आपण यांना का खाल्लंत ?

>> कॉफी स्ट्रॉ नी पिता येत नाही अशी घट्ट आणि सविष्ट असते. सविष्ट ... श्शी!

चेंबुरच्या कामत हॉटेलातही कामत या अपेक्षेने गेलो होतो.भानिराशा झाली

असे प्रकार पुण्यनगरीतच मिळू शकतात. बाय द वे, नाय काय म्हणालात त्या प्रसिद्ध घरगुती हाटेल कम मेस कम ब्लाऊज शिवायच्या दुकानाचं. एकदा टेस्ट करावीच म्हणतो.

सॉल्ट नावाच्या एका हॉटेलात मशरुम-ब्रोकोली सुप मागवले तर चक्क कॉर्नफ्लॉअरच्या थिक पाण्यात एका ब्रोकोलीच्या तुर्‍याचे ४ तुकडे करुन आनी ५-७ मशरुमचे तुकडे (हे १५०/-) दिले.. म्ह्णलं कोणत्या जगात ब्रोकोली सुप असं बनवतात? शेवटी खुप बौद्धिक घेउन ते सुप परत दिलं आनी त्याचे पैसे देणार नाही म्हणुन सांगितलं..

आमचे व्हेज क्लियर सूप असेच असते. हमारे यहा ऐसेइच मिलता हय यावरुन खालील प्रसंग आठवला. माझ्याच एका धाग्यातुन घेतलाय - एकापेक्षा एक ************************************************************************************************ स्थळ: पुणे. मध्यवस्तीतले आता बंद पडलेले एक उडुपी उपाहार गृह " १० चीज बर्गर द्या हो" ( मास्तरच्या पैशाने खायला मिळते आहे तर का सोडा या सदसदविवेकबुद्धीने पार्सल घ्यायाला आलेला एक यडचाप तरुण. एरवी गपगुमान हातगाडीवरचा वडापाव खाणार. पण फुकट मिळतय तर "आम्ही ब्वॉ रोज चीज बर्गरच खातो") (मीच तो. मीच तो. ) "थोडा रुको. अभी देता है" १५ मिनिटांनतर "देताय ना. उशीर होतो आहे" " बन ला रहा है. रुकिये ५ मिनिट सिर्फ" (उशिर होतो आहे म्हटल्यावर रुको च रुकिये झाले होते आता. थोड्यावेळाने तो "स्सार प्लीज वेट फोर ५ मिनिट्स स्सार." असेही म्हणाला) हे बन ला रहा है प्रकरण मला काही झेपले नाही. इथे काय बर्गरची ऑर्डर मिळाल्यावर जवळच्या बेकरीतुन बन आणायला पळतात का? अजुन १० मिनिटांनी " किती वेळ लागेल अजुन?" "क्या स्सर?" (आता याला मराठी कळेनासे पण झाले. बोलता तर आधीपासुनच येत नव्हते) "कितना टाइम लगेगा? अर्धे घंटेसे वाट बघ रहा हू मै. अभी क्या चीज लावोगे क्या?" "स्सार प्लीज वेट फोर ५ मिनिट्स स्सार." अजुन १० मिनिटानी मरो ते बर्गर म्हणुन उठु पाहणार्‍या माझ्या हातात १० बर्गर शेवटी एकदाचे कोंबले गेले. मी धावत पळत ऑफिसला गेलो. एव्हाना मास्तरचे ४ फोन आले होते (हापिसात गेल्यावर काय रे गाय पकडुन तिचे दूध काढुन त्याचे चीज करुन घेउन आलास काय? असे ऐकायला लागले ते वेगळे) बर्गरचे खोके उघडल्यावर अस्मादिकांच्या लक्षात आले की अरेच्चा यात तर कटलेटच नाही. फक्त चीजच आहे. (बनसुद्धा बनपावाचा बन होता हो). चरफडत अखेर ते तसेच खाल्ले. परत जाउन घेउन येण्याइतकी भूक कोणाला धरवत नव्हती. बर्गर (सॉरी चीज बन) खाता खाता सगळे मला शिव्या घालत होते. हा अपमान असह्य होउन मी एक बाणेदार पुणेकर तडक त्या मद्राश्याच्या हॉटेलात जाउन धडकलो. "तुम्हारे बर्गर मै कटलेट नही था" "ऐसा हो ही नही सकता" "मग मी काय खोटे बोलतोय का?" रागवताना इनोदी हिंदी नको म्हणुन मी सुंबडीत मराठीवर आलो. त्यावर २ मद्रासी एकमेकांशी अगम्य भाषेत यंडु गंडु पांडु नारु सारु असे काहिसे बोलले आणि मग तिसराच बाबा माझ्याकडे आला. "क्या हुआ सर?" एव्हाना रागावर नियंत्रण मिळवलेला मी त्याला सर्व डिटेलात सांगण्याच्या मुडात आलो होतो. सगळे ऐकुन त्याच्या चेहर्‍यावर "देयर यु आर" असे भाव आले: "चीज बर्गर मे कटलेट नही होता है सर? व्हेज बर्गर मे होता है. आपने चीज बर्गर लिया था ना? तभी तो." "चीज बर्गर मध्ये कटलेट नसते? काहितारी काय? सगळीकडे मिळते" "नही सर इटली मे भी ऐसेहीच रहता है" "इटलीत पिझ्झा मिळतो. बर्गर नाही" " हा. पर हमारे यहा बर्गर ऐसेही मिल्ता है" "अर्रे तुम कल बर्गर मे शेपुकी भाजी डाल के दोगे और बोलोगे हमारे यहा ऐसेहीच मिलता है. ऐसा थोडेही ना होता है?" (माझ्या चेहर्‍यावर क्षणभर गड सर केल्याचे भाव होते. क्षणभरच राहिले) "हमारे यहा शेपुकी भाजे नही डालते बर्गर मे" म्यानेजर ने तेवढ्याच मख्खपणे सांगितले. यानंतर त्या **** शी भांडण्याचे त्राण अंगात नसल्याने आणि असाही तो बर्गर फु़कटच असल्याने (माझ्यासाठी. दिडक्या मास्तरने मोजल्या होत्या ना), मी हताशपणे चालता झालो. जाताना "ऐसा करोगे तो हॉटेल बंद हो जायेगा जल्दी ही" असे म्हणायला विसरलो नाही. माझी शापवाणी खरी ठरली. थोड्याच वर्षात हॉटेलचा बाजार उठला. आता तिथे एक कॅफे दिमाखात उभा आहे. पण अजुनही त्या जागेत जायचे धैर्य होत नाही मला.

कुठली ते सांगा म्हंजे जोर्दार अणुमोदनाचं ठरेल.

धन्यवाद. कुठे कधी? =))

२-४ वेळा तोंड फोडून घेतल्यावर आता जात नाही .त्या पेक्षा मार्केट यार्ड मधलं हमाल कॅन्टीन बरंय राव !!