टीव्हीवरील मतिमंद कार्यक्रम - मुख्यत्वे मालिका - आणि त्यांचे बहुतेक सारे स्वत:ला विकलेले निव्वळ पोटार्थी पांढरपेशे लेखक(?)

या मालिका पाहा म्हणुन अण्णा हजारे आपल्य दारात उपोषणाला बसले का? नाही! दाऊदने दुबईहून फोन केला होता का? नाही! मग का बघता? असंख्य वाहिन्यांवर असंख्य कार्यक्रम अव्याहत सुरू असताना याच मालिका का बघता? दर्जा बाजूला ठेवा. निर्माते मालिका अर्थप्राप्तिसाठी काढतात. अगदी रमाबाई रानडे यांच्या मालिकेतही रमाला पटकन मोठी न करणं, झाल्यावरही प्रत्येक भागाचा बहुतेक वेळ सासवांनी केलेला जाच, सहनशिल रमा हे दाखविण्यात गेला. ते बालपात्र प्रेक्षकांना आवडलं म्हणताना तुकोबांच्या मालिकेतही सुरुवात तुकोबांच्या आणि त्यांच्या पत्निच्या (अगदी लग्नाआधीच्या) बालपणाने केली गेली आणि अनेक महीने तुकोबा बालच राहिले, लोकांनी बहुधा ते आता संत होतील, मग संत होतील या अशेवर अनेक भाग पाहिल्यावर मालिका पाहणे बंद केले असावे. तर सांगायचं तात्पर्य निर्माता आपली मालिका चालावी म्हणून काढतो. यांचा प्रेक्षकांचा अभ्यास उत्तम असतो. मराठी मालिकांचा विद्यमान प्रेक्षकवर्ग म्हणजे साधारण ६०-६५ च्या पलिकडच्या वयाचे मराठी प्रेक्षक. हे बाहेर फारसे जात नाहीत (जाउ शकत नाहीत), घरात यांच्याशी बोलायला कुणी नसतं, घरातले सगळे आपल्या दैनंदिन जीवनक्रमात गुरफटलेले असतात तेव्हा हा वर्ग म्हणजे भरपूर संख्येने उपलब्ध असलेला लक्ष्यवर्ग. मग बहुतेक मालिकात या वर्गानं त्यांचा बालपणात, तारुण्यात जे पाहिलं, जे आजही त्यांच्या मनात अठवणीच्या रुपानं आहे आणि जे आज उपलब्ध नाही ते द्यायला सुरूवात केली. बहुतेक मालिकांत केंद्रबिंदू असलेलं कुटुंब हे एकत्र कुटुंब असतं. हे कुटुंब सदनिकांमध्ये राहात नाही तर घरात राहतं/ वड्यात राहतं, बंगल्यात राहतं. एक वडीलधारं पात्र. एक अगदी 'माठ' म्हणजे महासोशिक पात्र जे अन्याय आनंदानं सहन करतं, वर सर्वांसाठी मरतं. एक महाकजाग, कारस्थानी पात्र. अधून मधून आग लावायला बाहेरचं पात्र. भरपूर योगायोग. नेमक्या होऊ नयेत त्या वेळी चुकामुकी. एकंदर सतत एखाद्या (प्रेक्षकांना सुरुवातीलाच आवड्लेल्या) पात्राच्या वाट्याला उपहास, अन्याय, दु:ख दाखवणं अत्यावश्यक. एखाद पात्र अन्याय करत राहणारं आणि त्याला कुणाचा प्रतिकार न होणं हेही आवश्यक. या पात्राने भरपूर कारस्थानं करायची आणि ती उघडकीला येणार इतक्यात विलक्षण योगायोगानं ती बचावणं हे पाहिजेच. कुणाच्यातरी विषयी अपार साहनुभुती आणि कुणाच्यातरी विषयी अमाप तिरस्कार आणि निदान पुढच्या भागात तरी चांगल्या पात्राला न्याय मिळेल, दुष्ट पात्राचे कारस्थान उघडकीला येईल किंवा या भागात तरी प्रिय पात्रावरचं संकट टळेल अशी परिस्थिती निर्माण केली जाते. थोडक्यात दर्जा गेल्या खड्ड्यात, पण 'पुढच्या डावात नक्की जिंकु' म्हणुन कफल्लक होइपर्यंत डाव टाकत राहणार्‍या जुगार्‍याप्रमाणे प्रेक्षकांना पुढील भाग पाहायला भाग पाड्णे ज्याला जमेल तो जिंकला. तद्दन भिकार कथानक, बट्बटीत अभिनय करणारी पात्र, दिग्दर्शनाची गरज नाही . अनेक विसंगती ज्या कुणालाही पटत नाहीत, तेच ते पण, या सर्वावर मात करते ते प्रत्येक भागात आवड्त्या पात्रावर येणारे नवे संकट आणि कारस्थानी पात्राचा नवा कावा/ पवित्रा. अभिनयाची गरजच नाही - तांत्रिक बाबी ते सांभाळुन घेतात ( म्हणजे चेहरा गरागरा फिरणं, ओव्हर एक्स्पोज करुन पुन्हा नॉर्मल करणं, जोडीला कर्कश्श पार्श्वसंगीत), दिग्दर्शनाची गरज नाही कारण तमाम प्रेक्षक पुढच्या क्षणी काय होणार हे ओळखून असतात. लेखन म्हणजे बहुधा 'आजचा प्रसंग' एवढेच सांगितले जात असावे - कारण मूळ लेखनात फेरफार केल्याने वा शब्द बदलल्याने काही फरक पडत नाही. एक प्रकारे हे सुलभीकरण आहे. कोणी आला वा गेला म्हणुन काहीही फरक पडत नाही. आता या मालिकांविषयी जरा चांगलं. मालिका भिकार असतात, त्या फारशा पुढे सरकत नाही, तोचतोचपणा असतो हे तर वरदानच आहे. संध्याकाळी मालिका चालु असताना आपापसात गप्पा मारताना याची आडकाठी होत नाही, एखादा दिवस बघितली नाही म्हणुन काही फरक पडत नाही, म्हणजेच दिवसभर विखुरलेलं कुटुंब जेव्हा संध्याकाळी एकत्र येतं तेव्हा सर्वांना एकत्र बसून संभाषण करता येतं. जर मालिका अभ्यासपूर्ण, आशयघनं असत्या तर सगळ्यांना आळीमिळी गुपचिळी बसावं लागलं असतं. आणि घरातले लोक आपापल्या खोलीत आपापला मार्यक्रम लावून बसले असते. मागणी तसा पुरवठा. तुम्ही बघू नका, ते दाखवणं बंद करतील. उगाच चर्चा व्यर्थ आहे.

हे काय ! सर अजून शांतच ! उपाय पण नै सांगितले न अभिरुची पण नै !! उत्कंठा तरी किती ताणावी म्हणते मी !

मी काय म्हणतो, गरज अजिबात नाहीये पण हा धागा टाकण्याआधी एकदा टेलिव्हिजन मालिकांच्या अर्थकारणाचा अभ्यास केला असतात तर बरं झालं असतं. अर्थात प्रेक्षकांनी तो करण्याची गरज नाही पण त्याच्या अनुषंगाने जर आपण मुद्दे मांडले असते त्याच्यावर एवढा गदारोळ झाला नसता.

जन हो आपण च्युईंग गम खाल्ले आहे का? सुरुवातीला स्वाद चांगला असतो. बराच वेळ चावले तरी पोटात काहीच जात नाही. थोड्या वेळाने स्वादही राहत नाही. मग आपण काय करतो नवे च्युईंग गम चघळायला घेतो. आणि तीच कहाणी परत चालू होते. हीच परिस्थिती सगळ्या धारा वाहिकांची आहे कोण रे ते म्हणतो आहे? हीच स्थिती काही लोकांच्या धाग्यांची आहे. पुढचा धागा बरा असेल या अपेक्षेने उघडतो आणि पूर्ण वाचतो आणि तीच कहाणी परत चालू होते.

सर्वसाक्षी / परा / पेठकर काका / डॉ. खरे भौ. चला एक मालीका तयार करायला घेवुया. बराच कच्चा माल मिळालाय.

अरे हो विचारायचंच राहिले. कसलंही कथानक नसताना किंवा काहीही पुढे किंवा मागे जात नसतानाही "बिग बॉस" चे टी आर पी का वाढते?

हि मलिका भयानक आहे

मालिका भयानक आहे... :p

मालिकेची मलिका भयानक आहे!

खरोखरच भयानक आहे. वस्तूतः खर्‍या नायिका किंवा त्यासारखे दिसणारे नायक उपलब्द असतांना या बाप्याला सहन करणे म्हणजे आपल्या रात्री खराब करण्यासारखे आहे.

हल्ली झी वरच्या मालिकांचा दर्जा ढासळत आहे... पुन्हा एकदा उंच माझा झोका सारखी ऐतिहासिक मालिका सुरू झाली तर बरं होईल... :D