एकदा एका रेल्वे गाडीने एक मद्रासी आपली पत्नी आणि ८-१० मुलांसमवेत प्रवास करीत असतो. डब्यात शिरल्यावर आपल्या आरक्षित जागेवर स्थिरस्थावर होण्यास किंचित वेळ लागतो तो पर्यंत गाडी सुटते. तो आपली मुले मोजतो तर एक मुलगा स्थानकावरच राहिल्याचे समजते. तो घाबरतो. गाडी तर सुटलेली असते. तो उठतो आणि गाडी थांबविण्याची साखळी ओढू लागतो पण त्याची ताकद कमी पडते गाडी काही केल्या थांबत नाही. समोर एक सरदारजी बसलेला असतो. तो उठून उभा राहतो आणि मद्राशाला बाजू करून नुसत्या डाव्या हाताने साखळी ओढतो. गाडी करकचवून ब्रेक लावत थांबते. सरदारजी मद्राशाला म्हणतो, 'गोश्त (मटण) खाओ. ताकद आएगी। मद्राशी आपल्या मुलाला घेऊन येतो. तो पर्यंत गार्ड येतो डब्यात आणि विचारतो, 'चेन किसने खिंचा?' सरदारजी म्हणतो, ' मैने खिंचा। इसका बच्चा रह गया था प्लॅटफॉर्म पर। गार्ड म्हणतो 'ठीक है।' आणि जातो. सरदारजीच्या, आपल्या अंगी कमी ताकद असल्याच्या, उच्चाराने मद्राशी दुखावलेला असतो. गाडीने जरा वेग पकडल्यावर मद्राशी परत तिरीमिरीत उठतो आणि साखळी ओढायचा प्रयत्न करतो. अर्थात, त्याला जमत नाही. सरदारजी उठतो आणि पुन्हा डाव्या हाताने साखळी ओढतो. गाडी करकचून ब्रेक लावत थांबते. गार्ड येतो. 'चेन किसने खिंचा?' विचारतो. 'मैने खिंचा जी।' 'क्यूं' गार्ड विचारतो. सरदार गडबडतो. मद्राशाकडे पाहतो. मद्राशी खिडकीतून बाहेर पाहात बसतो. काही बोलत नाही. गार्ड सरदारजीला रु. २५०/- दंड ठोठावतो आणि जातो. गार्ड गेल्यावर गाडी सुरु होते. सरदारजीला मद्राशी म्हणतो, 'सांभार खाओ। अकल आएगी।'