बैसलो होतो पानटपरीवर उगाच फुंकित बिड्या, करीत खेळ आगिशी पेटविल्या अनंत काड्या ऊठुन बैसलो घेतला दगड टाकिला पत्र्यावरी आवाज जाहले शेजारचे कुत्रे पळता भुई थोडी. धाप लागिली घाम फुटला नरड्यात माझ्या कोरड. हाड कुत्र्या छौ साल्या बंद कर तुझी ती ओरड. झाड दिसले चढलो वरती बैसलोय मटकुळं करून. बैसलयं खाली बघतयं वरी कुत्रं खाकरून. एक थेरीडा बघुन प्रसंग गेलाय बावचळुन. हासडुनी शिव्या मजला गेला कुत्र्याला घेऊन. रोखुन मज दाखवा कुणी चालिलो मी अड्ड्यावर. चार शिपुरडे नेई मजला पुन्हा टपरीवर. क्रमश:

आमची प्रेरणा अर्थातच जगदिश खेबुडकरांचं हे जिवंत गाणं ही दिल्ली हाय एक जतरा, हौसं गवसं नवसं सतरा जो दिल्लीला भुलला न्हाई तो एक येडा भितरा पाच वर्षाचा फिरतो पाळणा ही अवघड फेरी नाव कुणाचे, नाकामंदी कुनी बांदली दोरी जागा होऊन बोलल त्याला, हाय कमांडचा हादरा यु आयडीचा शिनीमा बगा, बगा सोडुनी काम आधार झाला निराधार ना इथे राहीला राम कितीक योजना आशा लावूनी उगा दावतीया नखरा ह्यो फिरता घोडा नाव त्याचं सरकार कुनी नोकरशहा, मंत्री-संत्री टांग टाकुनी स्वार हितंच हाय परि दिसत न्हाई पब्लिक मारतय चकरा हि लोकशाहीची खानावळ लै खवाट कु

आजही जेव्हा स्वप्नांत तुझ्या.... रात्र रंगुनी जाते, एकएकट्या नभात तुझ्या अनोळखी रंग भरुनी जाते, दूर लुकलुकणाऱ्या चांदण्यात मग स्वत:ला हरवताना तू खरं खरं सांग तुला मी आठवतो का गं? आजही जेव्हा येण्याने तुझ्या.... आसमंत मोहरून येतो, नुसत्या चाहुलीने तुझ्या अलवार गंधाळुन जातो, धुंद मदहोशणाऱ्या निशिगंधात मग स्वत:ला विरघळवताना तू खरं खरं सांग तुला मी आठवतो का गं? आजही जेव्हा ओढीने तुझ्या.... बेलगाम वहावत येतो, हरएक अदेवर तुझ्या बावरा खुळ्यागत होतो, त्याच्या आसुसलेल्या आवेगात मग स्वत:ला भिरकावताना तू खरं खरं सांग तुला मी आठवतो का गं? आजही जेव्हा इशाऱ्यावर तुझ्या.... बेधुंद बरसत जातो, नाजुक स्पर्शा

धाकट्या भावाने हरिवंशराय बच्चन यांची "कुछ अनमोल लोगोंसे रिश्ता रखता हूं" ही कविता पाठवली आणि कळवलं, 'दादा, मराठीत रुपांतर कर!'. प्रयत्न केलाय, त्याच्यासाठी, आणि मिपासाठी.