मौजमजा

समस्त मिपाकरांना आमच्याकडून (;))मकरसंक्रांतीच्या लाख लाख शुभेच्छा! :)

काही काही कलाकृती/प्रसंग अवचित आवडून जातात. ते का आवडले हे सांगण्यासाठीसुद्धा काही वेळा आपल्याकडे शब्द नसतात. त्यांचीच आठवण जागवण्यासाठी हा धागा.. माझ्यापासूनच सुरुवात करतो :) - दिल चाहता है हा माझा खूप आवडता चित्रपट. भावून जातो. कलाकार, वातावरण, छायाचित्रण, पटकथा-संवाद, संगीत-गाणी; सगळं कसं मस्त जमून आलेलं! पण या चित्रपटाचा एक विशेष मला फार आवडतो. त्याची निळाई!! बहुतेक फ़्रेम्समधे हा निळा रंग कोणत्या ना कोणत्या स्वरूपात वापरल्या गेलाय. चित्रपटाच्या कथा-पटकथेच्या प्रकृतीनुसार निळा रंग अगदी चपखल आहेच, कारण त्याने येणारा शीतलतेचा तजेला आपल्याला त्या वातावरणाच्या जवळ घेऊन जातो.

:P प्रेम म्हणजे काय असत॑...............

नमस्कार मंडळी, मी नुकताच हरीश्चंद्र्गडावर जाऊन आलो. हा गड माळशेज घाटाजवळ आहे. खरेतर ह्या गडावर मी तिसर्र्‍यांदा जात आहे. परंतु ह्या वेळी तीन दिवसांचा ट्रेक केल्यामुळे गड नीट पाहता आला. खुप मजा आली :) ब्लॉगस्पॉट्वर ब्लॉगही लिहीला आहे. तो इथे वाचा. फक्त छायाचित्रे जूलै मध्ये रतनगडावर जाऊन आलो होतो. रतनगड भंडारदर्‍याजवळ आहे.

"णमस्कार्स लोक्स," - टारुची कृपा..ह..च घे रे..:) बर्‍याच दिवसापासुन एक करमणुक प्रधान विषय डोक्यात घोळत होता...आज त्याला एक कारण मिळालं ते म्हणजे आमच्या एका मित्राच लग्न झालं आणि जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या... तर आजचा विषय आहे..मित्र/मैत्रीणी आणि त्यांना ठेवलेली गमतीशीर नावं किंवा त्यांच्या नावाचं केलेलं खोबरं..कारणं काहीही असोत जसे.. १. काही सवयी, २. रहाण्याची / दिसण्याची / खाण्याच्या सवयी/स्टाईल म्हणुया... ३.

१५ मिनिट टीकणारी स्मृती घेउन प्रेक्षक चित्रपट बघायला येतात ह्या समजातुन आमिर खानचा नविन गझनी हा चित्रपट बनवला आहे. समोरच्या प्रसंगात काय चालले आहे ह्याची १५ मिनिटापुर्वीच्या चित्रपटाशी सांगड घालायचा प्रयत्न केलात तर तुम्ही फसलात. कशाचा कशालाही आगापीछा नाही.

बाजीराव, मलाही तुमच्याप्रमाणेच "कुळकर्णी'अनुभव आला आहे. तो असा- माझ्या घराच्या माडीवर एका कुळकर्ण्याचं घर होतं. त्याचे वडील सर्कल होते. माझ्या आणि त्याच्यात चारएक वर्षांचे अंतर असेल. लहानपणी (पाचवी) मी त्याच्याकडे शिकवणीस जात असे. आमची आर्थिक परिस्थिती फारच बेताची होती. (याची त्याला पुरेपूर कल्पना होतीच) त्यामुळे त्याची त्यावेळची वीस रुपये फी द्यायला उशीर व्हायचा. पण तो पैशांसाठी इतका जेरीस आणायचा की कधी वाटे नको ही शिकवणी. त्याने पैसे मागितले की आम्ही आपले बापूस समोर हात पसरयचा. आज नाहीत, उद्या बघू, असे उत्तर ठरलेले असे. मग दुसऱ्या दिवशी मुकाट शिकवणीला जाऊन कोपऱ्यात बसायचे.

"पण कशावरून?" हा किडा कशाकशाच्या बाबतीत आणि कधीकधीपासून डोक्यात वळवळायला लागला हे नेमके सांगता येणार नाही. या किड्याचे मूळ शोधण्याचा प्रयत्न तूर्तास बाजूला ठेवून एकलव्याने आज घटोत्कचाच्या भेटीला जायचे ठरविले आहे. त्यातही ऐतिहासिक, धार्मिक आणि राजकीय रंग लागू न देता शक्यतोवर निव्वळ भौतिक आणि भौमितिक अंगाने या भेटीकडे पाहावे अशी खूणगाठही त्याने आजसाठी मनाशी बांधली आहे.