प्रतिभा

माध्यान्हीची वेळ | जराशी निवांत | लाभतो एकांत | घरामध्ये || झाली सामसूम | आटोपता काम | करिती आराम | सारेजण || खळ्यामध्ये बैल | करिती रवंथ | बसुनी निवांत | झाडाखाली || गडीमाणसेही | खावया भाकरी | गेली त्यांच्या घरी | नुकतीच || दळ्णकांडणी | पडलासे खंड | सारे काही थंड | अंगणात || चिमण्याही गेल्या | आपुल्या खोप्यात | राघू पिंजर्‍यात | विसावला || मंदसा तेवतो | देव्हार्‍यात दीप | म्हातारीचा जप | चालू असे || पाणी द्यावयाचे | करून निमित्त | नार गेली आत | खोलीमध्ये || आयन्यात बाई | पाहे पुन्हा पुन्हा | गालावरी खुणा | रात्रीच्या त्या || आठवता सारे | दूर झाली लाज | चमकली वीज | देहामध्ये || प्रीत

पांढरपेशी कविता क्षितीज खादी कुरतडताना इमारतींच्या गच्च्या फिरते वणवण ऊन खडीच्या रस्त्यांवरती कच्च्या मिचमिचणारा प्रकाश शहरी जागा चोवीस तास खिडकीमधल्या चंद्रालाही चाळीशीचा त्रास गंधभारला धूर झिरपतो हवेत जर्जर ओल्या मेंदू बुरसट, हृदये कोंदट हवेशीर पण खोल्या गणती नाही किती चिरडली झुरळे पायाखाली दरवाज्याच्या फटीत मेल्या असतील लाखो पाली चादर गुधडत लोळत पडली कळकट मळकट गादी फुटक्या फरश्या मोजत बसली चामखिळींची लादी शौचकूपांच्यासभोती फुलल्या उठवळ बागा कुंपणही मागत आहे त्याच्या हक्काची जागा जुनाट खुर्ची दुवे सांगते गतकाळाचे काही आजकालच्या प्लायवूडची ती पुण्याई नाही! दर्प सांगती अभिमानाने उच्छ्व

वेड हे रक्तात माझ्या वादळाशी झुंजण्याचे जे किनार्‍याचेच प्रेमी वेगळे सगळेच त्यांचे पेटले वणवे विखारी ज्यात मी झोकून देई वाचवाया कातडी ना, कौल मिळती काळजाचे होऊ दे उध्वस्त आयू, होऊ दे जखमी जटायू घ्येयपथि हे घातलेले गालिचे ही कंटकांचे जो लढे लोकार्थ त्याला भुलविती ना शब्दलेणी दार मौनाचे खुणावी आतले हृदयांतरीचे नाव गेली दूर आता राहिले मागे क्षितीज रोखलेले शोधडोळे चमकती दीपगृहाचे --अशोक गोडबोले, पनवेल.

ना शोधितो किनारा ना धुंडितो निवारा मी धुंद वादळाशी अविराम झुंजणारा चुंबावया नभाला झेपावतात लाटा उद्दाम कालियाचे शिर मीच ठेचणारा दर्या अथांग माझी टाकी गिळून नाव तेजाळ रत्नगुंफा तिमिरात शोधणारा आयाळ पिंजणारा झोंबे पिसाट वारा दुर्दम्य निश्चयाचे मी शीड रोवणारा धावून ये घनांची रणधुंद मत्त सेना मी नेत्र शंकराचा अंगार ओकणारा आभाळ फाडुनी ये बिजली कडाडणारी नी निग्रही ध्रुवाशी रणनाळ जोडणारा --अशोक गोडबोले, पनवेल.

श्री. प्रदीप कुलकर्णी यांच्या जाऊ दे मला या नितांत सुंदर गजलेचे विडंबन. श्री. प्रदीप कुलकर्णी हे अत्यंत प्रतिभावान गझलकार . आम्ही त्यांच्या गझलांचे चाहते. त्यांची जाऊ दे मला ! ही गझल वाचताच आमच्यातला दिड वर्ष सुस्तावलेला गझलकार खडबडून जागा झाला. आणि हे औधत्य आमच्या हातून घडले. सोड माझा हात... जाऊ दे मला ! मी जरी वाह्यात... जाऊ दे मला ! बायको रागावते हल्ली सखे फार झाली रात... जाऊ दे मला ! भेटण्याआधी तिला थुंकून द्या तोबरा तोंडात... जाऊ दे मला ! जेन्ट्स की लेडीज हे सांगू नका वाजताहे वात...

आमचे मनोगतीय मित्र श्री खोडसाळपंत यांनी अलिकडेच एक सुरेख गझल लिहिली आहे. गझल फारच छान आहे. आम्ही खोडसाळरावांचे प्रथमपासूनच फ्यान आहोत.