लहानपणी गावात (बेळगाव-कारवार भाग) गवतात भरपूर खेळत असू (म्हणजे सुकलेल्या गवताच्या गंजीत). परवाच गेलो असताना सगळीकडे (रानात वगैरे) बिनधास्त फिरलो होतो.
पण आता हे वाचून तंतरल्या गेली आहे (दातखीळ बसल्याची स्मायली)
नौदलाच्या अश्विनी रुग्णालयात काम करीत असताना आमच्याकडे एक कारंजा(उरण च्या बाजूला) नौदलाच्या तळावरून एका कमांडोला साप चावला म्हणून आणले होते. त्याच्या लक्षणांवरून त्याला घोणस चावल्याचे जाणवत होते. जखमेतून रक्तस्त्राव होत होत. पाय सुजला होता आणि भयंकर आग होत होती असे तो म्हणत होता( ज्याअर्थी कमांडो म्हणत होता त्याअर्थी ती खरच भयंकर असणार) त्याचे रक्त काढून त्याचा गोठण्याचा वेळ तपासण्यासाठी( सर्व साधारण माणसाचे रक्त ४-५ मिनिटात गोठते) प्रयोगशाळेत पाठवले आणि त्याचा रिपोर्ट येईपर्यंत थांबलो होतो पाऊण तास झाला तरी निकाल येत का नाही म्हणून फोन केला तर लैब मधून त्याचे रक्त गोठतच नाही असा रिपोर्ट आला. त्याला ताबडतोब सर्प विष प्रतीबंधकाचे इंजेक्शन चालू केले. एकशे चाळीस बाटल्या देऊनही त्याचे रक्त गोठेच ना. आमच्या एका सहकार्याला फक्त बाटलीचे धातूचे बुच तोडून त्यात १० मिली सलाईन घालायला उभा केला होता. त्याने विचारले कि सर किती बाटल्या हव्या आहेत. तर सर म्हणाले कि तुला कंटाळा येईपर्यंत बाटल्यांची बुचे तोडून त्यात सलाईन भरत राहा. दुसर्याला त्यात विरघळलेले विषप्रतिबंधक ५० मिली च्या सिरींज मध्ये काढून सलाईन च्या बाटलीत भरण्याचे काम दिले होते. थोड्या वेळाने त्याच्या रक्ताचा गोठण्याचा वेळ चाळीस मिनिटे आला).अजून साठ सत्तर बाटल्या दिल्या. अश्विनीतील औषध संपले. ताबडतोब हाफकिनला फोन करून अजून बाटल्या मागवल्या आणि पुण्याच्या कमांड रुग्णालयाल फोन करून आणखी साठा तयार ठेवायला सांगितला.नौदलाच्या कुंजाली या हेलिकोप्टर तळाला एक हेलिकोप्टर पुण्याला जाण्यासाठी तयार ठेवायला सांगितले होते. शेवटी त्या कमांडोला जवळ जवळ तीनशे बाटल्या सर्पविष प्रतिबंधक औषध द्यायला लागले होते. हा कमांडो केवळ मुंबईच्या जवळ होता म्हणून वाचला. बहुधा सापाने विष त्याच्या शिरेतच इन्जेक्ट केले असावे.त्याच्या पायाला लाल रक्ताने भरलेले फोड आले होते आणि पाय दुप्पट सुजला होता.त्या कमांडो ला पुढे सहा महिने ते श्राद्ध पुरवले त्याच्या दोन प्लास्टिक सर्जरी झाल्या आणि दुसर्या मांडीची त्वचा काढून इकडे लावावी लागली.
तेंव्हा पासून मी घोणस या सापाला फार घाबरतो.
जे डी साहेब आपली सर्प मला फारच रोचक आणि माहितीपूर्ण आहे आणि मला माझ्या जुन्या दिवसांना उजाळा दिल्याबद्दल आपले शतशः आभार
माझे अनुभव काहीच नाही, असा हा अनुभव आहे...त्या कमांडो ला पहिल्यांदा सलाम ! आणि नंतर त्याला वाचवणाऱ्या तुम्हाला सलाम !!
साधरण पणे ६० बाटल्या मी ससून ला दिलेल्या मी पहिल्या आहेत, त्या देऊन पण किती वाट लागते याची कल्पना आहे...३०० बाटल्या म्हणजे तो कमांडो खरच सुपर -कमांडो होता !!
जे डी साहेब,
सर्प विष प्रतिबंधक औषध दिल्यावर प्रथम त्याच्या रक्ताच्या गोठण्याची क्रिया सामान्य होते पण काही काळाने परत शरीरात उती मध्ये आलेले पण रक्तात न उतरलेले विष परत रक्तात शोषले जाते आणि सुरुवातीला गोठ्णारे रक्त पातळ होऊ लागते. हे जर लक्षात घेतले नाही तर तो रुग्ण सुरुवातीला ठीक झाला असे वाटते आणि नंतर परत अंतर्गत रक्तस्त्राव झाल्याने एक आठवड्यापर्यंत रुग्ण दगावू शकतो. त्या कमांडोला जवळजवळ तीन दिवस पर्यंत असे प्रतिविष द्यायला लागले होते(म्हणून हा आकडा एवढा जास्त झाला होता अन्यथा सर्वसामान्यपणे चाळीस ते पन्नास बाटल्या द्यायला लागतात) आणि त्यानंतर त्याच्या शरीरातील स्नायू सडल्याने त्याची शल्यक्रिया करावी लागली होती. आता शल्यक्रिया करताना परत त्याचे रक्त पातळ होऊन चालत नाही शिवाय जितका जास्त चाकू चालवाल तितकि जास्त इजा आणि सूज येते. हे म्हणजे एकाच वेळी ब्रेक आणि अक्सिलरेटर वर पाय ठेवून मोटार चालवण्यासारखे आहे.
आम्हाला एक शंका होती कि कमांडो जास्त शूरपणा दाखवायला गेला असावा आणि साप त्याला दोनतीनदा किंवा कडकडून चावला असावा आणि भरपूर विष आत सोडले असावे. अर्थात याची खात्री करणे शक्य नव्हते. दुसरी शक्यता अशी पण आहे कि त्याची रक्त किंवा शरीर जास्त संवेदनशील असावे त्यामुळे विषाच्या कमी मात्रेने सुद्धा त्याच्यावर इतका प्रभाव झाला होता.
या सर्व गोष्टी म्हणजे केवळ तर्क आहे
वैद्यकीय शास्त्रात तुम्हाला जितका जास्त अनुभव येतो तितके तुम्हाला आपल्याला किती कमी ज्ञान आहे आणि आपण किती तोकडे आहोत याची जाणीव होत राहते.
असो सापाशी खेळ करू नये हे तो कमांडो (तोच काय आम्ही सर्व जण) फार छान पणे शिकला असावा
साहेब,
सर्प विष प्रतिबंधक औषध सरकारी रुग्णालयात फुकट मिळते पण जर आपल्या पायाला गैन्गरीन झाला तर त्याच्या प्लास्टिक सर्जरीचा खर्च काही लाख रुपयापर्यंत जाऊ शकतो.
म्हणूनच म्हणतात कि साप म्हणू नये धाकला
तुमच्या लेखमाले मुळे ज्ञानात भरपूर भर पडली !!
आणि आजवर चप्पल घालून बिन्दास्त केलेले ट्रेक आठवले की अजून जिवंत आहे याबद्दल आश्चर्य वाटते ..आमच्या मावळामध्ये सर्व डोंगरावर गुडघ्याइतके गवत वाढते ..त्यातून आम्ही निवांत चालायचो ,
"अज्ञानात नेहमीच सुख असते ! " हेच खरे
अफलातून आहे ही पूर्ण लेखमाला. खूप छान वाटत आहे वाचतांना पण वाचून झाल्यावर भितीपण वाटते :)
ह्या लेखामधे शेवटी नमूद केलेला प्रसंग आणि सुबोधजींनी सांगितलेला प्रसंग वाचून तर अंगावर सरकन काटा आला *shok*
नागाचा फुत्कारही ऐकलाय आणि घोणसची शिट्टी पण.
ड्यान्जर म्हणजे काय ते तेव्हा चांगलच कळालं होतं.
:)
पोत्यांमधून डोके काढायचा ...की द्यायचो एक टप्पू ठेवून>>> बाबौ!!!!!!!!!!!!!!
खरच अज्ञानात सुख असतं.
लैच चपळ प्रकरण आहे हे.
बारामती ते हिकडं येताना शांत कसं काय बसलेलं काय माहिती.
त्या स्नेक पिट मध्ये थांबून जर त्या माणसाला त्याच्या हातातला "तो" नसून "ती" आहे सांगितलं असतं . त्याची कुठून कुठून कसला कसला स्त्राव झाला असता याचाच विचार करतोय .
लई जबराट लेख जेडी
डोक्यावर दोन्ही हाताने साप पकडला होता (लावणीवाली बाई पदर पकडते तसा !).... .>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> अरे काय या उपमा... ;)
भयंकर प्रसंग... हा माणूस एष्टीत बसून घोणसाला वरचेवर टप्पू देत होता... अग्गागागा
डोक्यावर दोन्ही हाताने साप पकडला होता (लावणीवाली बाई पदर पकडते तसा !)....
आणि
भयंकर प्रसंग... हा माणूस एष्टीत बसून घोणसाला वरचेवर टप्पू देत होता... अग्गागागा
डोळ्यासमोर चित्र उभं राहीलं. :)
-दिलीप बिरुटे
हा घोणस नाही, माझ्या मते, व्हेरीगेतेड कुकरी (variegated kukri) साप आहे. हा बिनविषारी साप असून, महाराष्ट्रात सगळी कडे सापडतो. खूप वेगवेगळ्या रंगामध्ये हा सापडतो.
तो बिनविषारी साप असून, खूप शांत असतो. खडकाळ आणि भुसभुशीत जमिनीत राहणारा तो साप आहे. शांत असल्याने खूप वेळा गारुड्याकडे आढळतो. त्याच्या शेपटीला खवले असतात, ते तो जमीन उकरायला वापरतो.
(जगात चुंबन घ्यायला एवढ्या सुंदर गोष्टी असताना, लोकं इंटर-स्पेसियल रिलेशन मध्ये का पडतात कोण जाणे?)
हेच म्हणतो की वो मी ! जिकडे इंटरेस्ट दाखवायचा तिकडे जाणार नाहीत,नको तिकडे चुंबा-चुंबी करायला जातात आणि मग डंख बसतो ! ;)
बाकी लिखाण मस्तच ! :)
जेडी लेख तर भारीच आहे . (परत एकदा वाचून परत एकदा सांगतोय)
पण . ज्या काही उपमा दिल्या आहेत .
आहाहाहा . . सक्काळी सक्काळी टिळक रोड वरल्या तिलक चा उपमा खाल्ल्यासारखं वाटत .
मधेच मिरची . मधेच गोड . . मस्त मस्त .
वाचून हस हस हसतेय... =))
याची शिट्टी ऐकलिये. आमच्या कॉलेजजवळ हाच आला होता. आणि आमचे महान मुलांच्या हॉस्टेलवरचे लोक त्याला छोट्याशा काठीने मारायला निघाले होते, तेही रात्री. आम्ही मैत्रिणींनी या लोकांसोबतचं वैर वगैरे विसरुन जायचं ठरवलं होतं तेव्हा कारण उद्या दिसतील की नाही काय माहीत!
कुरुप दिसतो हा पण. खूपच ओबड-धोबड प्रकार वाटतो. अर्थात खरोखर कसा ते बघायला त्याच्याजवळ जायची जन्मात टाप नाही लागणार म्हणा...
तुम्ही धन्य आहात जेडी.. ___/\___
प्रतिक्रिया
मस्त मस्त मस्त
नेहमीप्रमाणेच मस्त लेख
बापरे... लेख वाचताना अंगावर
जबरा, अन्गावर काटा आला.....
मस्त.
धन्यवाद ! चोकोलेट खाऊन टल्ली
दे दणादण लेख छान!
लहानपणी गावात (बेळगाव-कारवार
मस्त!!
जबरा..
नेहमी प्रमाणे
लय भारी
नौदलाच्या अश्विनी रुग्णालयात
बापरे! वाचूनच भीती वाटली!
माझे अनुभव काहीच नाही, असा हा
जे डी साहेब,
खरच थरारक अनुभव ! एक शंका आहे
साहेब,
धन्यवाद, उपयुक्त माहिती.
खूप मस्त माहिती दिली आहे
मस्त लेख - नेहमीप्रमाणेच!
खुपच छान माहिती
अफलातून आहे ही पूर्ण लेखमाला.
मस्त लेख आणी माहिती.......
मस्त लेखनशैली आणि उदंड माहिती
लै खास!
_/\_
केवळ आणि केवळ
नागाचा फुत्कारही ऐकलाय आणि
त्या स्नेक पिट मध्ये थांबून
लैच भारी लिखाण.
अगायो बाबव वाचताना पण खुर्चीत
:)) :))
बेस्ट लेख
वाचतोय लेखमाला.
बेस्ट लेख +१
ह्या ह्या ह्या !! प्रतिक्रिया
नेहमीप्रमाणेच सुरेख लेख.
हा घोणस नाही, माझ्या मते,
धन्स जेडी.
डुरक्या घोणस नावाचा एक प्रकार
तो बिनविषारी साप असून, खूप
(जगात चुंबन घ्यायला एवढ्या
जेडी लेख तर भारीच आहे . (परत
अर्रर्र...तिलक ची आठवण करून
लै भारी लेका! कं लिवलंय कं
बाप्रे! हा प्रकार त्या
नेहमीप्रमाणेच माहितीपूर्ण आणि
वाचून हस हस हसतेय...
तो यष्टीतून साप आणण्याचा आणि