नाकावर झाली ही सर्दी बहाल

हे आवडलं.

लहानपणी आमचे एक काका 'तसल्या' रुमालाला शेंबूड-दाणी असे संबोधत असत. त्या काळी मला त्या शब्दाची फार गंम्मत वाटत असे.

व्यंकट

फुरफुर अशी की ओढ म्हणे अन सोड,
भरे इंच इंच की आत येतसे फोड,
घसा जाळिता कसा ताप ही पसरी काया हाल ॥२॥

लय भारी.... ही तुझी कविता वाचून तुझ्या मैत्रिणीची सर्दीतून मुक्तता व्हावी हीच इच्छा.
विडंबन आवडले..

- (सर्वव्यापी)प्राजु
www.praaju.blogspot.com

मीनल,
छान झालय विडंबन.
सोनाली

डोक दुखाव, नाक गळाव ,पुशित रहाव खुशाल
हे सर्व मी बर्‍याच वेळा अनुभवले आहे.

( व्हिक्स चा वाफारा घेणारा)
मदनबाण

डोक दुखाव, नाक गळाव ,पुशित रहाव खुशाल ॥१॥

ही ओळ सर्वात मस्त..!

परंतु,

औषधाची गोळी ठेऊन जिव्हेवरती ,

ही ओळ चालीत मुळीच बसत नाही.. त्यामुळे खटकते.

असो, 'राजसा जवळी जरा बसा..' आणि 'तुम्हावर केली...' ची आमचीही एक झलक इथे पाहा! :)

आपला,
(रामभाऊ कदमांचा शिष्य) तात्या.

औषधाची गोळी ठेऊन जिव्हेवरती ,

अहो बसतं आहे ना...!

- (सर्वव्यापी)प्राजु
www.praaju.blogspot.com

विडंबन आवडले.
जाडे जाडे पांघरूण घेता गरम ते बाई,
सरदीचा ओसरला रोग तो सर्वा ठायी ,
असेच जावे झोपी, आणिक कधी न व्हावी सकाळ ॥३॥
मस्त!
(वाचक)बेसनलाडू

सुंदर कल्पनाविलास.

औषधाची गोळी ठेऊन जिव्हेवरती ,
ती कडू रिचविते, पाकिटातली पुरती,
डोक दुखाव, नाक गळाव ,पुशित रहाव खुशाल

पहिल्या दोन ओळीत वजन थोडं इकडंतिकडं करावं लागतंय ते करायचा एक प्रयत्न -

औषधाचं चूर्ण, ठेऊन रसनेवरती
ती कडू रिचविते, जहर काढा वरती
डोकं दुखावं, नाक गळावं, पुशीत रहावं खुशाल

चतुरंग

वाचक आणि श्रोत्यांमध्ये सामान्य रसिक व जाणकार असे दोन प्रकार नेहमीच असतात. गेली २५ वर्षे मी स्वरचित विडंबन काव्य गायनाचे सादरीकरण
( कविसंमेलनात तसेच स्वतंत्रपणे)करीत आहे.सामान्य रसिक नेहमीच मात्रा वगैरेची तमा न बाळगता मस्त आनंद घेतात. माझ्यामते सर्वांग निर्दोष रचना निर्माण होणे व तरीही ती सर्वांना आवडणे केवळ अशक्य.
http://www.orkut.com/Community.aspx?cmm=28868095( झेंडूची फुले परंपरा)

अशि सर्दि झलि कि कहि सुचत नहि तेहअ हे विद्म्बन वचुन तहोद तिमे पस्स करव बकि कवय झकस.

सर्व प्रथम माझ्या बद्दल.
`पद्य` हा माझा प्रांत नाही.त्यामानाने गद्य जरा (जरासच) बरे म्हणावे लागेल.
त्यात विडंबन म्हणजे जरा कठिणच .कारण एक तर जुन्या चांगल्या गाण्याची `वाजवायची` आणि ती ही असले विषय घेऊन!
मी घाबरत बिचकतच मिपावर टाकले हे विडंबन.
मला ही ते समाधानकारक वाटत नव्हते.का ते कळत नव्हते .
वरील प्रतिसादावरून ते कळले .विडंबन म्हणजे जुन्या /परिचित चालीवर म्हणायचे /गायचे दुसरे शब्द नाही हे पटले.
ते शब्द चपखल बसावे लागतात. नाही तर ओढाताणी ऑबव्हिअस होते.सहज लक्षात येण्याजोगी होते.
जशी माझ्या विडंबनात झाली आहे.
लावणीतील शब्द ही सहज सोपे पाहिजे ,ते ही बरोबर.
ब-याच ठिकाणी मला ते विषयानुरूप मिळत नव्हते.माझी कमतरता!
दर्जेदार मनोरंजन सर्वांना हवे असते .पण तसे मनोरंजन देणारी ताकदीची माणस सर्वच नसतात.
काही पी.जे. ही असतात.सर्वच `पु.ल.`कसे जन्मतील?
याचा अर्थ सामान्यांनी /नवशिक्यांनी पी.जे .करूच नयेत असा नाही.
त्या पी जे चा आस्वाद घेणारे ही रसिक असतात.
तेवढच नाही तर त्याची दाद देणारेही असतात.
लेखकाला ,वाचकाला दोघांनाही माहित असत की लेखनाचा दर्जा काय?
त्यात काही उत्तम सजेशन देणारी भेटतात ,तर काही न दुखवणा-या शब्दात दोष दाखवणारे असतात.काहीजण चुका आयत्याच दूरुस्त करून देतात.
याअश्या प्रतिसादांमुळे नवी उमेद मिळते.एन्करेजमेंट मिळते.
काही लिहिणयाची ,प्रयत्नांची उमेद नाहीशी होत नाही.

ज्यांनी कौतुक केले त्यांचे आभार.पण इतरांना अधिक धन्यवाद.
पुन्हा काही ही लिहिताना त्या गोष्टींचे भान ठेवेन. निदान प्रयत्न करेन.
पुन्हा एकदा थँक्यू.

मीनल.

विसोबा खेचर यांना,
"सामान्य रसिक नेहमीच मात्रा वगैरेची (फारशी)तमा न बाळगता मस्त आनंद घेतात.

माझ्या मते हे समर्थन ( ही वस्तुस्थिती असल्यामुळे हे समर्थन करण्याची आवश्यकता नाही)हास्यास्पद आहे!

'तुम्हावर केली मर्जी बहाल' या सांगितिकदृष्ट्या अत्यंत श्रीमंत असलेल्या गाण्याचं विडंबन करताना त्यातल्या सांगितिक अंगाला, त्यातल्या लयीच्या, शब्दांच्या वजनाला कुठेही धक्का लागू नये असं वाटतं! कवीने, संगितकारांने, गायकाने एखादं गाणं घडवताना, खूप कष्ट घेतलेले असतात याची विडंबनकाराला जाणीव असावी! ( अगदी बरोबर व मान्य) "
======================================================

१. विडंबने जावू द्या, किती तरी चांगल्या मूळ गीतांमध्ये संगीतबद्ध करतांना अडचणी येतात.
२. दुसरे उदा. स्त्रीसौंदर्याबाबत बोलतांना नाक,डोळे इ. अवयवांचे आदर्श असण्याचे प्रत्येकी वेगळे निकष असुनही सर्व अवयव आदर्श असणारी जीवंत स्त्री अतिशय विरळा नव्हे अशक्य , तरी सुध्दा अनेक स्त्रिया मोहक दिसतात (तिरकस अर्थ काढू नये).
३. तसेच प्रत्यक्ष निसर्ग सौंदर्य ,त्याच्या चित्रांत येणे कधी तरी शक्य आहे कां ?
४. नाटकातला शिवाजी किती ही चांगला वठविला तरी (त्याच्या) महाराजांच्या जवळ जाण्यास मर्यादा आहेत ना?

म्हणजेच आदर्श जरूर हवेत पण वास्तवतेचे भान न ठेवता प्रत्येक वेळी त्याची (कलाक्रुतीच्या प्रत्येक पार्ट कडून )अपेक्षा करणे
( नव्हे दुराग्रह धरणे) केवळ हास्यास्पदच नव्हे तर मुर्खपणाचे वाटते.
.( असा मुर्खपणा आपण सगळे च कमी अधिक प्रमाणात करीत असतो. तरी क्षमा असावी.)

आपला सविस्तर अभिप्राय आवडला. आपण सगळेच कदाचित तेच म्हणतोय. कांही मुद्दे वर आलेले आहेतच.

आता मात्रांची काळजी करु नका - म्हणजे विडंबन करणार्‍या कवीने काहीही अभ्यास करायला नको, चांगले काव्य वाचायला, लय, ताल, ठेका, मात्रा यांचा अभ्यास करायला नको, ही शुध्द पळवाट आहे. म्हणजे कवी, संगीतकार, गाणार्‍याने मरमर मरायचे चांगले काव्य/गीत निर्माण करायचे आणि विडंबनकाराने त्याची दोन मिनिटात वाट लावायची हे पटतच नाही

अगदी मान्य. पण अभ्यास असूनही अनेक वेळेस योग्य अर्थछटा असणारा , मात्रेत बसणारा आणि योग्य भाषेतला(उदा. ग्रामिण/शहरी ) शब्द सापडणे केवळ अशक्य असते. (फिजिक्स वाल्यांना समजेल मी काय सांगायचा प्रयत्न करतोय ते)

तिकडे काय टाकले ते तपासण्यासाठी लिंक देत आहे (सगळ्यांसाठी व मीनल यांच्या साठी)

http://www.orkut.com/CommMsgs.aspx?cmm=28868095&tid=2592494207517158274…
( झेंडूची फुले परंपरा)

काही पी.जे. ही असतात.सर्वच `पु.ल.`कसे जन्मतील?
याचा अर्थ सामान्यांनी /नवशिक्यांनी पी.जे .करूच नयेत असा नाही.

वा मीनलताई ! क्या बात कही!

- (तद्दन पी.जे.) ध मा ल.

काय भन्नाट विडंबन केलाय? अतिशय सुंदर. खूप खूप आवडले.

पुढील लेखनासाठी शुभेच्छा.

आपला,
(संतुष्ट) धोंडोपंत

आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com