ही मनःस्थिती स्वतः अनुभवलेली आहे. ज्या महिन्यात माझ्या बापाच्या मुलाचा वाढदिवस असतो त्याच महिन्यात माझा बाप त्याला सोडून गेला. माझ्या बापाला लहान मुलांची खूप आवड होती. पण स्वतःचा नातू बघायला तो थांबला नाही. सगळ्याची घाई त्याला आयुष्यभर!
नोकरी सोडुन परत बापाच्या पायाशी बसुन सतरंजी वर लोळत राजा शिवछत्रपती ते ही त्याच्या गदगदलेल्या आवाजात ऐकावे वाटले, परत एकदा तालमीत त्याचा "बापू मार चाट पायावर अन कर चितपट लवकर" असा कुस्तीचा धड़ा देणारा बाप आठवला एकदम, ह्या शिपुर्ड्या मुलाचा बाप अजुन धड़धाकट आहे तरी एकदम त्याचे म्हातारपण जाणवले इथेच बसुन, परत गेलो तरी ड्यूटी सोडुन का पळून आलास भाड्या म्हणेल तो कारण तेच त्याला त्याच्या बापाने अन त्याने त्याच्या शिपुर्ड्या पोराला शिकवले आहे, सुट्टी मिळायला हवी लवकरच
(नरडी ला कात्री अन काळजाला टोचणी लागलेला) बाप्या :'(
त्रास झाला वाचून..ज्याच्याबद्दल जे वाटेल, विशेषत: चांगलं, ते त्याच वेळी सांगितलं पाहिजे, हे आणखी प्रकर्षाने पटलं. बरेचदा हे जे भरभरून वाटणं असतं ते मनातच उरतं आणि वेळ निघून गेल्यावर आपल्यालाच छळतं...
९ व्या वर्षीच बाप देहरूपाने गेला पण अजून माझ्यात झिरपलेला/घुसलेला आतून (सुद्धा) कान पकडतो आणि काय बिशाद माझी त्याला नाही म्हणन्याची (त्याच्या लेकाच्या लेकाला सुद्धा हे माहीतेय चांगल, आणि म्हणून्च सगळ वसूल करून घेतोय सव्याज).
पोरका पण मनाने एकटा नसलेला नाखुस.
आधी वर एकदा दिलाय म्हणून पुन्हा प्रतिसाद देणार नव्हतो, पण हा विषयच एका दुखर्या कोपर्याला पुनःपुन्हा घुसळून काढतो; आमचे वडील गेल्यावर माझ्या भावाने आवेगाने लिहिलेल्या ओळी आठवल्या त्या उद्धृत करतो आहे (माझ्या इथल्या अन्य एका संबंधित धाग्याच्या प्रतिसादांत त्या ओळी आमच्या एका परिचितांनी दिल्या होत्या):
***************
'बहुगुणी' यांच्या परिवाराला मी ओळखतो, आपणा सर्वांच्या संवेदनेबद्दल आभार. या कुटुंबात वडिलांना 'अण्णा' म्हणत, 'बहुगुणी' यांच्या धाकट्या भावाने व्यक्त केलेल्या त्याच्या भावना इथे पोहोचवतोय:
*******************
'तुमच्या सर्व गोळ्या घेतल्यात का, अण्णा?'
हे विचारलं मी अण्णा
'इतक्या गोळ्या उष्ण पडतात का?'
हे विचारायचं विसरूनच गेलो, अण्णा
'इतक्या गोळ्या घेताहात, काही खाल्लंत का?'
हे विचारलं मी अण्णा
'घेतला तो नाश्ता पुरेसा होता का?'
हे विचारायचं विसरूनच गेलो, अण्णा
'तुमच्या नियमाप्रमाणे चालून आलात का?'
हे विचारलं मी अण्णा
'चालून पाय दुखले असतील, दाबून देऊ का?'
हे विचारायचं विसरूनच गेलो, अण्णा
'सारखी सारखी स्कुटी का चालवता?'
हे विचारलं मी अण्णा
स्कुटीमुळेच माझं औषध वेळेवर मिळालं
हे सांगायचं विसरूनच गेलो, अण्णा
'सारखे सारखे फोटो काय काढता अण्णा?'
हे विचारलं मी अण्णा
आनंदी जगण्यासाठी हे गरजेचं असतं का?
हे विचारायचं विसरूनच गेलो, अण्णा
'एवढी काळजी करतोस, सारखा मागे-मागे असतोस,
तुला हुलकावणी देऊन, गुपचूप निघून जाईन' म्हणायचात
'तुझी फार तडफड होईल का रे पोरा?'
हे विचारायचं विसरूनच गेले, अण्णा
माझा बाप आमची काळ्जी न करता कधीच निघून गेला, पण त्याची जागा आमच्या आईने घेतली अन स्वतः बाप झाली. तिची कायमच विचार्पूस करते.तिच्या आठवणीने डोळे पाणावले. आता लगेच तिला फोन करते.
प्रतिक्रिया
अंतर्मुख झालो खरा, पण...असो.
फारच सुंदर!
वेळ गेल्यावर रडून काय उपयोग
निशब्द...
नोकरी सोडुन परत बापाच्या
कहर
कहर
_/\_
नि:शब्द...
वाचून मन गलबलून आले. माणूस
माझ्या वयाच्या
वाचतांना डोळ्यांत पाणी न
देण्यासाठी प्रतिक्रिया नाही.
झणझणीत अंजन घातलात डोळ्यात
नाव वाचल आणि म्हंटल नेमक काय
निशब्द.
निशब्द.
लेख हापिसात वाचला. घरी
पुन्हा प्रतिसाद देणार नव्हतो
आई का बाप?
खुप आवडले.
अश्रूभरा दंडवत