कविता

गूढ जांभळ्या कोन्यात क्लांत आदिम श्वापद माझ्या मातीच्या पायांची लाल, रांगडीशी याद कधी शुभ्र झळाळतो एक कोना आरस्पानी अद्भुताची निळी हाक मग गुंजतसे कानी कुतूहलास पारव्या केशरीशी ज्ञानफळे हिर्वळीस सर्जनाच्या किल्मिषांचे खत काळे कल्लोळती रंगरेषा अशा रात्रंदिन मनी इंद्रधनूची कमान शोधू कशाला गगनी

सप्त-समुद्रांमधे मिसळती असंख्य सरिता मधुर जला मार्गावरती समर्पणाच्या करिती पृथ्वीला सुफला सप्त-रंग हे इन्द्रधनूचे क्षणभर दिसती-अन विरती मेघांवरती रविकिरणांचे इन्द्रजाल अद्भूत किती पुनरावर्तन सात दिसांचे जरी मानवा योग्य दिसे अनादि काल-प्रवाह वाहे अंत तयाला कुठे असे? अपूर्व विभ्रम सप्त-सुरांचे राग होउनी अवतरती कोंदणात तालांच्या त्यांची अमूल्य रत्ने झगमगती निर्धाराने परिश्रम करता असाध्य जगती काही नुरे कल्पनेतले सप्त-स्वर्ग मग भूवरी येतिल खरेखुरे

मी तृषार्त भटकत असता मृगजळास भरते आले मी मला गवसण्या आधी वैफल्य विकटसे हसले शब्दांच्या इमल्यापाशी सावली शोधण्या गेलो पण शब्दांचे केव्हाचे धगधगते पलिते झाले क्षण क्षणास जोडित जाता वाटले काळ संपेल पण वितान हे काळाचे दशदिशा व्यापुनी उरले

सप्तश्रृंगी देवी काल रातीला देवी माझ्या सपनात आली गड देवीचा चढायाला सुरूवात मी गा केली || धृ || रडतोंडीचा घाट होता लई अवघड पाहून छातीमधी बाई व्हयी धडधड रस्त्यामुळं नांदूरीगड चढण आता सोपी झाली ||१|| अठरा शस्त्रे घेतले तू ग अठरा हातामधी सौभाग्याचे अलंकार तुझ्या अंगावरती महिषासुर मारी तू आदिमाया शक्तिशाली ||२|| विडा तांबूलाचा खावूनी मुखी रंगला सप्तश्रृंगीच्या पायी जीव माझा दंगला देवी माझी सोळा शिणगार ग ल्याली ||३|| कुंकवाचा मळवट भरला देवीच्या कपाळी अकरा वार साडी नेसूनी अंगावर चोळी घाई करा दुपारच्या आरतीची वेळ आता झाली ||४|| - पाषाणभेद

सांज कोवळी येते का गंध अाठवांचा घेऊन उमटीत जाते मनी वेडी हळवी स्वप्नसुरांची धून पदर हा रातीचा ढळता सांडे उरात चंद्र नभीचा ओठानीच कसा चूंबावा प्राण विरता रातराणीचा झरे अशी गात्रागात्रातूनी तू थरथरती पहाट ओली विरून क्षितिजाच्या रेषा आभाळ चुंबते धरा गाली परशुराम सोंडगे,पाटोदा sahitygandha(साहित्यगंधा).blogspot.com prshuramsondge.blogsopt.com

माझ्या प्रोफेशनल आयुष्याची सुरूवात ज्या डोंबिवलीमध्ये राहून झाली तेथून सकाळची जलद लोकल पकडणे हे एक मोठ दिव्यच. त्या दिव्य अनुभवावरूनच खालील विडंबनाची कल्पना सुचली. मूळ कवी सौमित्र व गायक मिलींद इंगळे यांची माफी मागून सादर करतो....गारवा चे विडंबन. मूळ कविता - गद्य भाग- ऊन जरा जास्त आहे दर वर्षी वाटतं भर उन्हात पाउस घेउन......

एकदा वाघ शिकारीस निघाला शोधत शोधत शिकार तो कुराणाशी गेला डौलदार अजस्त्र तो, डोळे शिकारीकडे गाढवांचा कळप तेथे चरण्यासी आला हेरली एक बाकदार, सुंदर, नाजूक गाढवीण त्याने असेल फर्लागभर अंतरावर घेऊन पावित्रा मारणार उडी इतक्यात नजरभेट झाली त्या सुंदर गाढविणीच्या नजरेने केली, शिकाऱ्यावरच कडी अन शिकारी खुद्द शिकार झाला तारीख ठरवली गेली लग्नसोहळ्याची घेतल्या आणाभाका शिकार न करण्याच्या यथेच्छ जोड्याने चरण्याच्या मंगला समयी लग्न लागले सोहळ्यास सारे जंगल लोटले सर्व सुखांत ते तृणभक्षक आता भय नसे कुणाचे वाघच आपला रक्षक मंगलाष्टक म्हंटली गेली कालांतराने गाढवीण व्यायली द

माले का मालूम भाऊ? 'कोनं बगरवलन बे माह्या सपनाईचा कचरा? डुंगा करूनस्यानी ठेवलो होतो जाराले सोपा जाते. कोनं बगरवलन बे?' माले का मालूम भाऊ! 'साला सपना त सपना सपन्याचा कचरा बी डबल मेहनत कराले लावते!' येवड्या जल्दीमदि कोटी चाल्लास गा? पिक्चर पावाले कोनाय हिरोहिरोईन? भाई अना कतरीना मानुसमाऱ्या वाघ हिंडून रायला ना बे? माले का मालूम भाऊ! टायगर त कसाबी जिंदा रायल, पर तू जिंदा रायसीन का? 'गारा पडतीन म्हून माहीत नोहोता माहित राहून बी का तोफ झाडला रायता मना' अगा बंड्या, गारा काहून पडते गा?' ​'​माले का मालूम भाऊ!​'​ अबे विकास!

मिटलेल्या नयनांची ओलावते पापणी आसवांनी सांगितले न दिसे तू मज या क्षणी मग आठवणींचा पाऊस पडू लागला मनी अन् अधरांवर हास्याची अलगद सुरु झाली पेरणी चालले होते चार पाऊले, पावलांवर तुझ्या ठेऊनी न उरले तुझे असे काही, मज तुझ्यात सामावुनी मग वाटले, तुझ्या निश्चयी पाऊलखुणांना साथ देत होती माझ्या पैंजणांची गाणी न पाहता मज चालताना, काय पाहिले मागे वळूनी न बोलताच तेव्हा, शब्दांचे काम केले भावनांनी काय उमगले बोलणे तुझे, ना जानो मज त्यावेळी पण वाटले हाती न घेता हात, जोडले भाग्यरेखांनी पाहता हे सारे, पारव्याची कुजबुज वाऱ्याच्या कानी कोणते नाते यांचे, विणले जात आहे रेशीमधाग्यांनी समजावे सारे मज, एवढ्यात नाही

सक्काळपासूनच्या कौतुकाने हरखलेली माय मराठी दमून भागून जरा ओसरीवर टेकली. डोक्यावरचं संदेशांचं, भाषणांचं, योजनांचं ओझं उतरवलं. गळ्यातले हारतुरे काढून बाजुला ठेवले. पिशवीतला श्रीखंडाच्या गोळ्यांचा डब्बा पुन्हा घडवंचीवर ठेवत पुटपुटली, "एवढा मोठा सोहोळा झाला ,सगळी पोरं जमली पण नातवंडं काही भेटली नाहीत. "