आता त्या दोघांनाही सांगा ... अशावेळी जोतिषाच्यामागे जाण्याऐवजी एखाद्या समुपदेशकाकडे जावे..

त्यापैकी त्या मुलीचा व तिच्या पालकांचा आता काही ठावठिकाणा नाही (प्रयत्न केल्यास कदाचित मिळू शकेल, पण तेवढी उठाठेव करण्याची तातडी वाटत नाही). ... ते वृद्ध चित्रकार केव्हाच दिवंगत झालेले आहेत. ते माझ्यापेक्षा वयाने मोठे, कधीकाळी दिल्लीतील प्रसिद्ध चित्रकारांपैकी एक, आणि काहीसे आढ्यताखोर होते. खरेतर ते मला (आणि इतर सर्वांना) कःपदार्थ समजत. मला कोण काय शिकवणार? असे त्यांना वाटायचे, त्यामुळे समुपदेशकाकडे ते कधीच गेले नसते. कित्येक यशस्वी लोकांना आपल्याला लोकांपेक्षा जास्त कळते, असे वाटत असूनही 'ज्योतिषाकडे मात्र काही विशिष्ट योग्यता असते, त्यामुळे त्यांना भविष्य जाणून घेता येते' अशी समजूत असते, असे बघितले आहे. मुळात आपले विचार चुकीचे आहेत (वा सध्या चुकीच्या दिशेने जात आहेत), हेच बहुतेकांना मान्य नसते. त्यामुळे समुपदेशनाची गरज आपल्याला आहे, हे पटत नसते. तरी भविष्यात काय होणार आहे ? हे कुतुहल मात्र असते. आता इथेच बघा. सध्या मिपावर 'ज्योतिष हे थोतांड असते' आणि 'ते खरे असते' असे दोन तट पडलेले आहेत. असे समजा की यातील कोणतेतरी एक सत्य आहे (म्हणजेच पन्नास टक्के लोकांचे विचार चुकीचे आहेत). असे असून 'माझे विचार चुकीचे असल्याने मला समुपदेशनाची गरज आहे, सबब मी एकाद्या समुपदेशकाकडे जायला तयार आहे' असे किती लोक मान्य करतील? माझ्या अंदाजाने कोणीच नाही. उद्या मी जर समुपदेशकाचा बोर्ड घरावर लावला तर कोणीही माझ्याकडे सल्ल्यासाठी येणार नाही (हे मी अनेक वर्षांच्या अनुभवाने सांगतो आहे, ती पण एक मोठी कथाच होइल) पण ज्योतिषाचा लावल्यास दोन-चार लोक तरी लगेच येऊ लागतील, ही वस्तुस्थिति आहे. त्यातून हा फुकटात भविष्य सांगतो म्हटल्यावर तर एरव्ही कधी त्या वाटेस न जाणारे सुद्धा येतात, हे मी प्रत्यक्ष अनुभवलेले आहे. ज्या शहरात मी रहातो, तिथे किती आणि कोणकोण समुपदेशक आहेत, हे मला वा माझ्या परिचयातल्या कुणाला ठाऊक नाही, ज्योतिषी मात्र अनेकांना ठाऊक आहेत. अव्वाच्या सव्वा पैसे घेऊन कुणाला फसवू नये, हे अगदी खरे, आणि हे फक्त ज्योतिषांसाठीच नाही, तर सर्वांसच लागू होते. (हल्ली तर या बाबतीत डागतर आणि इस्पितळे यांचा हात धरणारा कुणी नसेल). माझ्या स्वतःच्या माहितीत काही पैका न घेणारे, आणि उत्तम मार्गदर्शन करणारे (समुपदेशन करणारे म्हणा हवे तर) ज्योतिषी आहेत, अश्या लोकांकडे जाणे मलातरी काहीच चुकीचे वाटत नाही. असो.

गोडाला गोड गोड नको का म्हणायला? .... त्यात संकोच कशाला म्हणतो मी?

काय अजून माहिती पाहिजे ? तर्काने अनेक गोष्टी सुतंतू शकतात ... मी त्या पळून गेलेल्या पुतण्याचे / भाज्यांची गाडी उदाहरम दिले कि अनुभवातून लोक ठोकताळे मांडतात आणि मिळालं देतात तिथे काही श्रद्धा वैगरे कशाला लागते बाकी मानस उपचार तन्य कसे काम करतात हे मी कसे सांगणार अपल्याकडे तरी "... दे झूटाही सही!" असे प्रेम द्यायला जागा नाही बुवा ... हा सूर्य हा जयंद्रथ किंवा "बाप दाखव नाहीतर श्राद्ध कर" हा आपला या बाबतीत टारीखाक्या आहे