वाहिली
हिंग कुटला मी असा की
धुंदी आजही राहीली
त्याच गंधाने अजुनी
जेवणाचा बहर आहे
रात्र थोडी जाहली पण
भूक बाकी - कहर आहे!
समजून घ्या; खाण्याला, गाण्याला नि विडंबनाला वयाची अट नसते :)
Taxonomy upgrade extras
गाण्याची शिकवणी
मी म्हटलं चुकून,
मलाही शिकवा हो गाणं.
तर म्हणतात कसे
माझ्या मनातलं बोललीस.
कितीतरी दिवसात
बघ जवार काढली नाही
घरच्या तंबोर्याची.
* * * *
म्हणे,
आधी थोडी नोमथोम
मग
पलटा ताना मुरकी.
तिय्या घेउन येउ समेवर
नंतर
ठेवणीतली अनवट सरगम.
म्हटलं
हात धरून
गाणं शिकवतात का ?
म्हणे,
तुला म्हणजे समज कशी
बिलकूल नाही राणी.
आधी तानपुर्याची
मोकळी करावी लागते गवसणी.
चौदशपुत्रा ...? ...? ...?...?
चौदा मुलांची आई कुमारिका तर खचित नसेल, पण आजकाल कांही सांगता येत नाही. अमेरिकेत अशी एक आई आहे, पण ती स्त्री सौभाग्यवती आहे, की अविवाहिता, की विधवा , की घटस्फोटिता याबद्दल गूढ आहे. पण तो मुद्दा या लेखाचा विषय नाही. एका विलक्षण घटनेबद्दल ज्या क्रमाने जशा प्रकारच्या बातम्या येत गेल्या त्या खूपच रोचक होत्या. त्याबद्दल या ठिकाणी मी लिहिणार आहे.
"अष्टपुत्रा सौभाग्यवती भव।" असा आशीर्वाद आपल्याकडे पूर्वीच्या काळी सगळ्या मुलींना देत असत. आजकालचे 'कुटुंबनियोजन' किंवा त्यापूर्वी होत असलेले 'संततीनियमन' सुरू होण्यापूर्वीच्या काळात एकदा घरातला पाळणा हलायला लागला की तो सारखा हलतच रहायचा.
मिसळपाव