नमस्कार मित्रांनो एक सल्ला हवा होता..........

आगया ऊंट पहाडके निचे ! ;)

मिपाकरांची फिरकी घेण्याचा कोणताही हेतु नाही....आणि या सगळ्यांतुन बाहेर पडण्यासाठीच कथा लिहिण्याचा छंद जोपासत आहे....

कथा लेखन करणार्‍यांना सहसा व्यक्ती आणि परिस्थितीकडे अधीक तटस्थपणे पहाता येत असावे असा माझा (गोड) गैरसमज आहे. :) व्यक्ती आणि परिस्थितीकडे अधीक तटस्थपणे पहाण्याचे कौशल्य असल्यास स्वतःच्या प्रस्तुत समस्येवर बर्‍यापैकी मात करू शकाल असे वाटते आहे. अर्थात माझ्या परिचयात भरमसाठ भय आणि रहस्यकथा पुस्तक टिव्ही ते चित्रपट माध्यमातून वाचणार्‍या पहाणार्‍या व्यक्ती आहेत. माझ्या व्यक्तीगत ऑब्झर्वेशननुसार भय आणि रहस्यकथांचा भय रस एंजॉय करणे हि मोठी समस्या नाही. अशा व्यक्तिंना दुसर्‍या व्यक्तींवर विश्वास ठेवण जड जाण्याची शक्यता असू शकते. अविश्वासाच नात जेवणाच्या मीठाच्या प्रमाणापेक्षा अधिक झाल्यास त्याचा परिणाम निर्णयक्षमतेवर आणि म्हणून निर्णयाच्या अंमल बजावणीवर होऊ शकतो म्हणून आधी वर म्हटल्या प्रमाणे भय आणि रहस्यकथा एवजी तुर्तास प्रवासवर्णनादी तणावरहीत लेखन/ छंदाचा विचार करावा असे वाटते (पुन्हा एकदा हि माझी व्यक्तीगत मते आहेत, कोणत्याही शास्त्रीय आधाराचा दावा नाही).

प्रत्येकालाच कोणत्या न कोणत्या गोष्टीची anxity कधी न कधी वाटतच असते. मनुष्य प्राण्याच्या दृष्टीने हे अबसोल्यूटली नॉर्मल आहे. अचानक समोर वाघ, सिंह, साप, कशाला साध झूरळ दिसलं तरी इतर वेळी नॉर्मल मंडळी खरेच घाबरतील आणि तुम्हास उपरोक्त anxity असूनसुद्धा अगदी वाघ सिंह समोर आला तरी तुम्ही त्या प्रसंगातून यशस्वीपणे बाहेर पडाल, कारण प्रसंग परत्वे प्रत्येकव्यक्ती प्रसंगाचा सामना वेगवेगळ्या पद्धतीने करत असते. वाघ/साप अचानक समोर आला तर तुम्ही नेमकी स्ट्रॅटेजी वापरणार शत्रूवर सरळ उलटा हल्ला करणार, शत्रूने काही केल्यानंतर सामना करणार, लपणार, पळणार की गर्भगळीत होणार हे प्रत्यक्षात तो प्रसंग समोर आल्या नंतरच होते हे खरेजरी असले तरी तशा प्रकारच्या प्रसंगात मी कसा वागलो होतो किंवा अशा शक्य प्रसंगांबाबत उपलब्ध पर्यायांपैकी कोणता पर्याय केव्हा निवडावा याची माझ्या मनाने किती आणि काय तयारी केली आहे यावर बरेच अवलंबून असते. anxity वाटणाऱ्या प्रसंगाची मनात पुर्वतयारी / सराव केल्याने या प्रकारच्या समस्येचा ८० ते ९० टक्के निराकरण व्हावयास हवे असे वाटते. मला स्वत:स रेल्वेने प्रवास करण्याबाबत जराशी anxity असे त्या बाबत अजूनही मी नेहमी कम्फर्टेबल नसतो प्रत्यक्षात प्रसंगाची मनात पुर्वतयारी / सराव करून मुंबईच्या लोकलचा प्रवाससुद्धा मी नित्याच्या प्रवाशांपेक्षा लिलया पार पाडतो. म्हणजे स्वत:च्या मनात रेल्वेस्टेशन वर गेल्या नंतर काय काय होणार याची उजळणी करतो. रेल्वेस्टेशन पोहोचणार तिथे भला मोठा क्यू असेल तो क्यू केव्हा संपेलयाची काळजी न करता मी क्यूमध्ये उभा टाकेन ट्रेन फलाटावर येण्या आधी सहसा तिकीट मिळतेच. अनिस्चित फलाट क्रमांक केव्हातरी एकदाचा कळतोच तिथे रिझनेबल मेहनतीने आपण पोहोचतोच, हवा असलेला डब्बा रिझनेबल विचारपूस आणि धावाधावी नंतर मिळतो. तेवढ्या गर्दीतही चढण्याची संधी मिऴतेच इतर सहप्रवासीही मदत करतात ह्या सूचना एकदा डोक्यास दिल्या कि माझे पुढचे काम आपोआप फत्ते होत जाते. रेल्वेस्टेशनवरच्या मला अस्वस्थ करू शकणाऱ्या न रुचणाऱ्या प्रत्येक प्रसंगात माझा सकारात्मक प्रतिसाद काय असावयास हे मी माझ्या मनास सांगणे जरूरी आहे. ती अनिश्चित वेळ घेणारी क्यूची गर्दीची , अनिश्चित फलाट बोगी सीट उपलब्ध होणे या प्रक्रीया सहज पूर्ण होत जातात आणि एकदा का या यशस्वी अनुभवांचा सराव झाला की स्वत:स अशी anxity होती हे विसरावयास होते. अर्थात एवढ्या एकमेक टेकनीकने १००% anxity जाईल असे नव्हे. मनावरील असंख्य प्रभाव हे लहाणपणापासून कोरले गेले असतात. एखाद्या व्यक्तीची प्रसंगाची लहाणपणीच भिती बसली असते. आणि अशा प्रसंगी सोबत कुणी नसणे, सोबतची मोठी व्यक्तीच घाबरुन प्रतिसाद देत असणे, इतरांच्या ओरड्याची भिती असणे, किंवा अमूक एक गोष्ट अशीच झाली नाहीतर कसे होणार याची अती चिंता. त्या शिवाय आपल्या समाजात कंपॅरिझन म्हणजे अत्यंत निंदनीय पद्धतीने होणारी तुलना, समोरची व्यक्ती चुकत असेल, किंवा micro manage करत असेल तरी वयाने पदाने मोठी आहे म्हणून भिडस्तपणे सहनकरणे आणि या प्रसंगाचा सामना करण्यासाठी आवश्यक संवाद कौशल्य नसणे, आपले स्वत:चे न्यूनगंड असे अनेक पदरांनी आपल्या व्यक्तीमत्वात टाळण्या जोग्या छटा जागा अडवून असतात. अडवला गेलेले एकएक पदर मोकळे करण्यासाठी स्ट्रॅटेजी बनवा आणि वापरा यश नक्की मिळेल. आपली समस्या कॉग्नेटीव्ह आणि सॉफ्ट स्कील डेव्हेलपमेंट रिलेटेड वाटते. त्यामुळे औषधवाल्या मानसोपचारापेक्षा कॉग्नेटीव्ह आणि सॉफ्ट स्कील डेव्हेलपमेंट क्षेत्रातील मोटीव्हेट करू शकणाऱ्या समुपदेशकाची गरज अधिक असावी असे माझे व्यक्तीगत मत आहे. (चुभूदेघे) सर्वाधिक महत्वाचे तांत्रिक क्षेत्रात तुमची तंत्रकुशलता आणि तंत्रकुशलताच महत्वाची बाकी गोष्टी करिअरमध्ये महत्वाच्या असल्या आणि कार्य पारपडत असल्याशी मतलब, म्हणुन काम ठिक आहेतर दहा लोक्स काय म्हणतात ते मनास लावून न घेता काम करत रहा. तुमच्या बॉस आणि कंपनीस दिलेले काम होते हे महत्वाचे त्या दृष्टीने कॅप्टन जॅक स्पॅरो म्हणतात तसे अनुभवी अभियंत्यांकडून छोट्या छोट्या शंकांचेही निरसन करून घेणे हि पहिली महत्वाची पायरी ठरावी असे वाटते.

+१११ सतिश गावडे अगदी असंच काहीसं लिहायला आले होते.

गैरसमज होतो आहे. सल्ला घेण्याबद्दल हरकत नसून त्याचा उपयोग होऊन व आभार मानून पुन्हा इथे न येण्याबद्दल खेद व्यक्त केलेला आहे.

तुमच्या धाग्यावर असला तरी प्रतिसाद तुम्हाला उद्देशून नाही किंवा तुमच्या भावनांचा अनादर नाही. यापूर्वी बरेचजण अतिशय अंतरंग सल्ले विचारून गेले . आणि परत आले नाही कधी, त्यांची आठवण आली तुमचा धागा पाहून. भावना समजून घ्याल अशी आशा असलेली --स्नेहांकिता