चट्पटीत शंकरपाळे (दिवाळी स्पेशल)

मस्तच.
तिखट शंकरपाळे बरोबर टोमेटो सॉस आणि अधुनमधुन थंड सरबताचे घुटके मज्जा येते एकदम.
दिवाळीला थोडा वेळ आहे अजुन तोपर्यंत अजुन फराळ, मिठाई वगैरे पाकक्रुती येऊ द्यात.

मस्तू!!

मस्त !

(कडबोळी प्रेमी) :)

छान...!

मस्तच ग तायडे.
करून बघणार आणि फोटो पण टाकणार.
पण खर खर सांगु का मला शंकरपाळे थोडे सादळलेलेच आवडतात. कुरकुरीत पदार्थ घश्याला टोचतात.

छान !!!!!!!

पण हे शंकरपाळे सगळा मैदा न घालता, थोडी कणीक आणि रवा घालून केले तर कसे होतील?

मस्तच्च!

"सीतेला रावणाने पळवली आणि रावणाचा वध करुन रामाने सीतेला परत आणली" येवढ्यातच रामायण संपवावं अशी वाटली रेशिपी.

रेशिप्या, तरच भरपूर प्रकार करता येतात! @पैसाताई, मी केली नाहीय, पण करून पहायला हरकत नाही.
करा नक्की सर्वानी!! @ त्रिवेणि, हे घशाला टोचण्यासारखे कडकडीत नाही होत, मस्त खुसखुशीत होतात.

प्रथम अर्धी वाटी तेल/ तूप, दीड वाटी पाणी, मीठ, तिखट (चवीनुसार), थोडीशी हळद हे सर्व एकत्र करून उकळावे.
>>

तेल आणि पाणी एकत्र उकळावे? तेल अंगावर उडणार नाही का?

तर नाही अंगायर उडत, पण तेलात थोडेच पाणी किंवा पाण्याचा थेंब पडला तर अंगावर उड्ते. गोड शंकरपाळे करतानाही असेच साखर, पाणी, तेल्/तूप एकत्र करून उकळी आणली जाते.

छा बरोबर खायला लै भारी लागतील . :)

चला दिवाळि आली म्हणायची!

नमकपारे व शक्करपारे
या दोन मुळातील हिन्दी शब्दांच्या मराठीकरणात गिल्ल्लत मराठी भाषेत फार वर्षापूर्वी झालेली आहे . आपण अनन्या यांनि दिलेल्या पाक कृतीचे नाव शंकरपाळे म्हणजे साखरपाळे असे ठेवले आहे. आता साखरपारे केले तर त्याच्यातील घटक, नावा प्रमाणे असावे असे वाटते. परंतु असा पदार्थ महाराष्ट्रात फारसा बनत असल्याचे ऐकीवात नाही.
अशीच गिल्ल्लत गुजरात मध्ये लोंजिंग आणि बोर्डिंग या शब्दांची केली जात असे.' लोज चालू छे' असे पाटीवर लिहिले कि त्याचा अर्थ जेवण तयार आहे असा असे, आणि 'बोर्डिंग नि सगवड' असे लिहिले म्हणजे खोल्या भाड्याने मिळतील असा करून घेतला जाई.