पराठे वाला कट्टा

उत्तम वृत्तांत दिलात ५० फक्त.
शाजी'ज मधले चुर चुर नान तर लै भारी. नान मध्ये पनीरचा चुरा करून त्याचे स्टफिंग केले जाते व नानला घड्या घालून 'कोन'सारखा आकार दिला जातो. चवीला एकदम सुंदर लागते. अगदी नुसते खाल्ले तरी हरकत नाही. बाकी पराठ्यांबद्दल आम्ही पामर काय बोलू. ते तर चवीला अप्रतिमच. पतियाळा लस्सी तर चवीला अतिशय छान. इतर ठिकाणी लस्सी म्हणजे उगाच पातळ श्रीखंड खाल्यासारखं वाटतं, इथली लस्सी अस्सल पंजाबी चवीची, ग्लास बघूनच दडपायला होणारी.

जयंत कुलकर्णींबरोबर बर्‍याच चर्चा करता आल्या त्या निमित्ताने एका चतुरस्त्र माणसाची ओळख झाली.
हुंबैकर खास पावसातून इकडील कट्ट्याला आल्यामुळे त्यांचे खास आभार. आत्मशून्यला च्यालेंज पूर्ण करण्याची संधी हुकल्याने तो लवकरच वीकडेजला जाउन च्यालेंज पूर्ण करणार हे निश्चित. (मी पण बरोबर येणार :) )

कट्टा झकास झालेला दिसतोय. वरचेवर मिपा वाचत असूनही कट्ट्याच्या आमंत्रणाचा धागा पाहण्यातून कसा सुटला कोण जाणे. शनिवारी असल्यामुळे सहज शक्य होते. (एरवी पुणे कट्टा रविवारी असतो..) पण धागाच न वाचल्याने मिस झाले. आता शोधतो.

बेटर लक फॉर मी नेक्स्ट टाईम.. :)

अप्रतिम!

सविस्तर प्रतिसादासाठी जागा राखीव.

झक्कास इतिवृत्तांत !!!

आणि हो आयोजक वपाडाव यांचे मनापासून आभार. एरव्ही आम्ही शनिवार आला की ताम्हीणी घाटातून कोकणात कल्टी मारतो. यावेळी थांबलो. त्याचं चीज, सॉरी अमुल बटर झालं. :)

कट्टा वृत्तांत आवडला.

आजपर्यंतच्या उनाड दिवसांपैकी एक हा कट्टा !! जायचं ठरलं तेही आदल्या दिवशी. सकाळ-सकाळ फोन खणखणला, " सुड, मी पुण्यात कट्ट्याला जायचं म्हणतोय" इति शिंदे सरकार. म्हणलं बाबा थोडा वेळ दे विचार करायला गेले दोन वीकेंड पायाला भोवरा लावून फिरतोय, थोड्या वेळानं सांगतो काय ते.
बाकीचा फापटपसारा लिहीत नाही, पण सिंहगडने जनरल डब्यातून जायचं ठरलं. उभ्याने जावं लागणार अशी मनाची तयारी केलीच होती. पण काय आश्चर्य !! चक्क बसायला जागा मिळाली. वाटेत पुण्यातही भयंकर पाऊस असल्याचं फोनाफोनीवरुन कळलं.

उतरल्यावर एका अमुकअमुक अमृततुल्य नामक दुकानात शिरलो. त्या चहाला अमृततुल्य का म्हणावं आणि अमृत जर चवीला असं असतं तर देवांना तेच पिण्याची अवदसा का आठवावी असे प्रश्न पडले. चहाचा पाऊण कप ( पक्षी: ग्लास) संपवतोय तोवर काऊंटरवरुन कोणतरी जाडसर आवाजात ओरडलं 'ओ, तुमचं झालं असेल तर जागा रिकामी करा'. आय्ला, मनात म्हटलं अजून आहे चहा शिल्लक कपात, नंतर पाह्यलं तर आमच्याच शेजारी एकजण नुकताच चहा संपवून मित्राशी गप्पा मारत होता त्याच्यासाठी होतं ते. ही शिस्त पुणेकरांनी जरा वाहतुकीच्या बाबतीत वापरली असती तर किती बरं झालं असतं असा एक अविचार येऊन गेला.

पाच-सहा रिक्षावाल्यांची नकारघंटा ऐकून शेवटी ऑटो मिळाली. फार शोधाशोध करावी लागली नाही हे ही नसे थोडके. शाहजी'ज मध्ये पोहचेपर्यंत अन्या दातारान् आणलेल्या नारळाच्या वड्या संपल्या होत्या. मग जे काही चर्चा, मध्येच उडणारे हास्याचे फवारे यांनी शाहजी'ज दणाणून सोडलं.
गप्पा काय सुरु झाल्या की संपतात होय ?? पण आता शाहजी'ज मध्येही अमृततुल्य सारखा प्रसंग घडू शकतो, याचं प्रसंगावधान राखून काढता पाय घेतला. आता कट्टा रंगला शाहजी'ज च्या बाहेर. अर्धा तासभर गप्पा मारुन लांब राहणारी मंडळी घराकडे निघाली.

शेवटी उरलो ते मी, वप्या, किसन आणि आशू . मग वपाडाव यांचेकडून आयस्क्रीमची ट्रीट घेऊन कट्ट्याची सांगता झाली. वप्या स्वारगेट्पर्यंत सोडायला आला, पण शेवटपर्यंत तो भडंगाचा पुडा काही उघडलंन् नाय हो !!

पुडा काही उघडलंन् नाय हो !!

अहा.
क्या बात..

.....

केलंन् .

उघडलान्,

ग्यला...

पड्ला मं?..

कळ्ळं कांय..?

हाच तो सुप्रसिद्ध आमच्या लाडक्या कोकणातला लाडका लहेजा... रत्नागिरीच्या शाळेत परत गेल्याचा भास झाला.

धन्यवाद हो देवरुखकर..

मस्तच झाला कट्टा..!

सगळ्यांना पुन्हा एकदा भेटून खुप मजा आली त्याचबरोबर व्यनीतून जयंत कुलकर्णी येणार आहेत असं कळालं मग अशा हुरहुन्नरी, चतुरस्त्र लेखकाला भेटण्याची संधी दवडून चालण्यासारखं नव्हतंच. अल्बर्ट स्पिअर पुर्ण करण्यासोबतच मुसोलिनीवर लिहणार असल्याचं त्यांनी आम्हाला सांगितलं आणी आमची अवस्था 'देवाकडे मागितलं एक मागणं, त्याने पुर्ण केल्या दोन' अशी झाली होती. गप्पाटप्पा चालू असताना होणार्‍या प्रत्येक विनोदाला अटलबिहारी वेशातल्या दिवेकर भटजींच हास्य एकदम सातमजली होतं.

शाह-जी चे पराठेही अप्रतिम होते.

धन्यवाद

इनो घेतल्या गेला आहे.

50 फक्त ने आगाउ सुचना दिली होती ह्या कट्ट्याचीची आणि मी जाणारही होतो. पण त्या दिवशी लोणावळ्यावरुन परतायला खुप उशीर झाला (नागफणी - ट्रेक). पण किस्ना आणि सुदे थेट मुंबैहुन आलेले हे वाचल्यावर भयंकर शर्मनाक अवस्था झाली आहे. :( :( :(

पुढच्या कट्ट्याला नक्क़ी ! कधीचा ठरतोय ?

- (पराठे खुप आवडणारा मराठे) सोकाजी

सर्व तरूण मित्रांचे आभार !
मला खरं सांगतो माझे कॉलेजचे दिवस आठवले. अर्थात माझ्या उपस्थितीमुळे जरा तुमच्यावर बंधने आली असणार, पण काय करणार ? पण मी तुमच्या विनोदाची मजा लुटत होतो हे निर्विवाद.

आणि आपण सर्वांनी दिलेल्या भेटी बाबत काय बोलणार ! छानच आहे ! लवकरच मी त्याचा एक मोमेंटो करून त्याचा फोटो येथे टाकीन. मी तो स्वतः हाताने लाकडाचा craft करणार आहे. Design कालच तयार केले आहे. अर्थात याला वेळ लागेल कारण सगळे हाताने करणार आहे. :-).

जयंत कुलकर्णी व मनोबा यांचे विशेष आभार....
फक्त खरडीतुन होकार देउन भर पावसात तिथे उपस्थित राहिल्याबद्दल...
आपल्या भेटी अशाच वृद्धिंगत होत राहोत व मिपा परिवार पुर्ण समाजमनावर प्रतिबिंब उमटवत राहो.....

किती खुष दिसताहेत सारीजण. गुड!! वपा आता संयोजक झाला!! गुड गुड!!

पराठे इतके अप्रतिम आणी डेलिशिअस होते कि दुसर्‍या दिवशी ट्रेनमध्ये सकाळी नाश्तासुद्धा करावा वाटला नाही. :)

कुलकर्णी काकांनी कट्ट्याला उपस्थिती लावून अगदी चार चाँद लावले. मनोबाला इतके मिपाकर एकत्र भेटल्याने अगदी भरुन आले होते (असे त्याच्या चेहर्‍यावरुन आणि आवाजावरुन मला जाणवले)

सुड आणि किसन चक्क हुंबैवरुन येताहेत हे ऐकून तर फार आश्चर्य वाटले. मला वाटले स्पा त्याची 'नवी' YZ सॉरी, आपलं SZ घेऊन येत असेल.

वड्या लगोलग संपल्या असल्याने त्या चांगल्याच झालेल्या होत्या हे सांगणे न लगे. बाकी वपाडाव ने कुणालाही भडंग दिले नाही हे वाचून अंमळ वाईट वाटले. वपा, अरे कुठे फेडशील रे हे पाप???

मला वाटले स्पा त्याची 'नवी' YZ सॉरी, आपलं SZ घेऊन येत असेल.

अन्या कशाला जळवतोस बे.. घेतलाय न इनो आता
गप्प पड कि बाजूला ;)

आयला आधि कलाल असता तर आमि बी आलो असतो कि हो नविन असलो म्हनुन काय झालं.....
बरं आता पुढचा कट्टा कुठे... ???

फोटो तर एकदम मस्त आलेत. मस्त मजा चालु आहे सगळ्यांची. हे शाजीज रेस्टॉरंट कुठे आहे????

शनिवारी झालेल्या या पराठे कट्ट्याचा वृत्तांत आणि सोबतचे फोटो प्रचंड आवडले. हर्षदरावांच्या निमंत्रणानंतर, येण्याची खूप इच्छा असूनही या वेळी शक्य झालं नाही आणि जयंतरावांना याची देही भेटण्याची संधी हुकली.

पुढल्यावेळी त्यांनी त्यांच्या खिडकी-टेबलवाल्या खोलीत कट्टा करावा अशी मी त्यांना विनंती करतो. बाकी व्यवस्था करण्यास मिपा-कट्टेकरी समर्थ आहेत हे त्या मिपाकरांच्या परवानगीविनाच जाहिर करतो. ;-)

(पुढल्या कट्ट्याची वाट बघणारा) :-)

@-''आत्मशुन्यला एका महिन्यात दोन च्यालेंज घेण्याची संधि हुकल्याची हुरहुर लागली होती, पण हुरहुरीचे मुळ मालक, पराग दिवेकर यांचे अटलबिहारी वेशात आगमन झाल्यावर त्याने ती गुपचुप परत केली''

सदरहू कट्टा लई झ्याक झाला...आमच बी दुसय्राच कट्ट्यात बरच ''भ्या'' पराठ्यांबरोबर चेपलं गेलं...पहिल्या (आखाडातल्या)खेपेला बरच जड गेलं व्हत.(बाकी पहिल्या खेपेला भारीच जड होतं हो मेलं ;-) ) अता अनुभवानी हुरूप वाढला... ;-)
फक्त आमचा सगळ्यांनी अटल बिहारी केला. (अर्थात तिसय्रा कत्ट्यापर्यंत आमी बी अट्टल होऊच ;-) )

पराठ्याचा फोटू स्माइली सारखा येणार हे आंम्ही वर्तवलेलं 'अमुल्य' भविष्य लोणी लाऊन खंरं ठरल की नै... :-)

पराठ्याचा हँगोव्हर पूढील दोन दीवस जिभेवर (आणि मनामधे) तसाच होता. पटीयाला लस्सि व चूर्चूर नानही अत्यंत चवदार. त्यातून जयंत कुलकर्णी सारख्या व्यक्तीमत्वाशी झालेली भेट तर कट्याचे वातावरण अधीकच उत्साही बनवत होतं. बाकी मिपाकर्स जमले की ज्या (खमंग) गप्पा सूरू होतात त्या लगेच सूरू झाल्याच. तसचं स्पा नेही शब्द दिल्याप्रमाणे फोनवरून कट्याला हजेरी लावली त्यामूळे पराठा खाण्याचे चायलेंजच दीवस फक्त वीकडेज असतात हा मूद्दा सोडला तर बाकी सर्व कार्यक्रम एकदम मस्त झाला.

धनाजी व वपाडाव सोबत असताना वाटेत एका हलवायाच्या दूकानात एक व्यक्ती खमंग जिलब्या टाकत होता ते पाहून आम्ही तिघे हसू आवरत शाहजी'ज ला पोचलो. त्यानूसार अल्केमीस्ट मधील साइन लॅंग्वेजनूसार आधीच शूभशकून झाला होता म्हणायला हरकत नाही ;)

बाकी सर्वजण निघून गेल्यावर वपाने हूंबैकरांसोबत अजून एक छोटासा कट्टा (गप्पा-गोश्टींचा) साजरा करून त्यांना मार्गस्थ व्हायला मध्यरात्री जी मदत केली त्याबद्दल त्याचे विषेश आवर्जून आभार.