'मखमलाबाद'स्पेशल मिसळ

आहाहा...जबरी फक्कड मिसळ दिसतेय रे भाऊ..

या जळजळीला पूरक अधिक सूड अशा दुहेरी उद्देशाने अशी आमच्या भटकंतीसंग्रहातील एका मिसळीचे छायाचित्र इथे डकवीत आहे..

दूरशेत फॉरेस्ट लॉज..

मस्त हो प्रासभौ.
मखमलाबादेची मिसळ खूप पूर्वी खाल्ली होती. पण चव एकदम झकास.
नाशिकची पंचवटीजवळची काळा रश्श्याची अंबिका मिसळ पण एकदम झकास. पाथर्डी फाट्यालगतच्या 'गारवा'ची मिसळ पण एकदम मस्त आहे.

आता एवढ्यासाठी मखमलाबाद ला जायला पाहिजेच...

नाशिकच्या कोंडाजी चिवडेवाल्यांच्या मखमली चिवड्याचा या मिसळीशी काही संबंध आहे काय?? मखमली चिवडा झक्कास असतो एकदम.. परतलेला कांदा वगैरे असतो कुरकुरीत..

गणप्याच्या धाग्यावर मिळणारी मिसळ आठवली. ;)

आम्ही बी बदला घेनार. ;)

प्रास भाऊ, हे असे फोटो टाकून अन्याय करता आहात. मला आत्ता मिसळ पाहिजेच. आज रात्री प्रकाश चे नक्की करायचे का ? :-)

मखमलाबाद! व्वा प्रासशेठ.
राळेगण फाट्याच्या जवळपास नगर-पुणे हायवेवर एक नवनाथांचं मंदीर आहे. त्याच्या शेजारी असलेल्या हॉटेलमध्‍ये पण भारी मिसळ मिळते.

व्वा व्वा... अता नाशिकला जाईन तेव्हा "सुदर्शन" जाणे हे "टू डु" मधे सगळ्यात वरती :)

बाकि "शामसुदंर (सातपुर)", "विहार(गंगापुर रोड)", "तुषार(कॉलेज रोड)" ह्या ठिकाणच्या मिसळहि फाफार छान असतात, विशेष म्हणजे तुम्हि लिहिल्या प्रमाणे "ना जास्त तिखट, ना अतिमसालेदार" अश्या असतात. :) ... त्यातल्या त्यात शामसुदंर ला मिसळिसोबत मिळणारे पाव हे हि खुप मस्तं / फ्रेश/ टम्म फुगलेले मोठे असतात - असं वाटतं अत्ताच ताजे ताजे बेकरीच्या भट्टीतुन आणले आहेत.

(कोल्हापुर नंतर मिसळच्या(तर्रि वाल्या) बाबतित नाशिकचाच नंबर असावा असे म्हणणे वावगे ठरु नये)...

छानच..

मखमलाबाद, पंचवटी, पाथर्डी, काटाकिर्रर्रर्रर्र, राळेगणफाटा (नीट वाचा, गैरसमज नकोत), सातपुरे, गंगापूर रोड, कॉलेज रोड.. अशी, नामवंत मिसळीची कितिक ठिकाणे नव्याने समजली.

मिसळीसाठी दाही दिशा आम्हा फिरविशी जगदिशा.

का असे फोटो आणि वर्णनं देवून आम्हाला जळवता??
मला आत्ताच्या आत्ता मिसळ हवीये....

मखमलाबाद हे नाशिक शहरातील 'एक गाव' आहे. सांगतो.

मोठ्या शहरांत लहान लहान गावे समाविष्ट होत असतात, त्याच प्रकारे मखमलाबाद हे गाव नाशिक शहरात समाविष्ट झालेले आहे. जरी ते आता कागदोपत्री शहरात आलेले असले तरी त्या गावाचा तोंडवळा एखाद्या टुमदार खेड्यासारखा अजूनही आहे. माझे हे आवडते गाव आहे. (तेथे एक तवली टेकडी येथे एक प्लॉटही घेतलेला असल्यामुळे ते माझे गाव झाले आहे.)
तवली टेकडी (तवली हिल म्हणतात बिल्डर लोकं!) येथे महादेवाचे मंदीर आहे. श्रावणात नागपंचमीच्या दिवशी मखमलाबाद मध्ये यात्रा भरते. तिला शहरीपणा नसून टिपीकल ग्रामिण टच असतो. अजूनही या गावाच्या आसपास भरपुर शेतीवाडी पिकते. गोदावरीने येथील जमीन समृध्द केली असल्याने द्राक्ष, उसमळेवाले बागाईतदार येथे आहेत. गावाची शाळा- शिवाजी हायस्कूल (मराठी माध्यम बरं का) -चांगली आहे. या गावाला पेहेलवानकीचा शौक असून गावातून कुस्तीगीर बाहेर पडतात. यात्रेमध्ये मातीतल्या कुस्त्या खेळल्या जातात. गावात दोन एक मित्र आहेत पण मला शहरीकरणाचा वास लागल्याने भेट होत नाही की तेथे जाणे होते नाही. एकुणच ज्याला ग्रामिण भागाचा आस्वाद घेणे आवडते त्याला हे गाव आवडेलच.

अजूनही मात्र मी 'हॉटेल सुदर्शन' ची मिसळ चाखलेली नाही. हा लेख वाचून आता तोंडाला पाणी सुटले आहे. आता तेथे जावेच लागेल. प्रासभाउंचे लेख टाकल्यामुळे आभार.

जय हिंद जय महाराष्ट्र.

काय राव... मिसळी बरोबर पाव भाजी चा ब्रेंड देणे हा भारतीय तिरंगा उलटा लावण्या सारखा अपमान आहे ..

मिसळी बरोबर "पाठीचा"पाव लागणारा मिसळ प्रेमी... :)

मी फोटो पाहिले नाहीत. गोव्यातल्या लोकांना मिसळ करता येत नाही, त्यामुळे मी कित्येक वर्षात चांगली मिसळ खाल्ली नाही. असले धागे काढल्याबद्दल तुम्ही लोक कुठे फेडाल हे पाप?

मुंबईत अनेकदा खाल्लाय...किंबहुना त्यामुळेच मुंबई सोडली असे म्हणा न... ;)
बाकी मिसळ पावच्या मुख्पृष्टाबद्दल आपेक्ष घेण्य इतपत आम्ही इथे बुजुर्ग नाही आहोत... :P

का असे धागे काढून जळवता हो?
जगबुडी होते ती यामुळेच!
आता आम्ही कधी मखमलाबादला जाणार आणि मिसळ खाणार?
मागच्या विकांताला केली होती.
आमचे पोट भरले आहे, अजिबात हात लावणार नाही म्हणत सगळ्यांनी खाल्ली, कमी पडली.
आता पुन्हा मटकी भिजत घालते.

आज खरेतर मिसळीचे दिवस काही खास नाहीत. निदान शहरात तरी. म्हणजे " मी मिसळ बोलतेय.... असा आत्मकथनात्मक निबंध पोरांना लिहायला लावला तर मिसळीचे रडगाणे बरीच पोरे लिहितील. कारण मिसळ, खमंग काकडी, भजी , पाव सँपल ई पदार्थांची जागा
शहरात हळूहळू मसाला डोसा , उतापा, यानी घेउनही बरीच वर्षे लोटली. आता तर डोसा मागाविणे हे ही जरा बिलो लेव्हल समजले जाते. पण गावाकडे अजून या अजब पदार्थाने जम बसविल्याचे दिसते.

माझ्या लहानपणी मिसळीत फरसाण हा पदार्थ नसे. तर शेव चिवडा, कांदा, टमाटो, लिंबू, कच्या पोह्याचा चिवडा, व बटाटे कांद्याचा रस्सा किंवा वाटाण्याची उसळ अशी रेसिपी होती. मटकीची उसळ हा पदार्थ बहुदा घरी मिसळ करणार्‍या महिलानी घुसडला असावा. मी अनेक प्रकारची मिसळ खाल्ली आहे, उपासाची, बिरड्याची उसळ घालून केलेली. पापडाचे भाजलेले तुकडे टाकलेली, फरसाणाचा ऐवजी बुंदी टाकलेली, बटाट्याची सुकी भाजी टाकलेली, कांदेपोहे टाकलेली( या मिसळीत कान्देपोहे हे रश्याशी एकरूप होऊन गिलावा तयार होतो) .
अशी मिसळीची अनेक रूपे.

पुण्याजवळील तळेगाव येथे " रानडे" यांची प्रसिद्ध मिसळ होती. सकाळी फक्त १ तास दुकान उघडे. एकदा माझ्या एका मित्रास मिसळ आवडली म्हणून त्याने आणखी एक अशी ऑर्डर दिल्यावर रानडे यानी खुष व्हावे की नाही ? तर रानडे आजोबा विचारते झाले " पोट दुखेल ना.. डबल मिसळ खातोस लेका.... आईला येऊन सांगू का ?

आजही मज कडे न चुकता तर रविवारी सकाळची न्याहारी म्हणजे मिसळ पाव ठरलेला आहे. एक फरसाणाचे लहान पाकिट , आठ पावाची एक लादी , कांदे बटाटे रस्सा , टमाटोचे तुकडे, कोथिंबीर ई घेऊन सर्व जणांच्या सहभागाने मिसळ तयार होते.