अगं रागावु नाको पुजातै, आणि मला ते अगदि डाविकडे लिहण्यास शिकव कि जरा. म्हन्जे चौकोन लहान कर्ता येइल. अवांतरः- तु तिकडे अमेरिकेत ना मग तिकडे आता रात्र असेल ना मग तु का़य जागरण कर्तेस काय? कि तुला माहीत नसताना दुसर्या कुणी तुझ्या आयडी ने लिहताहे. बघ बुवा कोणि दिसतंय काय? }:> >:-] >:]

म्या काढलेली चित्रं मात्र परफेक्ट असायची.

बाळाचे पाय पाळण्यात दिसतात ते असेच! :) नायतर आमची चित्रकला म्हणजे......त्याला उपमाही मिळत नाहीये. हात असे कमरेजवळून फुटायचे अन पाय वाकडेतिकडे कसेही. शिवाय कायम साईड व्ह्यू, कारण चेहरा कधी जमलाच नाही. तरीही मी पट्टीचा चित्रकार होतो. पट्टीने सरळ रेषांची चित्रे बरी जमत. निसर्गचित्रातले डोंगर म्हणजे एकजात सगळे समद्विभुज त्रिकोण, आणि कावळे म्हणजे मराठी ४ चा आकडा, फक्त मधले गोंडगोळे कमी करायचे. शिवाय सूर्य म्हणजे वर्तुळपाकळी अन सूर्यकिरणांचे स्पेसिंगही ठरलेले असायचे. आणि खाली एकच एक अखंड आडवी रेष. जणू डोंगरांना ताकीद देतेय, "याच्या खाली आला तर तंगडं मोडीन". या अभेद्य रचनेतून नदी कशी आणायची हेही एक मोठे च्यालेंजच. मग एखादा डोंगर खोडणे, खोडूनखोडून चित्रकलेच्या वहीतले पान काळसर दिसणे (कारण चित्र हे दगडावरची रेघ असल्याच्या थाटात दाबून काढले जायचे) , सिमेट्रीसाठी बर्‍याचदा मधला डोंगर खालच्या बाजूने अंमळ खोडल्या जाणे अन एकाच डोंगरातून सूर्य आणि नदी दिसणे वैग्रे मनोहर प्रकार दिसत. अ डान्स ऑफ फायर अँड आईस म्हणजे नक्की काय प्रकार असतो हे तेव्हा कळाले =)) पुढे मग घर तुलनेने सोपे. दोन आयत आणि एक तिरका आयत वरती कौलारू छपरासाठी झाला की झाले. एक दार, दोन खिडक्या आणि वरच्या कौलांजवळ एक वर्तुळाकृती भोक. झालंच तर जवळ एखाददुसरे झाड वैग्रे. ते झाड तसे जमायचे, पण त्याचे डेरेदारपण दाखवताना कधी डाव्या बाजूचा डेरा मोठा तर कधी उजव्या बाजूचा मोठा दिसे, मग परत चिडचीड, अन अर्थातच खाडाखोड. एवढे झाले की मग कसेबसे रंगवणे. त्यात वॉटरकलरचे काँबिनेशन गंडणे, कधी ते सांडणे, कधी आयत्यावेळी वाटीतले पाणी संपून जाणे, कधी कागद भिजणे, इ.इ. सोपस्कार झाले की एकदाचं चित्र तयार व्हायचं आणि मास्तराला दाखवून शिव्या खायच्या. गेले ते दिवस.......तेच बरंय तेच्यायला. लै तरास दिला चित्रकलेनं. त्यापेक्षा आवडती कलाकृती म्हणजे वहीचं पान फाडून त्यावर शाईचे ठिपके रँडमलि टाकून कागद फोल्ड करायचा आणि मग उघडायचा. तर्‍हेतर्‍हेचे चित्रविचित्र शेप तयार व्हायचे. मग त्यात कधी बॅटमॅनचा शेप येतो की नाही त्याची प्रतीक्षा करण्यात उत्तम वेळ जायचा. किंवा कागद दुमडून दुमडून चित्रविचित्र कट घेऊन मग उघडण्यात एक मजेशीर ओरिगामी साकारण्यातही तितकीच मजा यायची.