कविता

उकाड्याची रात्र : एक दोन तुर्की चित्रपटांत आपल्या घराजवळचा माळ दिसेल म्हणून​ काही ऑनलाईन लिस्ट्स चाळतोय. वारा येतोय का हे पहायला सिमेंट-पाईपच्या कोनाड्यात उगवलेल्या पिंपळाकडे नजर जायची. स्ट्रीटलाईट्सचे पिवळट प्रकाश तेव्हढे मंदसे घरा-दारांतून वाहताहेत. खिडकीबाहेर आपली उकाड्याची अस्वस्थता जात नाही आणि बाहेरून एखादी आठवण वाहून येत नाही. दाराबाहेर रिकाम्या कॉरिडॉरला पावलं हवीत.

हे ही खरंय ! मनात नेहमी तीच हुरहूर काहूर करून टाकणारी ! तीच आठवण मन व्यापून टाकणारी , रोज आठवण काढायलाच हवी ....... असं नाहीये खरं तर पण रोज आठवण येते ..... हे ही खरंय ! पाण्याने वाहतं असलं पाहिजे त्याने सगळं पुसलं गेलं पाहिजे डोळे, मन, अंगण, आभाळ ते नेहमी भरून वाहीलंच पाहिजे....... असंही नाहीये खरं तर पण रोज आसवे भिजवून जातात ..... हे ही खरंय ! विरह विसरता आला पाहिजे, नवा डाव मांडता आला पाहिजे, आचारात, विचारात, वागण्यात, जगण्यात, नेहमी हसणं जमलंच पाहिजे....... असंही नाहीये खरं तर पण रोज हसून फक्त क्षण साधायचे ......

देहाचे भाषांतर ..... उठता बसता बोलता हसता होतच राहते भाषांतर देहाचे, त्यावरील छिद्रांचे.... स्पर्शाने स्पर्शाचे भाषांतर वाचावे, ब्रेल लिपीसारखे आंधळे होऊन... कि, स्पर्शाने अनुभवावे शिलालेखाचे भाषांतर काळापलीकडे गेलेले ..... कि स्पर्शाने उलगडावी अगम्य देहलिपी हजारदा अनुवादीत करूनही अर्थ न लागणारी.... जरा व्याकरण चुकले तरी निर्धास्त असावे देहाचे भाषांतर असते एका संपूर्ण काळाचे अर्थांतर ..... -शिवकन्या

हातसन डेअरीची बॅलन्सशिट चाळता चाळता मनाला हिसका बसला आणि एकदम आठवलं- कार्तिकातल्या पहाटे गाय व्यालेली, इनकॅन्डेसन्ट पिवळ्या उजेडात कडब्यावर पडलेलं ओलसर वासरू चाटत असलेली, सैरभैर तिच्या उष्ण उछ्वासानं, तुझी छाती भरून गेलेली. तेव्हा तुझ्या पाठीवर थंडीच्या चांदण्या शिरशिरल्या. --- जोखमीचे हिशोब मांडता मांडता जिवंत ठेवायला तुला, त्या क्षणांची हमी कधीच पुरणार नाही हे पक्कं ठाऊक होतं तुला, आणि तशाच शुभ्र आठवणींमुळे सरत्या पावसाळ्यातली एखादी सेपिया संध्याकाळ तुझ्या डोळ्यांना जाणवते आणि तुला वठू देत नाही. --- कॅबच्या दारातनं उतरताना तुझ्या शहरातही, सातवीणीचा आवाहक गंध आला तुला, मॅकार्थीच्या पिच

तिने पेन मागितलं मी हात दिला तिने शिवी घातली मी स्माईल दिली ती धावून आली मी मिठीत घेतली ती शांत झाली हळूच प्रेमात पडली आधी मी वेडा होतो आता ती पण झाली माझी गांधीगिरी प्रेमात कामी आली आता ती हात मागते मी पेन देतो मी शिवी घालतो ती स्माईल देते मी धावून जातो ती मिठीत घेते प्रेम हे असं गड्या हळूहळू होते सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

असा पिझ्झा बेस द्या मज आणुनि सजविन मी जो चीझ टॉपिंगज् ने बेक करुनि त्यास ओव्हन मध्ये खाईन मी तो आनंदाने थिन क्रस्ट वा थिक असो वा मिट असो वा मिटलेस असो वा शर्करावगुंठित सोडयासंगे खाईन मी तो आनंदाने हाय कॅलरी लो फायबर तयाला एक्स्ट्रा चिजचा थर पोषणमूल्ये असो नसो वा खाईन मी तो आनंदाने मिट लव्हर्स वा मार्गारिटा वरती एक्स्ट्रा चीझ मारा नानाविध टॉपिंग्ज संगे खाईन मी तो आनंदाने चीज असो वा व्हेजि असो वा स्मॉल मीडियम लार्ज असो वा चिकन टिक्का वा चिकरोनी खाईन मी तो आनंदाने चीज-न-कॉर्न, मार्गारिटा पेरी-पेरी अथवा फियेस्टा पॅराडाईज वा पनीर मखानी खाईन मी तो आनंदाने पनीर तंदुरी, चिकन विंग्ज अन गार्ल

सोनसावळी स्वप्ने सगळी सुखेच लेवुन आली सोनपावले कुणा परीची हळुच उमटली दारी कुणी रेखिल्या त्या गालावर मोरपिसांच्या ओळी गाल गोबरे, गोड गुलाबी राजकुमारी प्यारी नाजुक काया प्राजक्तासम कुरळे कुंतल भाळी अप्सरा कुणी, शापभ्रष्ट ती मदनशराची स्वारी लेक असावी एक गोडशी नको धनाच्या राशी कुशीत घेवुन तिज सांगावी रोज कहाणी न्यारी हातात तिचे बोट कर्दळी जबाबदारी खाशी कोण परी ही? वळता नजरा, सुख वाटावे भारी तिने रुसावे, रुसुन बसावे, कासाविस मी व्हावे डोळ्यात तिच्या मला दिसावी माझी सौख्ये सारी वृत्त : लवंगलता ( मात्रा : 8 8 8 4 ) © विशाल कुलकर्णी

आभाळ उरी फुटते रात्र उठे अंधारी प्राणात पेटे वादळ क्षितीजाचे रंग असुरी शुभ्र चांदण्या जाळून काळोख पसरे चहुकडे प्रकाशाच्या तुकड्यासाठी एक छाया तडफडे पानांच्या हिरव्या देहातून हुंकारते वाऱ्याचे काळीज घायाळ त्या सुरांभोवती श्वासांचा हलतो आवाज मंद शुक्राचा भास भुलते चंद्राची वाट निद्रेत आज फुलांच्या उसळते दु:खाची लाट

गणपत वाणी, सतत मागणी. विड्या ओढून थकलेला गणपत वाणी कवितेच्या छपराखाली अलंकार गोळा करताना मला दिसला. म्हणाला, 'पूर्वीसारखे संपन्न अलंकार आता कोण कवी वापरतो? तसा एखाद दुसरा हौशी असतो नाही असं नाही, पण त्याला काय अर्थेय ?' त्याला एकदा मालक म्हन्ले, 'अरे, इतक्या अलंकृत कवितेचा खप होत नाही काव्यापेक्षा कवित्व जड आवरा आवाराच्या हाकाट्या पडतात कवितेला हाणून पाडतात. गणप्या, आता तुझं काम एकच, अलंकार काढायचे, अन कविता वाळत टाकायची.' 'मग काय होईल मालक?' पिंक टाकीत मालक म्हन्ले , ' काय होईल? अरे, मग काय वास्तवदर्शी, सत्याचे खोल भान, कित्ती खर्र वा, वा!