उत्तर-पूर्व भारत: निसर्गप्रेमींसाठी पर्वणी

चारधामच्या अनुभवाने पोळल्यानंतर आता हिमालयात कुठे फिरायला जावे याचा विचार करत होतो. कारण एकदा का तुम्ही हिमालयात जाउन आलात की तो तुम्हाला बोलावतच रहातो. आणि तुम्हीही कुठल्यातरी अनामिक ओढीने त्याला प्रतिसाद देऊ लागता. नॉर्थ-ईस्ट कधीचे डोक्यांत होते. अचानक संधी चालून आली आणि एका टूर तर्फे आम्ही तिथले बुकिंग करुन टाकले.
मुम्बई-गुवाहाती-काझीरंगा-बोमदिला-तवांग्-दिरांग् (सर्व अरुणाचल)- गुवाहाती-शिलाँग्-चेरापुंजी-शिलाँग्-गुवाहाती-मुंबई असा ११ दिवसांचा कार्यक्रम नोव्हेंबरच्या पहिल्या आठवड्यात होता.
गुवाहातीला पोचल्यावर आमच्या दिमतीला इनोव्हा होत्या. प्रथम आम्ही काझीरंगा अभयारण्याला गेलो. अंतर साधारण २०० किमी आहे.
काझीरंगाहून तवांग बरेच लांब आहे. (अंदाजे ५०० किमी) म्हणून मधे बोमदिलाला स्टॉप घेतला. (८५०० फूट) तिथेही रुम हिटर लागण्याइतकी थंडी होती.
बोमदिलाहून तवांगला जाताना आसाम सीमेवरचे भालुकपाँग लागते. तिथे आपले 'इनर लाईन परमिट' चेक केले जाते. अरुणाचल प्रदेश सेंसिटिव्ह असल्यामुळे हे परमिट लागते. वाटेत 'सेला पास' १३७०० फुटांवर आहे. तिथे दुपारीही खूपच थंडी होती. तिथली लेक छान आहेत. वाटेत जसवंतगढ्ही आहे. तिथे त्या शूर शिपायाचे स्मारक आहे.पुढे दिवेलागणीच्या सुमारास (संध्याकाळी ५ वाजता) तवांगला पोचलो. तवांगहून जवळ दोन तीन प्रसिद्ध आणि कित्येक अप्रसिद्ध लेक्स आहेत. तिथे जायचा मार्गही खडतर आहे. वाटेत पीटी त्सो हे लेक बघितले. पुढे वाय पॉईंट येतो. तिथून तेरा किमी अंतरावर 'बुमला' येथे चीनची सीमा आहे. पण तिथे जायला स्पेशल परमिट लागते. ते नसल्यामुळे आम्ही वायच्या दुसर्‍या फाट्याला सेंग्येन त्सॉर लेक (माधुरी दिक्षितचे तिथे कुठले तरी शुटिंग झाले असल्यामुळे टुरिस्ट त्याला माधुरी लेक असेही म्हणतात, पण स्थानिक लोकांना ते अर्थातच आवडत नाही.) संपूर्ण भागावर आपल्या मिलिटरीचे नियंत्रण आहे. जिथे सामान्य माणसाला श्वास लागतो तिथे हे लष्कराचे लोक क्रिकेट, व्हॉलीबॉल खेळत होते. त्यांच्याशी भरपूर गप्पा झाल्या.
तवांगहून परत येताना आधी वॉर मेमोरियल बघितले. १९६२ च्या युद्धात आपले अत्यंत शूर असे २२४० ऑफिसर्स तिथे धारातीर्थी पडले. ते बघून प्रथम दु:ख आणि नंतर राजकारण्यांविषयी प्रचंड चीड निर्माण होते. वाटेत पुन्हा सेला पास लागला. येताना चेंज म्हणून बोमदिलाच्या ऐवजी 'दिरांग'ला थांबलो. हे गांवही छान आहे.
दिरांगहून लवकर निघालो कारण गुवाहातीला पोचायला ४०० किमी चा प्रवास होता. गुवाहातीला एक रात्र राहून सकाळी शिलाँगला (१०० किमी) निघालो. ती मेघालयची राजधानी आहे. फारच सुंदर हिल स्टेशन आहे ते. तिथे डॉन बॉस्को म्युझियम व कॅथेड्रल चर्च बघितले. शिलाँगहून ५३ किमी वर चेरापुंजी बघितले, जवळ एका खडकाळ गुहेतून आरपार जाण्याचा अनुभव घेतला. दुसर्‍या दिवशी जिवंत मुळांचा पूल आणि 'आशियातले सर्वात स्वच्छ' असा लौकिक असलेले एक खेडे बघितले.
अरुणाचलचा निसर्ग वेगळा तर मेघालयचा एकदम वेगळा! नॉन एसी गाडीतून प्रवास करताना तिथल्या घनदाट जंगलांमधल्या वृक्षांचा गंध, वेगवेगळ्या वनस्पती बघून डोळ्यांचे पारणे फिटले. हिमालयाचे आणखी एक रुप बघून अत्यंत तृप्त मनाने आम्ही परत आलो.
वर्णन त्रोटक आहे पण फोटोच जास्त बोलतील.
टीपः सर्व फोटो पहायचे असल्यास व्यनि करावा. लिंक पाठवता येईल.

१. बांबूचे झाड

२. काझीरंगा हॉटेल बाहेरील बाग

३. गेंडा

३अ.आईच्या मागेमागे

४. काझीरंगातील पाळीव हत्ती

५. सेला पास लेक -१

६. सेला पास लेक - २

७. पी.टी.त्सो लेक

८. माधुरी लेक, तवांग

९.घाटातील रस्त्यांचे साप

१०. एलिफंट फॉल्स, शिलाँग

११. चेरापुंजी रेंज

१२. लिव्हिंग रूट ब्रिज

१३.हा मात्र मराठी वाटतोय

१४. मोविलाँग खेडे(आशियातील सर्वात स्वच्छ खेडे)

१५. लाकडी खलबत्ते विकणारीचा मुलगा

१६. कॅथेड्रल चर्च, शिलाँग

१७. चंद्र दिवसाढवळ्या डोकावतोय

१८. शिलाँग मेन लेक