कविता

सगळं सगळं ओरबडुन घेऊन रात्र कणाकणाने वाढते जोश, उर्मी......नष्ट करून ! चूरगळलेले भडक ओठ आक्रसलेला पावडरच्या पुटांचा चेहरा...

माझी तुझ्यासोबतची फ़ॆंटसी एकदम  साधी आहे….. एक पावसाळी दिवस…. एक भिजलेला रस्ता…. एक एकली छत्री……. त्यात मला बिलगलेली तु अन तुझ्यासोबत शहारणारा मी……… एक गुलाबी थंडी…. एक धुक्याची चादर…. एक उबदार मिठी…. त्यात मला गवसलेली तु अन तुझ्यामध्ये हरवलेला मी……… एक उतरणारी संध्याकाळ एक हवाहवासा एकांत एक बोलका स्पर्श त्यात मला उमगलेली तु अन तुला कळलेला मी….. एक चमचमणारी आरास एक मधहोशलेली&nb

मराठी मधील सर्वोत्कृष्ट पुस्तकांची निवड करण्याचे प्रयत्न मागच्या काळात म.टा. आकाशवाणी, आंतर्नाद मासिक अशा माध्य्मातून केले गेल्याचे पाहण्यात होते तसे मराठीतील (अतीदीर्घ काव्ये सोडून) कवितांची अशी या पुर्वी कुणी निवड केली असल्यास माहिती वाचण्यास नक्कीच आवडेल. अर्थात या धागा लेखाचा मुख्य विषय मराठीमधील आणि/अथवा मिपावरील तुम्हाला आवडलेल्या सर्वोत्कृष्ट कविता कोणत्या ? सर्वोत्कृष्ट १००/५०/१०/५/१ साठी तुम्ही कोणत्या कविता निवडाल ? आपण निवडलेली कविता आपल्याला उत्कृष्ट का वाटते ? (कृपया शक्यतोवर स्वतःच्या कवितेची स्वतः नोंद करु नये हे.वे.सां.न.ल.

खडकात काही मोहवणारं ? कदापि नाही खडकात काही लूभावणारं ? मूळीच नाही खडक राकट काळा कभिन्न काष्ठ कठोर पण खडकातलं पाणी असतं गोड खडकातलं पाणी असतं कायम काही माणसं अशीच असतात खडकासारखी

**************************** मिसळपाव वर माझी ही पहिली कविता. म्हणूनंच, सुरुवात गणरायाच्या स्तवनाने. गजाननाचे वंदन, गजाननाला अर्पण! **************************** गजाननाचे वंदन गाऊ| रोज आधी हो त्यालाच पाहू|| हाच देवसे कला-बुद्धीचा, हाच कांत प्रिय रिध्दी-सिद्धीचा, आशीष हा साफल्य, वृद्धीचा, कृपा निरंतर मागत राहू| गजाननाचे वंदन गाऊ||१|| दुर्वांकुर नीरज जासवंद, केवड्याचा ये मंद सुगंध, मोदकाचा ही पुरवू छंद, शुभ्र कपाळी चंदन लाऊ| गजाननाचे वंदन गाऊ||२|| कार्याच्या शुभ आरंभाला, मिळून आळवू गणरायाला, विसरु नित संकट विघ्नाला, फूल भक्तीचे चरणी वाहू| गजाननाचे वंदन गाऊ||३||

ताजे ताजे गाजर हि आवाज ऐकली आणि दरवाजा उघडून बाहेर आलो. लाल सुर्ख कोवळे गाजरे पाहून तोंडाला पाणी आले. तेवढ्यात सौ. हि बाहेर आली. मी म्हणालो गाजरचा हलवा खाण्याची इच्छा होते आहे. गाजर घेते का? (आ बैल मुझे मार, यालाच म्हणतात). आमची सौ. तशी सौदेबाजीत खरोखरच पटाईत आहे. ३० रुपये किलो वाले गाजरे, १०० रुपयात ५ किलो घेतले. गाजरे धुऊन माझ्या पुढ्यात ठेवली. हलवा खायचा असेल तर गाजरे किसावी लागतील.

नदीवाकल्या पाउसचिंब झाडाला वा-याने ढुशी द्यावी अन सारे तुषार पाण्यावर झंकारून तरंग उमटावे तसं काहीसं आठवणींच असतं, कुणीतरी समोरून जातं मग सारी आठवणींची वर्तुळं आयुष्य व्यापून टाकतात. सतत स्वप्नात दिसणारं कुणीतरी समोर दिसतं अवचित तसं ते तिथच असतं मग जाणवतं अरे हे तर तेच ! मग पानगळाल्या हिवाळ्यातल्या झाडावर साठलेल्या दवांसारखं उन्हात चमचमून सारं प्रकाशोत्सवासारखं होतं.

मी नशिले फुलपाखरु, जे वार्यावर भिरभिरते... मी शितल जल मृगजळीचे वाळुत ही खळखळते... ढगाळलेल्या आभाळागत आसमात गडगडते... कळ्या कळ्यातुन फुलांबरोबर अशीच मी बडबडते... मी अबोली पाऊलवाट रानावनांतुन भिरभिरते. मी नवेली एक पहाट फुलाफुलांतुन उलघडते.. कधी धुंद धुंद या पावसात मी चिंबचिंब भिजुनी जाते... कधी मंद मंद ही चांदरात मी स्वप्नगंध देऊन जाते... तार्यांसवे लखलखते मी मोत्यांसवे चमचमते मी कधी अडखळते मी, धडपडते मी तरी पुन्हा पुन्हा सावरते मी सांभाळ जरा स्वत:ला      ही प्रित माझ्या मनाची... जाणुन घे रे मजला      मी रीत नवी जगण्याची...

सांगू का ? मी कसा अन तू कशी ? तुटता निद्राबंधन करिता मुखमंजन ब्रश मी अन पेस्ट तू शुभ्रशी- सका-सकाळी चहाच्या वेळी कप मी अन तू बशी !- करावया ईशचिंतन धूप मी, तू निरंजन तैसेचि टाळ मी, घंटी तू मधूरशी!- नळाभोवती भाजन जमती तिथे हंडा मी अन तू कळशी !- भोजन पंगती आपण संगती वाटी तू या ताटापाशी !- होता उदरभरती चढली सुस्ती तक्क्या तिथे मी अन तू उशी !- उद्यानी त्या सायंकाळी रमणीय स्थळी भ्रमर मी, तू कळी इवलीशी !

रोज शरीराची मशाल पेटवावीच लागते, इच्छा असो वा नसो तसे फारसे पर्यायही उपलब्ध नसतात मग उगाचच वाटत राहतं आपण नाझींच्या छळछांवणीतले ज्यू आहोत म्हणून ...... यातनागृहे सर्वत्रच आहेत तक्रार करण्यात हशील ते काय ? जे भोगायचे ते निमुटपणे फक्त आरश्याला सांगायचे तेही डोळे मिटून कारण उघड्या डोळ्यांनी आरसा बघवत नाही अन त्यात दडले नापाक असे हे शरीर....