कथा

घोस्टहंटर-१ www.misalpav.com/node/34123 घोस्टहंटर-२ www.misalpav.com/node/34140 घोस्टहंटर-३ www.misalpav.com/node/34145 घोस्टहंटर-४ www.misalpav.com/node/34161 घोस्टहंटर-५ www.misalpav.com/node/34185 घोस्टहंटरच्या निमित्ताने! www.misalpav.com/node/34200 घोस्टहंटर - पायरेट ऑफ़ अरेबिया १

प्रेम.... . . . . . . . . ( एकशब्दकथा )

भाग १ ____________________________________________________________________________________ मुले बागडत होती. सासू सासरे आणि आई खूष दिसत होते आणि हिच्या चेहऱ्यावरचा आनंद काय वर्णावा. सकाळी रेडिओवर ऐकलेले "आनंद पोटात माझ्या माईना" हे दत्त भक्तीगीत हिला उत्सवच्या गेटसमोर उभे करून तर अनाम कवीने लिहिले नसावे ना? अशी एक पुसटशी शंका माझ्या मनाला चाटून गेली. त्यांच्या आनंदी चेहऱ्याकडे पाहून मला देखील आनंदाचे भरते येत असताना मुलांनी मला गेटकडे खेचले आणि तिथल्या सहाय्यकाने, "तिकडून आत जा, हा बाहेर यायचा रस्ता आहे" असे मला सौजन्य, कंटाळा, तिरस्कार आणि कीव या सर्व भावनांचे मिश्रण असलेल्या आवाजात सांगून दुसऱ्या दिशेने पिटाळले. पोरं लगेच तिकडे पळाली देखील. ही माझ्यावर चिडली, माझी आई माझी बाजू कशी काय घ्यावी या विचारात पडली आणि माझी सासू, भोंडल्यातले "श्रीकांता कमलाकांता" हे गाणे आपल्या मुलीसाठीच लिहिले आहे असा चेहरा करून माझ्याकडे पाहू लागली.

शाळेतून निघायला त्याला आज उशिरच झालेला. बसच्या गर्दीत स्वतःला घुसवत कसबसा घरी पोहचला. तिन वर्षाचा चिमुकला तापाने फनफनलेला. बायको घाबरुण गेलेली. मिठाच्या पाण्यात पट्टया भिजवुन डोक्यावर ठेवत होती. पण ताप कमी होइणा. तो आल्या आल्याच चिमुकल्याला दुपट्यात गुंडाळून दवाखान्यात घेऊन निघाला. बायकोला रडु अवरेना. डॉक्टरने रक्त तपासायला सांगितले. अर्ध्या तासाने रिपोर्ट आला. पांढऱ्या पेशी कमी झाल्या होत्या. डॉक्टरांनी तिन दिवस एडमिट करायला सांगितले. चिमुकल्या हाताला सलायन लावली. ति ओल्या फडक्याने त्याचं अंग पुसत होती. तो तिथेच डोक्याला हात लावुन बसलेला. तिच्या पोटात सकाळपासुन अन्नाचा कण नव्हता.

गुलाबी थंडीच्या दिवसात सकाळी सकाळी वॉचमन केबिन मधल्या रेडीओमधून आर एन पराडकरांच्या आवाजातील दत्त भक्ती गीते एकामागून एक ऐकू येऊ लागली की दत्त जयंती आल्याचे मला कळते. मी मुलांना, दत्त दत्त दत्ताची गाय गायीचं दूध वगैरे सांगू लागलो तर मोठा म्हणाला, "आपण म्हशीचं दूध घेतो बाबा, गायीचं इतकं काही खास नसतं असं अम्मा म्हणते." एकंदरीत आपल्या आणि आपल्या मुलांच्या अम्मापुढे कुणाचं काही चालत नाही त्या अत्रीनंदनाला कळले असावे म्हणून त्याने देखील अम्मापेक्षा हम्माच जवळ केली असावी अशी शंका मनाला चाटून गेली. मी मनोमन अवधूताला नमस्कार केला आणि इतर कामांच्या मागे लागलो.

“माझा प्रयत्नावर विश्वास आहे.जरी पकडू शकले नाही तरी इंद्रधनुष्याचा पाठलाग करण्यावर माझा विश्वास आहे.” वसुंधरा नाडकर्णी एक चांगली पत्रकार आहे हे मला माहित होतं.एका स्थानिक वर्तमानात ती रिपोर्टर म्हणून सुद्धा काम करायची.अलीकडे ती पर्यावरणावर अभ्यास करीत आहे.पर्यावरण हा सध्या बहूतचर्चीत विषय झाला आहे.काही श्रीमंत देश स्वतःच्या जरूरी साठी आणि उर्जा मिळवण्यासाठी पृथ्वीवर भरपूर प्रदुषण करून आपली उर्जीतावस्था करून घेऊन श्रीमंत झाले आहेत

आर.एम.च्या बंगल्यात सगळे घोस्टहंटर जमले होते. "वेलकम मंडळी! आर.एम. म्हणाले." सगळी मंडळी जेवणाच्या टेबलावर बसली. "आपण सर्व येथे ग्रेगच्या परत येण्यानिमित्त जमलो आहोत." ग्रेगने आपला ग्लास उंचावला! "ग्रेग तू अत्यंत शूरवीर आहेस. ज्या अँद्रिआला १८व्या शतकापासून कोणी मारू शकलं नाही तिचा तू अंत केलास!" ग्रेगने मनिषकडे बघितले! मनिष मस्तपैकी खुर्चीत रेलून बसला. "तर या अत्यंत खास प्रसंगी एक खास पेय!" आर.एम.

"लेट मी अवेक!" "नाऊ!!!!" मनिष झोपेतून दचकून जागा झाला! 'ती!' "का त्रास देतेय मला?" "आमचं नातं कधीच संपलं,डेथ व्हॅलीमध्ये!" "का तिला परत यायचय?" ह्या विचारासरशी मनिषच्या अंगावर सरसरुन काटा आला! "अशक्य!!!!!" ----------------------- "हेलो आर.एम!" मनिषने समोर बसलेल्या व्यक्तीला अभिवादन केले. "हॅलो सन."ती व्यक्ति म्हणाली. "मनिष तू इथे येण्यास कारणही जबरदस्त असलं पाहिजे." "जगातल्या सर्वात श्रीमंत व्यक्तीला भेटण्यासाठी लोक कुठलीही कारण शोधतील." "पण तू वेगळा आहेस,मनिष!" "नाही मी वेगळा नाही." "हो तू आहेस." "बरं मला तुमच्या लायब्ररीत एंट्री मिळेल?" "त्यात फक्त दोन व्यक्तींना एंट्री आहे." "कोण?" मनिषने व

खुप पुर्वी मीमराठी.नेटच्या एका लेखनस्पर्धेसाठी ही कथा लिहीली होती.मी मराठी नेट तर्फे घेतल्या गेलेल्या "मी मराठी नेट लेखन स्पर्धा २०१२" मध्ये माझ्या या कथेला द्वितीय पारितोषिक मिळाले आहे. प्रख्यात स्तंभलेखक आणि पत्रकार श्री. श्रीकांत बोजेवार उर्फ़ तंबी दुराई हे परीक्षक होते. कशी कोण जाणे मिपावर टाकायची राहुनच गेली होती.. ************************************ "ए हिरो वो देख, आ गयी तेरी 'चिकनी चमेली'?" राज्याने रोहनच्या पोटात कोपराने ढोसत खुसखुसत सांगितले तसे रोहनने त्या दिशेने पाहीले. चमेली नेहमीप्रमाणेच चमकत होती.

रस्त्याच्या कडेला एक जुनाट हॉटेल होती.बघणारा तिथे कधी गेलाच नसता. एक माणूस शांतपणे सिगार पीत होता! बाहेर कार येऊन थांबली. कारमधून उतरणारा सरळ हॉटेल मध्ये आला! "मनिष तुला हजारदा सांगितलंय की इथे येण्यासाठी कार वापरायची नाही!" "सॉरी ग्रेग." "तू मी दिलेले कागद वाचलेस?" "हो आणि ग्रेग ही खूपच विचित्र केस आहे." "म्हणून मी तुला इथे यायला लावलं." मनिषने कॉफीची ऑर्डर दिली आणि तो शांतपणे बोलू लागला. "पण मला याचा मार्ग सापडला आहे!" ग्रेग उडालाच! "मी जोक ऐकण्याच्या मनःस्थितीत नाहीये मनिष!" "मी जोक करत नाहीये.तुला ती अन्ड्रिआ कुठे भेटेल हे बघायच होतं ना!" "हो आणि?" "ती तुला भेटेल, मात्र एकच ठिकाणी!" कुठे?