जे न देखे रवी...
संध्येच्या व्याकूळ छाया.
Primary tabs
संध्येच्या व्याकूळ छाया
अंधार माखुनी येती
हा डोह अंतरीचा
दुःखाने ढवळून जाती.
मी व्याकूळ होतो जेव्हा
दुःखाने मेघही झरती
अश्रूंनी विझुनी गेल्या
नभीच्या चांदणं ज्योती.
सावली उन्हाची व्हावी
तशीच शीतल माया
गेले प्रहर निघुनी
छळती स्मृतींच्या छाया.
अंधार भारल्या राती
नभी चांदणे झरते
अंधाऱ्या डोही दुःखाच्या
सुख तसे पाझरते.
छान... करून...
____________
कल्लोळ माजला येथे
भावनांच्या डोंगरापाशी
निस्तेज जाहला जीव
तेजगोलाच्या अस्तापाशी
--- गणेशा
छान ! लिहित रहा
गणेशाजी, धर्मराजमुटकेजी मन:पूर्वक धन्यवाद.
छान लिहीलय. थोडी दुरुस्ती केलीत तर छान घझल होईल
विजुभाऊजी मन:पूर्वक धन्यवाद.
सुंदर रचना.
-दिलीप बिरुटे
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटेजी मन:पूर्वक धन्यवाद.