आभाळमाया

निसर्गा सारखा चित्रकार नाही! रोज तेच आकाश पण नव्या रुपात, नव्या रंगात रंगलेले दिसते. अनेकदा बघता बघता आकाश आपले रंग बदलत जाते आणि ती आभाळमाया बघता बघता आपणही रंगुन जातो. असाच एकदा कठड्यावर हात टेकुन क्षितिजाकडे पाहत उभा होतो. सुर्यास्ताला वेळ होता, मात्र सूर्य डोंगरापलिकडे गेला होता आणि त्याची प्रभा आकाशाला प्रकाशमान करत होती. अचानक वार्‍याबरोबर ढग जमले. काही फिके तर काही गडद, काही विरळ तर काही दाट. बघता बघता आकाश ढगांनी व्यापले. मोठे विहंगम दृश्य दिसत होते. डोंगराच्या बरोबर वरच्या अंगाला स्वच्छ निळे आकाश, पलिकडे दडलेला सूर्य अलिकडच्या ढगांना प्रकाशमान करत होता. प्रत्येक ढगाला वेगळी छटा, वेगळा रंग.

कधी ढगांची रजई अलगद पसरते आणि मधेच कुठेतरी उसवते. त्या ढगांच्या कडा सोनेरी, रुपेरी रंगाने तळपत असतात. आणि उसवलेल्या ढगाच्या पुंजक्यातुन अलगद रुपेरी तेज पुसटसे डोकावते.

एखाददा रखरखीत उन्हाळ्यात सूर्य डोंगरापलिकडून आग ओकत असतो, आणि त्याच्या तावडीत सापडलेल्या ढगाला तो जणु भस्मसात करू पाहतो आणि आकाशात अग्निप्रलयाचा देखावा दिसतो.

कधी कधी जाता जाता सूर्य ढगांवर वणवा पेटवुन जातो. ढगांमध्ये एकिकडे जाळ तर एकीकडे झाकोळ पसरलेली असते.

कधी संधिप्रकाश, त्याचे ढगांवरचे अस्तित्व आणि पार्श्वभूमिला असलेले शांत आकाश एखाद्या अगम्य शिल्पासारखे भासतात.

ना पावसाळा, ना पाऊस पण तरीही एखाद्या संध्याकाळी प्रचंड ढगांचे नभावर आक्रमण होते आणि आसमंत झाकोळुन जाते

कधी असाच अनपेक्षितपणे एखाद्या देखाव्याचा योग येतो आणि प्रतिमा क्षणात चौकटबंद होते