एक पी. जे.

एकदा कोकणात तात्या अभ्यंकरच्या वाडीत एक हुप्प्या (मोठा वानर) घुसतो आणि आंब्याफणसाची, सुपारीची, ताडामाडांची व इतर झाडांची भरपूर नासाडी सुरू करतो. तात्या खूप वैतागतो व त्या हुप्प्याला हाकलायचा हरेक प्रयत्न करतो. परंतु हुप्प्या काही त्याला दाद देत नसतो.

त्याच गावात तात्याचा शिकारी मित्र मिलिंद भांडारकर राहात असतो. मिलिंदला बोलावणं धाडलं जातं. मिलिंद लगेच एक बंदुक आणि शिकारी कुत्रा, अश्या तयारीनिशी तात्याच्या वाडीत हजर होतो आणि तात्याला म्हणतो,

"आता मी आलो आहे. घाबरू नकोस. कुठाय तो हुप्प्या?"

"तो बघ! त्या आंब्याच्या झाडावर बसून माझ्या आंब्यांचं नुकसान करतोय." तात्या म्हणतो.

त्यावर मिलिंद म्हणतो, "मी एक काम करतो. त्या आंब्याच्या झाडावर चढतो आणि त्या हुप्प्याशी मारामारी करून त्याला खाली पाडतो. हुप्प्या खाली पडताक्षणी माझा शिकारी कुत्रा धावत जाऊन त्या हुप्प्याच्या अवघड जागी जोरात चावेल आणि त्याला ठार मारेल!"

हे ऐकून तात्या खुश होतो. मिलिंद भराभर आंब्याच्या झाडावर चढायला लागतो. तेवढ्यात तात्याची ट्युब पेटते. तो तिथे पडलेल्या बंदुकीकडे पाहात ओरडून मिलिंदला विचारतो,

"अरे असंच जर का होतं, तर तू ही बंदुक कशाला आणली होतीस?"

मिलिंद झाडावरनच उत्तर देतो,

"अर्रर्रर्र, विसरलोच बघ! जर in case मी खाली पडलो तर तू पहिली कुत्र्याला गोळी घाल!"

:)

आपला,
(कोकणातला आंबा बागयतदार) तात्या.

त्या कुत्र्याला कुठेही चावू द्या, पण जोक बाकी मस्त आहे विसोबांचा.