माझे काही "पाहण्याचे" कार्यक्रम... :)

लेख, तात्या. लेखाची शैली तुझ्या नेहमीच्या शैलीपेक्षा थोडी वेगळी वाटली. दोन्ही किस्से मजेदारच. बिवलकर काकूंची प्रतिक्रियाही आवडली. अजूनही असेच किस्से असतील, तर ते वाचायला आवडतील. (बोरिवली, मुलुंड ही सुरुवातीची दोन टोकं झाली -- आता हळूहळू मुंबईकडे सरकायला हरकत नाही ;))

नंदनमराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

मस्त तात्या,

"हे काय? मुलगा कुठे आहे? तो नाही का आला?"
"अभ्यंकर? अरे हां हां! बरोबर! अभ्यंकरच. सॉरी हां, माझा जरा घोटाळा झाला. मेहेंदळे सात वाजता यायच्येत!"

हे सहीच!

आता मिपावर कांदापोह्यांची जागा वांगीभात घेणार का?

अदिती

वा तात्या... मानला तुम्हाला...

लिहिणार असं मागं म्हणाला होतात तात्या, तसं खरंच लिहिलंत की!
बिवलकरांचा किस्सा खरंच मनोरंजक आहे. कुठलीही परीटघडीची भीडभाड न बाळगता वांगीभात चापण्याची आणि नारळाच्या वड्या खात त्यांचे कौतुक करण्याची तुमची रसिकता भावली!;)
अजूनही असे अस्सल किस्से येऊदेत!

(खुद के साथ बातां : गाण्याचा कोणी शौकीन भेटला आणि बघायच्या कार्यक्रमाऐवजी गाण्याची मैफिल करुनच तात्या आले असा एखादा किस्सा असेल का रे रंगा? B) )

चतुरंग

मस्त... नंदनशी सहमत.

"मुलगा? अहो मीच मुलगा आहे!" :)

"हो का? वा वा वा!" जोश्या मनसोक्त हासत उद्गारला! :) :)

कसला पोपट .....

बिपिन.

तात्या,
आपण हे अनुभव मोकळेपणाने सगळ्यांना सांगताय ह्याचेच कौतुक आहे.
मला वाटते बरेच जण आपापले असे अनुभव सांगतील आता!
वांगीभाताचा किस्सा आवडला. इतके मनमोकळे लोक आता कमीच झालेत.
चचलेले या शब्दाचा अर्थ समजला नाही.

रेवती

चचलेले== देवाघरि गेलेले..

असं म्हणून भाबडेपणाने, मोकळेपणाने हासत काकू उद्गारल्या! छ्या! मला तर आता त्या मुलीपेक्षा काकूच जास्त आवडू लागल्या होत्या!

तात्या .. असं माझं टिन एज मधे व्हायचं बॉ ... आता चोविशीत खोट काय बोलू ... लेखणात मला पु.लंचा प्रभाव दिसला.
उत्तम लेख ... वास्तविकता डायरेक्ट डोळ्यासमोर

आमचाही एक किस्सा :
.......... मावसभावाच्या लग्नासाठी २ वर्षांपुर्वी नासकात गेलो होतो. सकाळी मुलीकडच्यांनी राहण्या साठी घर दिलेलं..अंघोळ आणि नाष्ट्याची सोय होती . दुसर्‍या दिवशी सगळं आवरून नाष्ट्यासाठी जाणार तोच २ टोपड्यांनी मला पकडलं. माझं शिक्षण आणि मी कोण हे पुर्ण माहित होतं त्यांना. पण मी त्यांना ओळखत नव्हतो. मला म्हणे इथे अंमळ गर्दी आहे, आपण आमच्या घरी चलावे. मी म्हंटलं असंल कोणी तरी पोरीकडचा, इथला खाऊ संपला म्हणून आपली खास व्यवस्था केली असेल. मी होकार द्यायच्या २ मिनीटात एका रिक्षात कोंबून मला त्या घरी नेण्यात आलं. मी फक्त नाष्टा करायला जायचं या मानसिकतेत होतो. १० मिनीटावर घर होतं .

......... मस्त २ मजली बंगला होता, बाहेर धान्य वगैरेचं गोदाम , ट्रॅक्टर , एक जिप ..घरामागे मोठ्ठ वावर. एक द्राक्षाची बागही होती साइड ला. फॅमिली बक्कळ पैका वाली असावी.मी येण्याची आधीच कल्पना आहे की काय आत सगळं नीट नेटकं आवरलेलं, एका बाजुला झोक्यावर त्या घरातले पुराणपुरूष झोका घेत लिहिता आणि उच्चारता न येणारा झोक्याचा आवाज करत शांतता भंग करत होते. हॉल मधे लाकडी सोफे त्यावर कुशनच्या उशा (हे मला बिककुल कंफर्टेबल वाटलं नाही) आणि उत्तम बैठकीची व्यवस्था होती. कुठे कोणी पादलं तरी एका मोठ्या दिवाणखाण्यात सगळी फॅमिली वास हवेत विरायच्या आत जशी जमा होते इथे सगळी फॅमिली हजर. कर्णधाराने फिल्डींग लावल्याप्रमाणे सगळे आपापल्या पोझिशन वर होते. घरातले कर्ते आणि मुखिया वाटनारे गृहस्थ ३-४ लटकेलछाप लोकांना घेउन बसले होत.त्यांची मुले पण एका कोपर्‍यात बसलेली. एक जण आभ्यास करत होता (एप्रिल मधे अभ्यास? मी ताडले ते बेनं नुसतं नाटक करत होतं ) सुना स्वयंपाक घरातुन डोकवत होत्या. १२-१५ वर्षांच्या ३ मुली उगाच मला पाहून एकादा लै भारी विनोद झाल्यावर ह ह पु वा व्हावी तशा(किंवा पौराणिक मालिकांमधल्या राजकन्या व तिझ्या मैत्रिणी जशा कारण नसताना हसतात तशा) उगाच हसून एकडून तिकडून येऊन स्वैंपाकघरात पळत होत्या. मी अजुन ही निरागस मनाने गंमत पहात, मी मुलाचा भाउ आहे म्हणून आपल्याला काही फॉरेन रिटर्न सारखी वागणुक मिळते आहे असे समजुन फुगत होतो. मी आल्यावर सगळेच आपल्याघरी कृष्ण दही चोरायला आला असा आनंद त्यांना झालेला. सगळे उभे राहिले. आणि "आमच्या घरी चला" म्हणनारे कुठे तरी धान्याच्या पोत्यांवर विराजले.अजुनही ट्युब पेटत नव्हती. मग घरातुन चहा आला. आम्ही अंमळ बोर माणूस , चहाच्या बाबतीत बाजीराव नखरे फार. "चहा नको .. मला त्याबरोबर गुडडे ची बिस्किटे लागतात." असं म्हंटल्याबरोबर एका आदेशासरशी अभ्यास करणारं(!!) ते बेनं बाणासारखं बाहेर पळालं मोजुन २ मिनीटात चहा गार व्हायच्या आत माझ्या पुढ्यात बिस्किटे हजर. आपण ऑलिंपीक मेडल जिंकल्याचा आनंद त्याच्या तोंडावर स्पष्ट दिसत होता.

च्या-बिस्किटं झाल्यावर, एक काकू मला स्वयंपाक घरातुन येत आहेत असं मला ८० अंशाच्या कोनातुन दिसलं.. त्यांच्या मागे एक गोरी पान,सुंदर,ऍव्हरेज उंचीची मुलगी मस्त साडी घातलेली, पदर थोडा डोळ्यांपर्यंत , हातातल्या ट्रे भल्या मोठ्या ट्रे मधे पोहे, बालुशाही,गुलाबजाम, समोसे, आणि अजुन कसलासा पदार्थ होता. चहा+बिस्किट नाकात गेलं आणि खोकला लागला .४४० किलो व्होल्टचा झटका लागावा आणि काळजात धस्स्स व्हावं आणि मति खुंटावी असलं फिलींग मला पुर्वी कधीही आलं नव्हतं.मला परिस्थितीची कल्पना आल्यावर सावरायला ५-१० सेकंद गेले. मी बावळटासारखा तिच्याकडे पहात होतो. आयला "आपल्याला दाखवण्याचा" प्रोग्रॅम आहे , ही गोष्ट पटतच नव्हती. मी खरोखर स्वता:ला पिंच करून पाहिलं. बापरे.. मी जाम घाबरलो. पोहे खाऊन झाले. गुलाबजाम मला आवडतात हे सिक्रेट माहिती असावं , मोठ्याबाउल मधे २०+ गुलाबजाम होते. मी कसे बसे (जबराइच्छा होत असताना) फक्त ६-८ गुलाबजाम खाल्ले. आणि त्या कर्त्याने डायरेक्ट विषयाला हात घातला.
"काय मंग जावायबाप्पू .. पोरगी पसंत का ? आम्हाला तुम्ही कालच पसंत पडले ........." असली खतरा सुरूवात ...( आयचा घो ... टार्‍या ... तुझी कन्यारास यावेळी कशी गप्प बसली बे ?) माझी बोलती बंद झालेली .. मी त् त् प् प् करत होतो. मी म्हणालो मी असला विचार नाही हो केला अजुन .. मी तर आजुन जॉबलेस आहे हो .. त्यावर ते म्हणाले आवो .." कुटं चाकर्‍या करत बसता .... आमची बागायती हाय, द्राक्ष, कापशी आन् उसाचं आमुक आमुक मिळतं .. " खुल्लमखुल्ला ऑफर ? मला काहीही सुचत नव्हतं ... चहा-पोहे खाऊन नाय कसं म्हणू याचं बळच जिवावर आलेलं... कसं बसं बडबडायला लागलो (मला सुचलं नाही की उगाच इंग्लिश बोलायची सवय आहे) ... मी इंग्लिश सुरू झाल्यावर तर सगळे लोक अजुन ४ पावलं पुढे सरकुन मी काय बोलतोय हे ऐकत आहेत असा भास मला झाला.आईशी चर्चा करावी लागेल, असं पटेबल कारण देत शेवटी कसा बसा निसटलो ..

जाताना पोरीकडे एक फिल्मी लुक दिला, बिचारी 'चक्क' लाजली आणि मी 'तिला नाही म्हणनार आहे' हे शल्य मनात ठेउन निघालो .
(समाप्त)

अविवाहित
-- ( टारझन ऊर्फ खवीस )
आम्ही खाण्यासाठी जगतो, जगण्यासाठी तर सगळेच खातात

टार्‍या, तसंही तुला कोणाला नाही म्हणायाला अंमळ जडच जातं, विशेषतः काका लोकांना.... मला माहित आहे. कसला प्रसंग गुदरला रे तुझ्यावर. माणसं काय काय थराला जातात. मस्त लिहिलं आहेस.

बिपिन.

तात्या, मस्तच लिहिलंत!! बिवलकर काकू एकदम आवडल्या! :) आणि तुम्ही हे अनुभव मोकळेपणे लिहिताय हे ग्रेट!
टार्‍या , सह्हीच रे!! त् त् प् प् एकदम झक्कास!! =))

आवड्ले मज आवड्ले. मनापासुनी आव्ड्ले.
विनायक प्रभु

टार्‍या अन् तात्या दोघांचेही अनुभव मस्त!

(अननुभवी) टिंग्या :)

तात्याशेठ,
वेगळ लेख.. किस्से आवडले..
प्रेवि मुळे आमच्या आयुष्यात 'कांदापोहे' खायचा योग काही आला नाही.. राहीन गेलेल्या गोष्टी..
अशी पाहून न जमलेली मुलगा मुलगी नंतर कधी भेटले तर त्या दोघांना काय वाटत असेल? हा विचार नेहमी मनात येतो..
(प्रेवि)केशवसुमार

तात्या आणि टार्‍या किस्से आवडले.

:-)

प्रेवि जिंदाबाद!

हा हा! छानच!
तात्या, मस्त विषय आणि लेखनशैली! अजून येऊ द्यात.

-('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

आमचा प्रेमविवाह असल्याने कांदेपोह्यांची बैठक हा विषय अपरिचित, पण तात्याने वर्णन केलेले अनुभव वाचून =))
विशेषतः स्वतःचा झालेला पोपट मनमोकळेपणाने चित्रित करण्याची इष्टाईल आवडली....:)
हे खरंच असं असतं का हो? की काल्पनिक? ;)

अप्रतीम चवीचा वांगी-भात, सोबत तितकीच सुंदर काकडीची कोशिंबिर आणि घरी केलेली अतिशय सुरेख अशी नारळाची वडी! मी मनमुराद दाद देत त्या बेतावर तुटून पडलो!
तात्या, हे मात्र खूप आवडलं!! अरे, भोजन सत्य, पोरगी मिथ्य:!

[स्वगतः हे परमेश्वरा, अशा प्रसंगातून सोडवल्याबद्दल मी तुझा आजन्म ऋणी राहीन!!:) पण प्रेमविवाहातही सगळं साधं-सोपं असतं असं समजू नका मंडळी! आता त्या अनुभवावरही एक लेख लिहायला हवा!! :X ]

तात्या,
किस्से आवडले आणि लिहिण्याची शैलीही.

मी घरात शिरलो. जोश्या 'बसा' म्हणाला. पुढचा क्षण हा नियतीने आमच्या थोराडपणावर घातलेला घाला होता!

"हे काय? मुलगा कुठे आहे? तो नाही का आला?" जोश्याने आपलेपणाने, भोळेपणाने विचारलंन, परंतु आपण नक्की कुठला बाँब टाकला आहे याची त्या बिचार्‍या जोश्याला कल्पना नव्हती!

हा हा हा हा =)) असा प्रसंग तर दुश्मनावरही येऊ नये.

माझा स्वतःचा असा अनुभव नसल्याने अशा प्रसंगांना कधी तोंड द्यावे लागले नाही. अर्थात, देण्याची इच्छाही नव्हती. :) पण तुमचे किस्से आवडले.

मस्त!

मुलगी बघण्याच्या कार्यक्रमात वांगीभात! मजा आहे.
पहिल्या किश्श्यातल्या जोशीकाकांना मुलगा एकटा येणे अपेक्षित नसावे बहुतेक. आणि पुढे झालेले गृहस्थ ;-) मुलगा नसावेत असे वाटले असावे.

मी मुलगा बघायला अशी एकदाच एका मुलाच्या घरी गेले होते. त्याच्या आईशी पुष्कळ गप्पा मारून परतले. बाकी इतर वेळी मुलगा व मी एखाद्या उपहारगृहात एकमेकांना पाहून घेत असू. अश्या प्रकारात भरपूर मित्र झाले. बहुतेकांची आता लग्ने (एकेक) झाली आहेत. संपर्क अधून मधून होतो. त्यात काही विशेष वाटत नाही. (रेवती यांच्या अनुभवाचे आश्चर्य वाटले.)

तात्या,
एकदम मस्त आहेत दोन्ही अनुभव. आणि हो,खरंच लेख शैली मध्ये बदल जाणवला बरं. हरकत नाही .
पण मला एक प्रश्न पडला आहे.. तुम्हाला मुलगी पाहण्याच्या कार्यक्रमामध्ये वांगी भात आणि कोशिंबीर बरी मिळाली हो!!!;) नाहीतर जनरली, चहा-पोहे असाच बेत असतो . म्हणून तर त्याला मुलगी पाहण्याचा किंवा दाखवण्याच्या कार्यक्रम न म्हणता चहा पोह्याच्या कार्यक्रम म्हणतात. क्वचितच कधी तरी पोह्याच्या जागी उपमा आणि उन्हाळा असेल तर चहाच्या जागी सरबत असा बदल होतो.. ;)
लेख आवडला हे सां न ला. पण हे काय दोनच अनुभव... अजून बरीच मुंबई बाकी आहे ना!!
- (सर्वव्यापी)प्राजु
http://praaju.blogspot.com/

तात्या, सहीच आहेत किस्से! आवडले.
टार्‍या, तुझा अनुभवही भन्नाट होता.

मनस्वी
* केस वाढवून देवआनंद होण्यापेक्षा विचार वाढवून विवेकानंद व्हा. *

तात्या जी, टार्या जी.... मस्त....!..... असे प्रसंग तर आयुष्याच्या उत्तरार्धात जीवनाची लज्जत वाढवतात......

(स्पश्टीकरणः जीवनाच्या पुर्वार्धात घडलेले हे प्रसंग उत्तरार्धात आठवून... आपल्या जोडीदाराबरोबर शेअर करताना..... अंमळ तरुण झाल्यासारखं वाट्टं.. नै...!!! :) )

बाकी लग्न-गाठी या स्वर्गात बांधलेल्या असतात.... हेच खरं!!!

:)

तात्या,
लेख आवडला.चहापोह्यांच्या कार्यक्रमाला 'वांगीभात' वाचून आश्चर्यही वाटले.इथे जर्मनीतही आमच्या एका मित्रासाठी असा एक जर्मन कार्यक्रम केला होता त्याची आठवण झाली.
स्वाती

दोघांचेही (दोन्ही) अनुभव मस्त....
(तात्या, तुमचं डेअरिंग जबरदस्त आहे. नाहीतर स्वतःबद्दलचे अनुभव 'शेअर' करणं कठीण असतं.)
(टारझनचं ठीक आहे - तो 'बघायला' न जाताही गुलाबजाम खाऊन आला - =)) )

-अजिंक्य
www.ajinkyagole1986.blogspot.com.

तात्या,

तुझे एकंदरीत व्यक्तिमत्व बघता, तुझे लग्न होणे नाही. वाटल्यास धोंडोपंतांना विचार. उगाच का त्या मुलींना आणि त्यांच्या बापांना त्रास देतोस ?

-- सर्किट

तात्या,
अनुभवकथन मस्त आहे. वांगी भाताचे मलाही आश्चर्य वाटले. सहसा अशा कार्यक्रमात 'चहा-पोहे'च असतात. असो. त्यांनी नविन प्रथा सुरू केली असेल. पण ती चांगली आहे. मुलीला चांगले पोहे करता येण्या पेक्षा चांगला 'वांगी भात' येतो हे नवरदेवाच्या मनात ठसविले की ती जेवण उत्तम बनवत असेल असा अंदाज बांधता येतो. 'वांगी भाता'सारखी तुलनात्मक दृष्ट्या कठीण पाककृती येणार्‍या मुलीस पोह्यांसारखी साधी पाककृती येतच असणार. पण चांगले पोहे केले म्हणजे उत्तम स्वयंपाक जमेलच असे सांगता येत नाही. असा विचार त्यांनी केला असावा.

नको नको म्हणता दोनपाच नारळाच्या वड्याही झाल्या होत्या!
दोनपाच नारळांच्या वड्या की नारळाच्या दोनपाच वड्या? आयला मला फार आवडतात बुवा.

टारझन ह्यांचा अनुभवही 'रोमहर्षक' आहे. अभिनंदन.

तात्या,
फार मस्त लेख. आवडला.
आता बिवलकर काकांचे व्यक्तिचित्रपण येउद्या !
-- (नुकतेच वांगीभात खाल्लेला) लिखाळ.

>>टारझनचं ठीक आहे - तो 'बघायला' न जाताही गुलाबजाम खाऊन आला -
मस्तच रे टार्‍या
पोरी फिदा आहेत म्हण्जे या खविसटल्यावर
टार्‍या आज तुझा अनुभव वाचुन मी हसुन हसुन मेले रे
जियो दोस्ता!

तात्या,
अफलातुन अनुभव आहे हो तुमच्या पाठीशी. :)
बिलवलकर काकु तर अगदी मजेशीर वाटल्या.
पण पोटभर खाऊन आलात हे बरे केलेत :)

टार्‍या,
मस्त अनुभव बॉ तु़झा,
गुलाबजाम कसे खाल्ले असशील हे चित्र डोळ्यासमोर उभे राहत आहे. :)

तात्या,
लै भारी अनुभवकथन !!!

टारझनचा अनुभव पण आवडला...

Finally I will be so matured that I will react to nothing.
अनुदिनी: http://sucheltas.blogspot.com

तात्या आणि टार्‍या दोघांचेही किस्से मजेशीर.

Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

दोन्ही किस्से मस्तच ...
वांगीभात, काकडीची कोशींबीर, नारळाच्या वड्या ... मेनू आवडला

तात्या एक नंबर झाला आहे लेख.. मी पहील्यांदा नजरचुकीने पाहण्याचा ऐवजी पोहण्याचा असे वाचले होते त्यामुळे वाटले की मस्त मुटके, सूर वगैरे मारल्याचे किस्से असतील. पण पहीला परिच्छेद वाचल्यावर कळले ते पोहणे नसून पाहणे आहे. :)
पुण्याचे पेशवे

तात्या , मस्त लेख. दोन्ही किस्से मजेशीर वाटले. पाहण्याच्या कार्यक्रमाला वांगीभाताचा बेत तर अफलातून होता.
ईश्वरी

दचकु नका ? विवाह आणि ज्योतिष या विषयावरील या माझ्या पुस्तकाचे हे नांव आहे. तसे ज्योतिषाकडे जाण्यापुर्वी ..... यात हा विषय आनुषंगिक म्हणुन घेतला आहेच. लोकांना ज्योतिष विषय हा प्रसंगवशात चघळायला आवडतो. लग्नाच्या मार्केट मधे हा विषय चांगला चघळला जातो.
मग आम्ही या विषयावर २००४ मध्ये परिसंवाद घडवुन आणला आणि त्यानिमित्ताने पुस्तकाचे प्रकाशन केले. परिसंवादात पालकांच्या वतीने अनुरुप वधुवर सुचक मंडळाचे महेंद्र कानिटकर , साथ साथ च्या विवाह समुपदेशक वंदना कुलकर्णी, ज्योतिषी नंदकिशोर जकातदार यांना बोलते केले होते. अनिल अवचटांच्या हस्ते कार्यक्रम घडवुन आणला होता.
(स्वतः पत्रिका न पाहता रजिस्टर्ड लग्न केलेला)
प्रकाश घाटपांडे

तात्या !!

मस्तच लिहीलये !!

अगदी असे अनुभव शेयर करण्याच डेरींग आवडल आपल्याला ..

टारोबा !!

तु गुलाब जामुन वर भागवलस ,हे बर केल !!

बाकी आज मना पासुन हसलो !!

हापीसातील चीने माझ्या थोबाडा कडे बघतायेत ( आता तर चांगल होत !! ह्या अर्थानी )
बैलोबा चायनीजकर !!!
माणसात आणी गाढवात फरक काय ?
माणुस गाढव पणा करतो,गाढव कधीच माणुस पणा करत नाही..

माझे सुधा कहि अनुभव अहेत .
जरा लिखनाचा सराव करतो :)

बघायला दोन आत्या आणि दोन बहिणी असं पॅनल आलं होतं.
नंतर मुलीसोबत आणखी एक पॅनल आलं.
नंतर पावसामुळे मुंबईत अडकलो, तेव्हा आणखी एक पॅनल येउन गेलं.
मुलगा दोन दिवस घरी आला नाही म्हणून पॅनल धास्तावलं.
पोहे मीच केले होते.

अफलातुन धमाल किस्से
तात्या
अजुन येवु द्या

नाना

आवर्जून प्रतिसाद देणार्‍या सर्व रसिक वाचकवरांचे मनापासून आभार...!

बोला, गणपतीबाप्पा मोरया........!

अरे लालबागच्या राजाचा............... विजय असो...........

आपला,
(कृतज्ञ) तात्या.

तात्या आणि टारझन दोघांचेही किस्से रोचक आहेत. मजा आली वाचून.

माझा एक :

इच्छा नसताना नाईलाजाने मुलगी पाहायला जायचा हा प्रसंग.

मी एमबीबीएस उत्तीर्ण होऊन इंटर्नशिप करत होतो. मनात अर्थातच लग्नाचे बिलकुल विचार नव्हते. अशात आमच्या मूळ गावाकडचे एक पाहुणे घरी आले. तिकडे गावाकडे त्यांच्या नात्यात एक मुलगी लग्नाची होती. तिच्यासाठी डॉक्टर गटवायचा याच उद्देशाने ते आमच्याकडे आले होते. त्यांनी तो विषय काढतात मी त्यांना अक्षरशः ‘हड’ केले. स्वतःच्या पायावर उभे राहणे अधिक महत्त्वाचे असल्याने मी लग्नाचा विचार करणे शक्यच नव्हते.

पण हे महाशय पडले गळेपडू. दोन दिवस आमच्याकडे राहिले आणि सारखे तेच पालुपद लावत होते. त्यांनी मला मधाचे बोट लावण्याचा एक प्रयत्न केला. म्हणाले, अरे तुझा पुढचं शिक्षण काय ते होत राहील. त्या मुलीचे वडील धनाढ्य आहेत. ते सुद्धा तुला मदत करतील. हे ऐकल्यावर तर मी उखडलोच. त्यांना म्हणालो, “असले प्रस्ताव घेऊन दुसरीकडे जा, मी त्यातला अजिबात नाही.”

शेवटी त्यांनी एक युक्ती केली. मला म्हटले, “अरे तू पूर्ण शहरातच वाढलास. आपल्या गावी सुद्धा कधी आलेला नाहीस. तर माझी इच्छा म्हणून गाव बघायला म्हणून तरी चल आणि सहज त्या मुलीवर एक नजर टाक ! तू नको 'पाहू' तिला पण तिच्या घरचे लोक तुला पाहतील”.

शेवटी नाईलाज म्हणून त्यांच्या बरोबर गावी गेलो. पुढे त्यांनी जेवणाचा कार्यक्रम त्या मुलीसह ठेवला होता. त्या मुलीला पाहताक्षणीच माझ्या लक्षात आले की ती आणि मी कुठल्याच बाबतीत अनुरूप नाही आहोत. काहीसा धक्काच बसला. मला आमच्या मध्यस्थांच्या थोडा रागही आला. परंतु ते काही चेहऱ्यावर न दाखवता मी त्या लोकांशी निव्वळ उपचार म्हणून हवापाण्याच्या गप्पा मारल्या. संध्याकाळी आमच्या पाहुण्यांना म्हणालो, झाले ते बस झाले. आता मी तातडीने निघतो. तुम्ही ज्या साठी मला इथे आणले तो तुमचा हेतू फसलेला आहे असे समजा. पुन्हा असला विषय माझ्याकडे काढत जाऊ नका. आणि मी तिथून निघालो.

तर असा हा माझ्या आयुष्यातला माझी इच्छा नसताना घडलेला पहिलावहिला ‘पाहण्याचा’ कार्यक्रम !