मुरुड चौपाटीवर नक्की काय घडले??

समुद्राला भरती होती असं बातम्यात ऐकलं.

यावर एक धागा नोंद म्हणून असावा आणि चर्चाही असं मलाही वाटलं.खफ आणि काथ्याकुट प्रश्नात लिहिलं.मागच्या माळीण दुर्घटनेवेळी मिपा बंद पडल्याने दुर्लक्ष झालेलं.

फारच दुर्दैवी घटना. भरती, ओहोटीच्या वेळा बघून समुद्रावर जायला हवं होतं. खरंतर किनार्यावर भरतीच्या वेळी तो भाग पर्यटकांसाठी प्रतिबंधीत करायला हवा आणि लाइफ गार्ड्स असायला हवे होते बीच वर. हकनाक मुलं गेली बिचारी :(

दुर्दैवी घटना ! :'(

समुद्रातील प्रवाह होते काय हे पाहणे आवश्यक ठरेल? उदा. https://en.wikipedia.org/wiki/Rip_current घटना अतिशय दुर्दैवी आहे. तरुण माणसांची फुलासारखी आयुष्ये अकाली खुडली गेली हे अतिशय वाईट आहे. परमेश्वर त्यांच्या आईवडिलांना हा भयानक धक्का सहन करण्यसाठी बल देवो एवढीच इच्छा.

अत्यंत दुर्दैवी घटना. या मुलांच्या कुटुंबियांवर वाईट प्रसंग आला आहे. अनेकदा अशा बातम्या वाचायला मिळतात.अती साहस, समुद्र म्हणजे काय, लाटांचा जोर, पाण्यातले प्रवाह/ भोवरे यांची कल्पना नसताना पर्यटक समुद्रात उतरतात आणि असे काही भयंकर घडते. तरण तलावात वा नदीत पोहणे आणि समुद्रात उतरणे यातला फरक उतरणार्‍यांना लक्षात येत नसावा का? मुरुड, गणपतीपुळे, आक्सा येथील किनारे धोकादायक आहेत. आक्सा - मढ येते धोक्याचे फलक असतानाही अनेकदा पर्यटक उतरतात आणि लाटांनी ओढले जातात अश्या घटना नेहेमी घडतात. समुद्रात उतरताना जरा भान ठेवलं तर असे अपघात निश्चित टाळता येतील. फाजील उत्साह/ आत्मविश्वास वा अनेकदा आग्रहाला बळी पडुन किंवा आपल्याला मुले भित्रे म्हणतील या दबावाखाली सुद्धा पाण्यात उतरले गेले असण्याची शक्यता आहे.

ही घटना नि:संशय अत्यंत दुर्भाग्यपूर्ण आहे ! अश्या घटनांमध्ये बर्‍याचदा (अ) पर्यटक स्थळांवर सुरक्षाव्यवस्था करण्यासंबंधीची शासनाची अनास्था व (आ) सुरक्षेच्या बाबतीतल्या नियमांकडे पर्यटक करत असलेले अक्षम्य दुर्लक्ष... किंबहुना अश्या नियमांचे धडधडीत उलंघन; हे मुख्य दोन घटक दुर्घटनेला आमंत्रण देतात. यापेक्षा अजून दु:खद स्थिती अशी आहे की अशी दुर्घटना झाली की लोक दु:ख व्यक्त करतात, तिची कमीजास्त चर्चा करतात आणि काही दिवसांतच हे सर्व विसरले जाऊन वरची परिस्थिती परत मूळपदावरून सुरू होते. :(

घटना नक्कीच दुर्दैवी आहे. मृतांच्या कुटुंबावर कोसळलेल्या दु:खाची कल्पनाही करणं अशक्य आहे. पण या घटनेची दुसरी बाजू सुद्धा बघायला हवी. कुठल्याही पर्यटन स्थळी लोक उत्साहाच्या भरात, जोशात, कोणाला तरी इम्प्रेस करण्याच्या नादात उगाच आचरट, अचाटपणा करतांना दिसतात. शाळा-कॉलेजच्या सहलींत तर हे हमखास असते. त्यावेळी सोबत असलेल्या शिक्षकवर्गाला कोणी हिंग लावूनही विचारत नसतो. त्यांच्या सर्व सूचना, नियम धुडकावून लावले जातात आणि अतिआत्मविश्वासाच्या भरात असे अपघात होतात. ही परिस्थिती बघता त्याचे जबाबदार कोणाला धरावे ते काही कळत नाही. टिव्हीवर बातमी बघत असतांना एका मृताच्या मावशीची मुलाखत चालू होती आणि ती सहलीच्या आयोजकांना दोष देत होती. तिची मनस्थितीही समजण्यासारखी आहे. शोकाकुल अवस्थेत माणूस सारासार विचार करू शकत नाही. पण केवळ फाजील धाडसापायी होणारे अपघात टाळण्यासाठी मुलांना लहानपणापासून योग्य शिस्त शिक्षणातून आणि कृतीतून लावली पाहिजे असं वाटतं.

पटेश. वर्तमानपत्रातील बातमीनुसार सुचना फलका कडे तसेच स्थानिकांच्या सुचनांकडे दुर्लक्ष करुन ही मुल पाण्यात गेली.

कॉमन सेन्स इज नॉट सो कॉमन https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10205543253165489&set=a.1472252611092.2067881.1376949027&type=3

मला तरी वाटते प्रत्येक कॉलेज / शाळा यांनी खालील प्रकारची सुरक्षा योजना करावी जेणेकरून मनुष्य हानी टळेल . १. पाण्यात उतरण्या अगोदर life jacket घालून उतरणे. life jacket साठी फार पैसे पडत नाही. अथवा तिथल्या ग्राम पानाचायात ने हि सुविधा द्यावी. chargeable basis वर. २. nylon Rope बरोबर न्यावा . ज्याला पाण्यात उतरायचे आहे त्याने हा rope कमरेला बधायचा व त्याचे एक टोक किनार्याला असलेलें मित्राकडे किवा teacher कडे द्यावे. असे बाहेरच्या country किवा reputed resort मध्ये करतात.

ही दुर्घटना जिथे घडली ती जागा मुख्य किनार्यावर नाही. मुरुड खाडी जिथे समुद्राला मिळते तिथे हा अपघात झाला. ओहोटी आली की खाडी चे पाणी जोरदार वेगाने समुद्रात घुसते. पाण्याच्या वेगाने मोठ्मोठाले भवरे तयार होतात. ही मुले अशाच भवर्यांमधे सापडली. तसेही खाडीची जागा अजिबात स्वच्छ नाही. मुख्य किनारा सोडुन ही सगळी मुले खाडी कडे का गेली हा प्रश्नंचं आहे.

किनार्यावर येणारे लोक लावलेल्या बोर्डांकडे दुर्लक्ष करतात, म्हणून ज्या स्पॉट ला असे लोक बुडतात, तिथे एक मोठ्ठा बोर्ड लावायचा - xyz या या तारखेला अमुक वेळेला इथे बुडाला, तो xx वर्षांचा होता, त्याला भेटायचे असल्यास जरूर इथे या वगरे वगरे......ट्रिप ची मजा थोडी खराब होईल पण लोक तर जिवंत राहतील.

पुष्कळदा सहलीला येणारी लोक आपल्याबद्दल एक गैरसमज बाळगुण असतात. मला थोड़े थोड़े पोहता येत. वास्तविक हे लोक कुठेतरी उन्हाळी शिबिरात दोन महीने पोहुन हरबर्यावर चढ़लेले असतात. त्यांनी घेतलेल्या प्रशिक्षणाला देखिल बराच काळ गेलेला असतो. फाजिल आत्मविश्वास व् चमकेशगिरी या जोरावर हे पाण्यात उतरतात, परिणाम दिसतो आहेच. पुष्कळदा वाचवायला गेलेला पण यांच्याबरोबर जलसमाधि घेतो कारण बुडनारा जवळ येणाऱ्याला सरळ गळामीठी मारतो. त्यामुळे होते काय की पट्टीचा पोहोणारा देखिल बचाव करण्याचे तंत्र माहीत नसल्यामुळे वाचवताना बुड़तो. काही उपाय सांगत आहे ते वापरले तर कदाचित असे अपघात कमी होतील. पाण्यात उतरण्यास पूर्ण मनाई, जे महाभाग थोड़े पोहोता येते असे सांगतिल त्यांना काहीच येत नाही असे समझावे, मोठा ग्रुप घेऊन सहलीला जात असाल तर एक १० ते १२ मीटरचा मजबूत दोर जवळ ठेवावा, कारण कितीही मना केले तरी काही अतिउत्साहि मंडळी पाण्यात उतरतातच, भावनेच्या भरात वाचवायला थेट उडी मारने टाळावे, दोराचा उपयोग करुन गेल्यास वाचण्याची शक्यता वाढते.

एका बातमीच्या संदर्भानुसार -

याशिवाय कोकणातील बर्याच समुद्र किनार्यावर वाटरस्पोर्ट्सची मजा पर्यटक घेत असतात. ते किती सुरक्षित आहेत किंवा कसे हे पाहण्यासाठी पर्यटन महामंडळाचे कुणीही तिथे नसते. आपल्याकडील एकही समुद्र किनार्यावर जीवसुरक्षक नेमलेला किंवा उपलब्ध आढळला नाही. याउलट केरळमधील समुद्रकिनार्यावर पर्यटकाना सूचित करण्यासाठी जीवासुराक्षक उपस्थित आढळले व ते पर्यटकाना समुद्रात आतमध्ये जाण्यास प्रतिबंध करतांना दिसून आले. देशावरच्या हौशी पर्यटकांना समुद्राचे आकर्षण असते परंतु समुद्राच्या पाण्यात उतरतांना काय काळजी घ्यायची याचे भान मात्र नसते.

आम्ही शिक्षित बुद्धिमान कुणाचे हि न ऐकणारे, जे मनात येईल ते आम्ही करू मग काय होणार.

दुर्दैवी घटना, अपघात टाळता येऊ शकतात पण त्यासाठी जनता आणि सरकार दोघांनीही बांधिलकी दाखवायला हवी.

लोक मूर्ख असतात किंवा फाजिल आत्मविश्वास हे असल्या अपघातांचे मुख्य कारण आहे. नुकतेच ठोसेघर धबधब्याला याचे सप्रमाण उदाहरण पाहिले.तिथे सरकारी काळजी घेतलेली आहे.बॅरीकेड्स आहेत.बोर्ड लावलेला आहे.तरीही लोक बॅरीकेडखालुन पलिकडे जातात.हातात लहान मूल घेऊन जाणारेही महाभाग होते.त्या गुळगुळीत दगडांवरुन तोल सावरत जाऊन पाण्यात सेल्फी काढणारे होतेच.हा धबधबा सरळ खोल खाली डोहात उतरतो.जीव वाचवायला स्कोपच नाही.कारण वाचवायला पण खाली उडी मारून पोहावे लागेल.अशा मूर्ख लोकांसाठी कोणीतरी मग बांद्रा दुर्घटनेसारखा स्वतःचा जीव हकनाक गमावून बसतो.:(

सज्जड पुरावा. दैनीक सामना मधून

आवाज नीचे करो; नही तो फेक दूंगा

पी. ए. इनामदारांच्या जिभेचा लगाम सुटला पुणे, दि. ३ (प्रतिनिधी) – ‘मुरुड’ दुर्घटनेत मरण पावलेल्या मुलांच्या पालकांशी बोलताना संस्थेचे प्रमुख पी. ए. इनामदार यांच्या जिभेचा लगाम सुटला. पालकांबरोबर सुरू असलेल्या बैठकीत इनामदार यांनी ‘आवाज नीची करके बात करो, नीचे फेक दूंगा’ अशा शब्दांत चक्क धमक्या दिल्या. एकाला तर त्यांनी बैठकीतून हाकलूनही दिले. मुलांच्या मुत्यूच्या दु:खातून अद्याप कोणी सावरलेही नाही. तोवर संस्थेकडूनही अशी अपमानास्पद वागणूक मिळाली. परिणामी बैठकीतून बाहेर येत काहीजणांनी शिवीगाळ सुरू केली. त्यामुळे त्यांना पोलिसांकरवी संस्थेच्या आवारातून हाकलून देण्यात आले. मुरुडमधील दुर्घटनेत मरण पावलेल्या १४ मुलांसाठी आझम कॅम्पस येथे आज श्रद्धांजली सभेचे आयोजन करण्यात आले होते. या सभेनंतर ााही पालकांनी काल त्यांना आलेल्या अनुभवाविषयी तक्रारी केल्या. मुलांचे मृतदेह आणताना महाविद्यालय प्रशासनाने हलगर्जी केली. माहिती व्यवस्थीत दिली जात नव्हती. अशा तक्रारी करत संतप्त पालकांनी निषेध व्यक्त करून घोषणाबाजी केली. वेळेचे गांभीर्य लक्षात घेऊन संस्थेच्या पदाधिकार्‍यांनी पालकांना चर्चेसाठी बोलावले. मात्र, या चर्चेत पालकांची व्यथा ऐकून घेण्याऐवजी त्यांना इमारतीवरून फेकून देण्याची भाषा खुद्द संस्थाप्रमुखांनीच वापरली. इतकेच नाही, तर त्यांना बैठकीतून पालकांनाच हाकलून देण्यात आले. मृतदेह आणताना मुरुड येथे महाविद्यालयाचा प्रतिनिधी का नव्हता? असा प्रश्‍न उपस्थित करण्यात आला. त्यावर पी. ए. इनामदार यांनी संस्थेच्या प्राध्यापकांची एक टीम तेथे होती, असे स्पष्ट केले. रुग्णवाहिका धुण्यासाठी आम्हालाच पाचशे रुपये द्यावे लागले, अशी तक्रार एका पालकाने केली. यावर बोलताना इनामदार यांनी ‘त्यांना चप्पलने मारायचे होते, पैसे कशासाठी दिले’? असा सवाल केला. इनामदार यांचा वाढलेला आवाज पाहून एक मुलाचे पालक म्हणाले, आपण चर्चा करीत आहोत, वाद नाही, त्यामुळे शांतपणे बोलू. मात्र, इनामदार आणि संस्थेच्या इतर पदाधिकार्‍यांनी ‘आवाज खाली करून बोलायचे कोणाला सांगता?’, ‘बाहेर फेकून देईन’ अशी धमकी देत त्यांना बैठकीतूनच हाकलून दिले. सामने आया तो चप्पलसे मारूंगी…! बैठकीतून हाकलल्यानंतर संतप्त पालकांनी पी. ए. इनामदार आणि महाविद्यालय प्रशासनाविरोधात शिवीगाळ केली. ‘मेरे सामने आया तो चप्पल से मारूंगी’, अशा शब्दांत एका महिलेने संस्थेच्या पदाधिकार्‍यांना शिव्यांची लाखोली वाहिली. पैसा कमविण्यासाठी संस्था चालवितो. मुस्लिम असून याचा उपयोग नाही, असला कसला मुस्लिम? असे एकेरीवर येत आरोप करून काहीजणांनी इनामदार यांच्या धर्माचाही उल्लेख केला. श्रद्धांजली आटोपताच जेवणावर ताव आझम कॅम्पस येथे झालेल्या श्रद्धांजली सभेनंतर महाविद्यालय परिसरातून पालक, प्रसारमाध्यमांचे प्रतिनिधी गेल्यावर संस्थेच्या आवारातच पदाधिकार्‍यांनी जेवणावर ताव मारला. मुरूड येथील दुर्घटनेवर संपुर्ण राज्य हळहळ व्यक्त करीत आहे. त्या मुलांचे कुटूंबिय अजुनही शोकसागरातून बाहेर आले नाहीत. असे असताना दुसरीकडे संस्थेचे पदाधिकारी संस्थेच्या आवारातच जेवायला बसले

अतिशय वाईट वाटणारी घटना. समुद्र पाहिला की लोकांचा कंट्रोल जातो. किती आत जाऊ आणि किती नाही. पाण्यासमोर मस्ती आवरलीच पाहिजे. ट्रिपचा अनुभव असा असतो की मुलं मुली कॉलेजची काही अगदी शिस्तीत असतात आणि एक्स्ट्रा डेअरींग करणारे आणि शान मारणारे पोरं ही ट्रिपची सर्वात मोठी अडचण असते, स्वत:तर शिस्त पाळत नाही आणि दुस-याला तसंच करायला प्रवृत्त करतात. 'कुछ नहीं होता रे' हा आगाऊपणा नडतो. एका ट्रिप मधे एक विद्यार्थिनी दिवस रात्र फोन वर सर्वांसोबत राह्यचीच नाही. परेशान केलं. सर आम्ही ट्रिपला आलोय इंजॉय करू द्या. नसेल पटत तर मी इथे उतरुन जाते. नस्ता ताप नको म्हणून आम्ही नरमाईची भूमिका घेतली ट्रिप संपली त्याच दिवशी ती मुलगी एका मुलाबरोबर पळुन गेली. मग पोलिसांची चौकशी आणि नसत्या भानगडी. :( मुरुडच्या किना-यावर स्थानिक रहीवाशी अशा लोकांना समुद्रात आत जाऊ नका अशा सुचना देतच असतात हे मी तिन चार वेळी अनुभवले आहे. गणपतीपुळेचा काठावर बोर्ड लावलेला आत्ता पर्यन्त बुडालेल्या मुलांची नावं लिहिलेली इतकं असून सुद्धा तुम्ही स्वत:हुन मरणाच्या दारात जात असाल तर काय करणार ? मला कॉलेजची ट्रिप घेऊन जाण्याची भीती यामुळेच वाटते. अनेकदा इतर पर्यटन स्थळी ट्रिप घेऊन गेलो आहे पण कितीही मुलं म्हणाली तरी मी आज पर्यन्त ट्रिप साठी समुद्र जिथे आहे तो पर्याय टाळलाच आहे. -दिलीप बिरुटे

ऐकलेली माहिती: गणपतीपुळे इथला समुद्र धोकादायक आहे हे अनेकांना माहिती असेल. तसे फलकही आहेत तिथे. तरीही लोकं जातात आत; बुडतात आणि मग तिथल्या बाजूच्या गावातली मुलं माणुसकीपोटी वाचवायला वगैरे जातात आणि स्वतःचा जीव गमवतात. अशा घटना झाल्यामुळे गावकर्‍यांनी ठरवलंय की आता कुणीही वाचवायला जायचं नाही. पुरेशा सूचना दिलेल्या असूनही कुणी जात असेल तर त्यासाठी आपल्या गावातल्या कुणी जीव धोक्यात घालायचा नाही. तरी कुणीतरी वाचवायला गेलं तर त्या कुटुंबाला म्हणे वाळीत टाकलं. मग पुढे निस्तरलं ते; पण म्हणजे आता गावकर्‍यांनाही कळून चुकलंय की अशा मस्त्या करणा-यांची वाचायची लायकी नाही आणि त्यासाठी आपण जीव गमवावा हे तर मुळीच योग्य नाही. अर्थात सगळे असे नसतात पण सुक्याबरोबर ओलं; तसं झालंय ते. ख.खो.दे.जा.