आणखी एक प्रसंग आणखी एक प्रसंग येथे नमूद करावासा वाटतोय. माझी मोठी मुलगी आणि छोटी मुलगी यात ५ वर्षाचे अंतर आहे. लहान मुलीचा जन्म झाल्यावर मोठ्या मुलीकडे आईचे थोडे दुर्लक्ष होवू लागले. मोठी मुलगी विचित्र वागू लागली. आणि हे स्वाभाविक होते. आम्ही नेहमी तिला समजावत असू कि छोटी बाळ आहे तो पर्यंत आई तिच्याकडे जास्त लक्ष देणार कारण तिला चालता बोलता येत नाही आहे. एकदा बाळ चालू बोलू लागले कि तिला पण आम्ही दम देणार मारणार सर्व काही तुझ्या सारखे करणार. बरेच दिवस मोठी गप्प राहिली. एक दिवस म्हणाली कि तुम्ही मला मारून का टाकत नाही? आणि मग बाळाचे लाड करत बसा. आम्हाला काय करावे सुचत नव्हते. आम्ही निरुत्तर होवून गप्प बसतोय हे बघून ती हेच वाक्य वरचेवर उच्चारू लागली? बरेच समजावले, मुद्दामून तिच्यासमोर छोट्या मुलीला ओरडायचो. छोटीला काही कळत नसल्यामुळे तिचा प्रश्नच नव्हता. थोडा अति झाल्यावर माझ्या आई ने एक युक्ती केली. एक दिवस नेहमी प्रमाणे मोठी म्हणाली मला मारून टाका. त्यावर आई म्हणाली "चला आपल्याला तयारी करायला पाहिजे हिला मारण्याची. कस मारायचे हिला. विचार करावा लागेल " हा प्रतिसाद मोठीला नवीन होता. ती धावत माझ्याकडे आली आणि म्हणाली कि तुम्ही खरच मला मारणार आहात? मी म्हणालो, "हो, तुला तेच हवे ना?" त्यावर आई म्हणाली अरे बघत काय बसलास एक दोरी आण तिचे हात पाय बांधावे लागतील. हि मात्र बरोबर लागू पडली. मला घट्ट बिलगून म्हणाली कि बाबा मला वाचव. मी सर्व तिच्याकडून कबुल करून घेतले. परत असे बोलणार नाही. बाळाला त्रास देणार नाही. तिने सर्व कबुल केले. त्यानंतर तिने ते वाक्य कधी उच्चारले नाही. आम्ही कदाचित चुकीचे हि वागले असू. मला माहित नाही. पण मुलांना धाक दाखविल्याशिवाय कधी कधी ती ऐकत नाहीत

विचारात पाडणारा लेख. समस्या कशा हाताळाव्यात याबद्दल वाचायला आवडेल. मिपाकरांच्या प्रतिक्रिया खूप प्रामाणिक. उगीचच धक्का बसला छाप प्रतिक्रिया नाहीत. मुलाला मारावं कि नाही याबद्दल प्रामाणिक मतं व्यक्त केली आहेत. मितान यांना देखील त्यामुळं उत्तरं देताना सोपं जाईल.

शिस्त आणि शिक्षेविषयी स्वतंत्र लेख लिहिण्याची प्रेरणा तुम्ही मंडळींनी दिली आहे. विषय डोक्यात तयार आहे. लवकरच लिहिते. :) अवांतर ! प्रतिक्रीयांचा पाऊस बघून घाबरले ना मी !!!!!! म्हटलं इथे कोणाची जुंपली की काय :))

मी ज्या सामाजिक संस्थेसाठी काम करतो, तिथे गेल्या बालदिनानिमित्त आम्ही, सातारा जिल्ह्यात अनाथ मुला-मुलिंसाठी आश्रमशाळा चालवणा-या एका ताईंच अनुभव कथन ठेवलं होतं. ताईंनी सांगितलेले अनुभव पण असेच भयंकर होते. ताई सांगत होत्या,तिकडे एक १३-१४ वर्षाची एक मुलगी भरती झाली.ती मुलगी भरती झाल्यापासुन कोणालाही जवळ येऊ देत नव्ह्ती.चौकशी केल्यावर समजलं की ती मुलगी घरातुन पळुन आलेली होती. ती वयात आल्यापासुन तिचा सख्खा बापच तिच्यावर,रोज बलात्कार करत होता...आणि तिची आई पण, माझी सवतं म्ह्णुन माझ्याच पोटी जन्माला आली म्हणुन तिला मारहाण करत असे...एक दिवस अगदीच सहन झालं नाही आणि ती मुलगी घरुन पळुन गेली....हे सगळं ऐकताना अंगावर काटा येतं होता....हा लेखं खरोखर अंर्तमुख करणारा आहे...

लेख आणि प्रतिक्रिया प्रचंड आवडल्या ! कितीतरी जणांनी इतक्या खोलवर विचार करून मत लिहीले आहे तर कित्येक स्वानुभव लख्ख प्रामाणिकपणे लिहीले आहेत. असे सभासद असलेल्या मिपाकुटुंबात असल्याचा अभिमान वाटला ! जो पर्यंत "मुद्दाम गहन विचार करून कुणी टंकत नाही" तो पर्यंत जूंपत नाही. या विषयावर कुणी गहन विचारी पिंक टाकली नाही याचे खूप समाधान वाटले.

धाग्याने शंभरी गाठली म्हणजे चान्स्लेस सेन्चुरी सारखे वाटले

मला तरी माझ्या आयुष्यात "मूल नको" असणेच ठीक वाटते आहे.