सोनेरी किरणं अंगावर पडली तशी त्याची चुळबुळ सुरु झाली किणकिण्या डोळ्याने पाहिले त्याने आजूबाजूला आज नेहेमीपेक्षा जरा जास्त लख्ख वाटत होतं काय की... थोडं जास्त दिसतही होतं पण तरी अजून काही पहावं असंही वाटत होतं त्याला धडपडत ऊठलं ते आपल्या चिमुकल्या पायांवर तोल सांभाळत आजूबाजूच्या अनुभवी जीवांना कळलं आता काय होणार आहे ते त्यांना एकीकडे आनंदही होत होता आणि थोडं दु:खही कारण आज 'तो' दिवस होता... कुठुनशी एक आदिम ऊर्जा अंगात भरून झोकून दिलं त्याने स्वतःला आसमंतात त्याने....त्या पक्ष्याच्या ईवल्याश्या पिल्लाने आणि ऐकू आली ईतर अनुभवी पक्ष्यांना ती चितपरीचित फडफड पंखांची 'मी उडालो आई' 'हो रे पिला, तू उडा

सख्या कधीच लोपली मधाळ धुंद बासरी तरी अजून गुंजते मुकुंद नाम अंतरी अबोलशी पहाट ही उदास रे तुझ्याविना अजून सांज सावळ्या, शोधते तुझ्या खुणा सुनी सुनीच वाहते सुनी नदी सुन्या तिरी अजून माय साठवी घटा घटात क्षीर रे अधीरता मनात त्या लोचनांत नीर रे अशांत ती पुकारते फिरून ये पुन्हा घरी पूर्णतः प्रसन्न मी उदास गोकुळात या मनात हर्ष-शोक ना, पल्याड मी हरीप्रिया! कशास शोधु रे वृथा, मनात या वसे हरी... अदिती