कविता

लांबच लांब डांबरी रस्त्यावर घरंगळत जाणारे पावसाचे पाणी कुठेतरी जाऊन थांबत असेलच कदाचित, तिथेच तू भेटशील.. -- तुला ते पाणी भेटल्यावर मी सोडलेली कागदाची नाव तुला सापडली असेलच त्यावर त्या नावेत तुझ्यासाठी माझी स्वप्नं पाठवली आहेत एखाद्या तरी स्वप्नाने तुला घायाळ केले असेलचं... -- त्या नावे पाठोपाठ नारळाच्या करवंटीत चार चाफ्याची फुलं पाठवली आहेत सकाळी घराच्या मागच्या आंगणात सापडली तेव्हा तुझ्या स्मिताचा सुगंध आठवला -- तुझ्यापर्यंत पोहचतांना किती चिमुकले भवरे पार केले असतील त्या नावेने कुणास ठाऊक पण तुला सापडली कि जप तिला तशी ती नाव खुप भक्कम आहे पण पाणी एकाजागी थांबत नसतं आणि नावेला कुठेतरी किनार्

नभी काजळी दाटता सूर ओला उरा अंतरातून बरसून गेला झरा आत वाहे,तरीही सुनी मी अधूरी सख्या रे तुझ्यावाचुनी मी कुणी हासते वा कुणी गीत गाते कुणी प्रेमरंगात रंगून जाते उभी एकटी दूर सार्‍याहुनी मी अधूरी सख्या रे तुझ्यावाचुनी मी झरावे किती मेघ आतून सारे फुलावे किती अंतरंगी शहारे फिरो गार वारा किती आसमंती तरी कोरडासा उरे जीव अंती नव्याने नटो ही धरा मेघवेडी नवी बावरी लाजुदे सांज थोडी उभी पायथ्याशी नव्याने जुनी मी अधूरी सख्या रे तुझ्यावाचुनी मी सख्या,एकदा जीव ऐसा झुरावा सुटावे जिणे,श्वास माझा सरावा उरो शेवटाला तुझी होवुनी मी अधूरी सख्या रे तुझ्यावाचुनी मी © डॉ.अदिती शरद जोशी

निसर्गकन्या : लावणी

चांदणं गारा, श्रावण धारा, वादळवारा प्याली
मेघांची गडगड, विजांची कडकड, ऐकून ठुमकत आली
पावसात भिजली, तरी न विझली, ज्योत मनी चेतलेली
भान हरपली आणि थिरकली, वयाची वलसावली

आली निसर्गकन्या आली, ठुमकत आली, थिरकत आली .... ॥धृ०॥

हिरवळ ल्याली, पावसात न्हाली, न्हाऊन चिंबचिंब झाली
मुरडत आली, लचकत आली, लाजून पाठमोरी झाली ...... कोरस

निसवता जोंधळा जणू, दाटली तनू, चोळीला भार
उगवती वल्लरी जशी, कांती लुसलुशी, अंग सुकुमार
वनी विहरली, दिशांत फिरली, तरूवर पिंगण घाली .... ॥१॥

संथ पाउस पडतो झाडे,कौले भिजवीत जणू स्वप्न उतरते जडावल्या पापणीत.... झाडे चिंब शहारली पक्षी मिटत पंखात शांत दुपार पेंगते थेंब थेंब न्याहळत... ओल्या लाल कौलांवर मंद पावसाचा सूर हिरव्या कंच शेतावर संथ थेंबांचा पदर... ओला वास रानीवनी ढग पाण्यात वाहात भोवताल सारे स्तब्ध थेंब एकटे गातात....

स्वर्गातून अवतरली तु, जणु मदनाची रती, लावण्यवती परी तु, पाहताक्षणी गुंग झाली मती तु येताच पक्षी, गातात स्वागतगीते, दवावरून चालते तु, तेव्हा गवतही शहारते केसांशी खेळत जेव्हा, वारा तुला झोंबी घालतो, मनातल्या मनात तेव्हा, त्याचाही हेवा वाटतो शृंगारासाठी तु एक, टवटवीत गूलाब हाती घेतला, पण सौँदर्य तुझे पाहुन, बिचारा गूलाबही लाजला तु जिथे ठेवते पाऊल, तिथे धरणीलाही प्रेमांकुर फूटतो, आणि तुझ्या बागडण्याने, प्रेमाचा सुगंध दरवळतो चिँब पावसात भिजताना, तु बेधुंद झाली, आणि तुझ्यासमवेत नशा, मलाही चढत गेली दाट धुक्याला लपेटून, हरवून गेली कुठे, वेडे फक्त स्वप्नातच येते, भेटायला सांग येशील कुठे

विठ्ठलाला पिणारा पाहिजे..! बोला! पुंडलिका वरदे हरी विठ्ठल...!!

पाऊस आलाय सालाबादप्रमाणे वेड्या आठवणी जागवायला पुन्हा-पुन्हा मला लावतोय माझ्याच मनावर रागवायला वेडा पाऊस, वेडा... वेडावणारा पाऊस वेडा वेड लावतोय, वेडावतोय कृष्णमेघांच्या सावलीमागून आतुर होऊन बोलावतोय भिजायला... हो...भिजायचंय मलाही... पण थोडं थांबावं लागेल... हल्ली असंच करावं लागतं मनात आलं, तसं वागलं, मोकळं झालं, असं होतंच नाही... थांबावंच लागतं आणि मनालाही थांबवावं लागतं पण येणार मी, नक्की... मलाही भिजायचंय ना...

असं गं रक्तिम मुख तुझं जसं मिटल्या लाजाळूचं पान , त्यावर टेचात चालणं गं वळवी वैराग्याची मान !! मीच थिटा वर्णू कसा सृष्टीत तूच महान, सुरमयी कटी सखे तुझा कुमुदिनीचा वाण !! एक पाचोळाच मी सखे ज्याला कुठून देहभान ? मन आलं दबकत चाखण्या तुझे ओठ रंगले पान !! बेहोष गंध तुझा तो त्यात रेखीव कमान, बेसावध तुझ्यात तू मात्र भुंग्यांना त्याची जाण !! कधी जाण हृदय हेही खुपसे तुझ्यावर कुर्बान, मला लाभावं माळण्या वेणी गजरयाचा मान !! नजरे नको प्रतारणा आता तुला मनाचीच आण, काय आहे गं सृष्टीत ? समोर लावण्याची खाण !! श्री. साजीद यासीन पठाण दह्यारी, (पलूस, सांगली)