झिजलेल्या काठची माती गिळून विस्तारणारे तळे ऊंच लाटांमधल्या रागाचे सुटणारे संयमाचे कडे पाउस न पडताच मातीतली दडपण पाउलवाटे वरची विचारांची वण्-वण! पानगळीतल्या गीतात नव्या पालवी चे स्वर न बदळणार्या रीतीं वर बदळणारे अगणित मत! ओळखीचे भाव अनोळखी चेहर्‍यांवर भिंत्यांवरची ओल उतरते हळुच फरशी वर खिडक्यांवर डोकावते सुंदर पानांची वेल नव्-आकृतीत जागा शोधण्याचे खेळ! परिस्थिती? कि मात्र एक क्षण? अभिव्यक्ति? कि मात्र एक अनुभव? खेळ? योगा-योग? कि भाग्यच हे? बहुतेक, नकळत मनावर उठणारे वण!

खालील कविता माझी नाहीं पण प्रत्येकाने वाचावी अशी आहे. मिपाच्या कायद्यात बसत नाहीं. म्हणून संपादकांना असे करणे रुचले नाहीं तर अवश्य उडवावी! सुधीर काळे सुनीला गोंधळेकर यांची ही अप्रतिम कविता प्रत्येकाने वाचायलाच हवी! आमचा फाटक्यात अडकला पाय , या अण्णांचं करायचं काय? यांना तुरुंगात घालायचं नाय, यांना बाहेर ठेवायचं नाय यांना बोलू द्यायचं नाय, मग गप्प करायचं काय? आमचा फाटक्यात अडकला पाय , या अण्णांचं करायचं काय? II१II जमली अवघड प्रश्नांची साय, खाली उकळत दुध हाय तोंड भाजून घ्यायचं का काय, जीभ दातात अडकली हाय आमचा फाटक्यात अडकला पाय , या अण्णांचं करायचं काय?

माझी कविता माझ्या आवाजात....मला नक्की कळवा तुम्हाला कशी वाटली ते? पुरुष हवे आहेत... या देशाला हवे आहेत पुरुष, मानसिक पुरुषत्व असलेले पुरुष, शारिरीक पुरुषत्व असुनही मानसिक शंढत्व असलेल्या पुरुषांच्या या काळ्या ढगात, वीजेसारखे आसमंत उजळवणारे पुरुष, निराशा अन निशेला आपल्या बलदंड खांद्यांनी, स्मशानात पोहचवणारे पुरुष समरांगणात मारिता मारिता, तलवार वाकवणारे पुरुष सहानुभुतीवर थुंकणारे पुरुष, वादळांना फुंकणारे पुरुष, शुन्यातुन स्वर्ग निर्माण करणारे पुरुष, राष्ट्रासाठी हसत हसत म