माझ्या म्हातारीची इष्टेट..!

वा.. फार छान वाटलं असेल नं असे जुने विद्यार्थी भेटून? आम्ही पण जायचो काही शिक्षकांना भेटायला.. पण पूर्वीचे शिक्षकही वेगळे अन विद्यार्थीही!
बाकी, साडी एकदम सुरेख आहे! :)

सुंदर अनुभव तात्या. तुमचा उर पण आईबद्दलच्या अभिमानाने फुलुन आला असेल.
या वयात असे आठवण ठेउन आले की फार आनंद होतो वयस्कर लोकांना, अहो म्हातारपणी आपला काही उपयोग नाही, आपले आता वय झाले अश्या काही विचारांनी त्यांना वाईट वाटत असते. असे क्षण म्हणजे आयुष्यातल्या कर्तुत्वाची आठवण करुन देणारी सध्याच्या दु:खाला विसरवणारी अन मनावर अलगद फिरणारी मोरपिसंच !

मलाही माझ्या शाळेत असलेल्या "मुळे" बाईंची आठवण आली.
त्याही अत्यंत प्रेमळ होत्या, व खुप छान शिकवायच्या.
आजही आठवण आली की डोळे पाणावतात.:( :(

गुरुर ब्रम्हा, गुरुर विष्णु ,
गुरुर देवो महेश्वरा, गुरुर साक्षात परब्रंम्ह ,
तस्मैसी गुरु देवता....

तात्या,

>>>"मला आयुष्यात लाखो कऱोडो रुपये काही मिळवता आले नाहीत परंतु ही साडी आणि हा जो पुष्पगुच्छ आहे ना, त्याची किंमत माझ्याकरता करोडो रुपायांपेक्षाही अधिक आहे, अनमोल आहे!"

निशब्द्च केले
:)
मनाला हर्षित करणारा अनुभव.

मला अजुन ही आठवते, शाळा सोडुन खुप वर्ष झाली तरी रस्त्यात अचानक आमच्या ८ वी. तील वर्गशिक्षिका भेटल्या होत्या, आणि त्यांनी मला खांद्यावर हात ठेवुन विचारले होते काय ग, कशी आहेस.?
तेव्हा मी त्यांना विचारले होते तुम्हाला मी आठवते अजुन :)
आणि मा़झे डोळे भरून आले होते. :)

(अनुभवी)बेसनलाडू

खरेच! तुमच्या आईंसाठी फारच संस्मरणीय दिवस.
वाचुन आनंद झाला.
--लिखाळ.

सुंदर अनुभव. अत्यंत ओळखीचा अनुभव !

-- सर्किट

लेख आवडला. सुंदर अनुभव.

किंबहुना यामुळेच 'कुपुत्र जायेत् क्वचिदपि कुमाता न भवति' असे संस्कॄत सुभाषितकार म्हणून गेले आहेत.

आपला,
(असंस्कॄत) आजानुकर्ण

अनुभव वाचून छान वाटलं. खरी श्रीमंती ती हीच.

नंदनमराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

काल आपल्या मिपाचे लेखक विनायक प्रभू यांचे खास शिक्षक पालकांसाठी व्याख्यान घाटकोपरच्या विद्याभवन शाळेत झाले. पाऊस असूनही दोनशे श्रोते आले होते. त्यात तात्या आपल्या मातोश्रींसारख्या जुन्या शिक्षीका आणि त्यांचे जुने पाल्य आले होते. बाई आणि विद्यार्थीनींची गळाभेट हे बघण्यासारखे दृश्य होते.

http://ramadasa.wordpress.com/ हा माझा ब्लॉग आहे.

खरी श्रीमंती ती हीच असेच म्हणतो.

आई-वडीलांची पुण्याई तात्याच्या पाठी कायम असणार आहे.

वाचून छान वाटले.

त्या विद्यार्थांचे, त्या शिक्षिकेचे, तात्यांचे आणि आमचेही.

समयोचित आणि सुंदर आठवण!

(शिष्य) एकलव्य

गुरवः सन्ति बहवः शिष्यवित्तापहारकः
दुर्लभः स गुरुर्लोके शिष्यचित्तापहारकः

म्हणजे शिष्याचे वित्त अपहरण करणारे गुरू अनेक आहेत, त्यांना तोटा नाही पण.. शिष्यांचे चित्त अपहरण करणारा गुरू दुर्मिळ असतो.

अभ्यंकरकाकूंच्या बाबतीत वरील सुभाषित चपखल लागू पडते. आयुष्यभर काकूंनी ज्ञानदानाचे जे कार्य नि:स्वार्थीपणे केले त्याला याहून मोठी पावती कुठली असू शकते? हा प्रसंग दुर्मिळ आहे.

केवळ पाट्या टाकायच्या आणि तास भरायचे म्हणून शिकवणारे रग्गड. आज तसेच लोक सर्वत्र भरलेले आहेत. पण विद्यार्थ्यांना आपुलकीने शिकवणारे फारच कमी. काकूंची आपुलकी आम्ही त्यांच्याघरी गेल्यावर प्रत्येकवेळी अनुभवतो. ती त्यांच्या प्रत्येक कृतीतून व्यक्त होत असते. त्या जशा उत्तम शिक्षिका आहेत तशाच उत्तम माणूस आहेत. उत्तम सुगरण आहेत. स्वतःच्या पाकनैपुण्याने बनविलेले उत्तमोत्तम पदार्थ आपुलकीने खाऊ घालणारी माऊली आहेत.

जीवन सार्थकी लागावं, कृतकृत्य व्हावं असा हा क्षण काकूंनी अनुभवला, याचा आम्हांदिकांस अवश्यमेव आनंद आहे. अभ्यंकरकाकूंना आमचा दंडवत.

त्यांना उत्तम आरोग्य आणि दीर्घायुष्य लाभो आणि असाच आनंद मिळत राहो, अशी श्री स्वामीचरणी प्रार्थना.

आपला,
(नतमस्तक) धोंडोपंत

आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

घोटवीन लाळ, ब्रह्मज्ञान्या हाती | मुक्ता आत्मस्थिती, सांडवीन ||

हृद्य अनुभव. तात्या, तुम्ही शब्दबद्धही छान केला आहे.

आपण योग्य असा संदर्भ द्याल असे वाटलेच होते.अपेक्षा पूर्ण.धन्यवाद.

http://ramadasa.wordpress.com/ हा माझा ब्लॉग आहे.

तात्या
असे गुरू आणि गुरुंची आठवण ठेवणारे शिष्य आजकाल विरळेच.

आपल्या मातोश्रींच्या चरणी माझा दंडवत

छान लिहिले आहे, अनुभव शेअर केल्याबद्द्ल धन्यवाद...
शिक्षकाच्या आयुष्यात यापेक्षा मोठा आनंद तो काय असावा?
आपल्या मातोश्रींना आमचा नमस्कार सांगा....

सुंदर अनुभव.
आम्हाला सांगितल्याबद्दल धन्यवाद, तात्या.

तुमच्या मातोश्रींना माझाही नमस्कार सांगा :)

तात्या भाय
मस्त अनुभव लिहिला आहे.
समोर विद्यार्थी म्हणुन असलेल्या लोकांचे फोटो पाहिले तर ते जवळपास माझ्या वडीलांच्या वयाचे असावेत.
:)
इतक्या वर्षानी देखील त्यानी केलेल त्यांच्या गुरुप्रती प्रेम उच्चच. आणि हे प्रेम मिळवणारी गुरु देखील.
तुमच्या मातुश्रींच्या चरणांवर आमचा दंडवत घाला आज घरी गेल्या गेल्या. :)

(अवांतर : तेवढाच तात्याचा व्यायामदेखील होइल )

................
http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

तात्या,

आपण सगळे आपल्या शैलीत लिहिल्यामुळे खुपच छान आणि मनाला भावणारे झाले आहे. अभिनंदन.

शिक्षकदिवसाला अगदी आवर्जुन येऊन आपल्या शिक्षिकेचा सत्कार करणार्‍या आणि असे विद्यार्थी निर्माण करणार्‍या दोघांनाही माझे मनपूर्वक अभिवादन.

तात्या, आपणही मिपानिर्माण करुन मराठीची अमुल्य अशी सेवाच केली आहे. यात आपल्या आईचा वाटा प्रत्यक्ष अथवा अप्रत्यक्ष असा दिसतच आहे.

भारतीय संस्कृतीचे गुरु आणि शिष्य असे अभिन्न आणि सुंदर असे अंग आहे त्याचा प्रत्यय आला आहे.

द्वारकानाथ

तात्या,
मनाला भावणारा अनुभव आवडला. शिक्षकांना आपल्या श्रमाचं खरं चीज अशा घडलेल्या विद्यार्थ्यांच्या भेटीनेच होते.
विद्यार्थ्यांसाठी वाहून घेतलेल्या विद्यार्थीप्रिय शिक्षिकेला, माझ्याही शिक्षणदिनाच्या शुभेच्छा !!!

-दिलीप

छान लेख!

का कुणास ठाऊक ?
पु ल .देशपांडेची `चितळे मास्तर` कथा आठवली .
http://www.marathifm.com/Marathi%20Kathakathan/Chitale%20Mastar.htm

मीनल.

वा तात्या,मनाला स्पर्शून जाणारा अनुभव! काकूंना इतके जुने विद्यार्थी आवर्जून भेटायला आल्याचे पाहून धन्य वाटलं असेल आणि त्या हृद्य क्षणांचा साक्षीदार म्हणून तुलाही ..
आपली पिढी खरंच भाग्यवान की आपल्याला असे डिव्होटेड शिक्षक लाभले,
स्वाती

चाळीस वर्षांपूर्वीचे विद्यार्थी शोधाशोध करून आपल्या बाईंना शोधायला आले याचे कौतुक वाटले. विद्यार्थ्यांच्या आठवणीत अनेकानेक वर्षे राहणार्‍या बाईंचेही.

गोष्ट वाचून परवा एक आज्जी भेटल्या होत्या त्याची आठवण झाली. दुपारी कुठे चाललात म्हटलं तर 'चष्मा दुरुस्तीला टाकलाय, तो घ्यायला' म्हणाल्या. नंतर चष्मा कसा मोडला वगैरे गोष्ट सांगून म्हणाल्या, "आता तो चष्म्याच्या दुकानातला मुलगा, सेल्समन गं, मला म्हणाला, 'मिस, या वेळेला दुरुस्त करून देतो पण परत मोडून नका.' 'मिस' म्हणतो अजून. तो प्राथमिक शाळेत माझ्या वर्गात होता. वय सहा ते दहा. चार वर्षं. आणि म्हणाला, 'परत मोडू नका, पुढच्या महिन्यात निवृत्त होतो आहे मी.' हा मुलगा, मुलगा कसला आजोबाच! अजून मला मिस म्हणून हाक मारतो." आजींच्या डोळ्यासमोर तो आठ नऊ वर्षाचा मुलगा दिसत असणार. त्या तृप्त चेहर्‍यानी स्वत:शीच हसत होत्या. मी मात्र मुलगा (!) ६५ वर्षांचा म्हणजे या टुणटुणीत आ़ज्जी कितीच्या असा हिशोब करत होते.

उत्तम अनुभव तात्या
शाळेत मलाही असेच तळमळीने शिकवणारे शिक्षक लाभले.
तुमच्या आईला माझा नमस्कार कळवा.

आपला
(तासिका तत्वावर मास्तरकी केलेला आणि 'सर तुमच्यामुळे प्रॅक्टीकल चांगले गेले' हे ऐकल्यावर अपार आनंदी झालेला) गणा मास्तर

आणि हृदय्स्पर्शी अनुभव.
लेख आवडला. मनापासुन आवडला.
दोन्ही; ते शिक्षक/शिक्षिका आणि विद्यार्थी ह्यांचं कौतुक आणि आदर वाटतो.
अवांतरः- माझी म्हातारी आजही दटावुन "वेळेवर झोपत जा. आणि खाण्याची हेळसांड करुन घेउ नकोस." हे जेव्हा दर वेळेला( ती स्वतःच दवाखान्यात ऍड्मिट असताना!)
घरी गेल्यावर सांगते; तेव्हाच खरी अशी दटवुन घेण्याची मजा कळते.

आपलाच,
मनोबा

चाळीस वर्षांनी आपली आठवण काढीत आपले तेव्हाचे विद्यार्थी आवर्जून घरी येतात, भेटतात, बोलतात हा कोणत्याही शिक्षकासाठी असणारा आनंदाचाच क्षण. दिलेल्या भेटवस्तूंचे मूल्य ही बाब गौण.

प्रसंग हृदयस्पर्शी आणि तो मांडला आहे तोही सुंदर रीतीने.

(सद्गदित) सुनील

Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

माझी आईपण शिक्षिका होती. माझ्या आणि आईच्या चेहय्रात अगदी चित्रपटात शोभेलसं साम्य आहे. अजूनही मला रस्त्यात अचानक माझ्यापेक्षा १०-१२ वर्षांनी मोठे, अनोळखी लोक थांबवतात, चौकशी करतात माझी, घरच्यांची आणि नंतर जोशीबाईंच्या आठवणी सांगतात, छान वाटतं. नंतर मला माझा आणि आईचा एक संवाद आठवतो.

आम्ही, मी आणि भाऊ, शाळेतल्या बय्राच शिक्षकांना नावं ठेवायचो. आई म्हणायची, "तुमचे आई-वडील शिक्षक आहेत, त्यांना कुणी नावं ठेवली तर?" त्यावर माझं उत्तर तयार होतं, "तुम्ही दोघं वाईट शिकवत असाल तर तुमचेही विद्यार्थी नावं ठेवतील तुम्हाला!" आणि ती त्यावर शांत बसायची, नुसतं हसायची!

आज त्यांच्या शाळा-कॉलेजात गेलं, त्यांचे माजी विद्यार्थी भेटले की जाणवतं त्या नकळत्या वयात आमचा त्यांच्यावर असलेला विश्वास किती सार्थ होता ते!

शाळा-कॉलेजात नाही पण सुदैवाने पुढे विद्यापीठात शिकताना मला खूप चांगले शिक्षक भेटले, आणि आजही माझा त्यांच्याशी इ-संपर्क आहे.

आपल्या मातोश्रींना शिक्षिकेच्या भूमिकेचे सार्थक झाल्याचे समाधान मिळाले! :)
आपल्या शिक्षिकेची मनापासून आठवण ठेवणार्‍या त्या विद्यार्थ्यांचेही कौतुक

(आमच्या चौथीतल्या रसाळ बाईंची आठवण झाली. दरवर्षी त्यांच्याकडून तीळगूळ घेत होतो गेल्या दोन भारतवार्‍यांमधे भेट झालेली नाही. जवळ घेऊन, "कसा आहेस रे बाळा? आयुष्मान भव." म्हणून त्यांनी प्रेमाने डोक्यावरुन फिरवलेला हात हा जन्माची शिदोरी आहे!)
तात्या, आपल्या पिढीला डेडिकेटेड शिक्षक/शिक्षिका लाभले हे खरे आहे. आता ते प्रमाण लक्षणीयरीत्या कमी झाले आहे.

(वालचंद इंजिनियरिंगला मास्तरकी केलेला आणि मायक्रोप्रोसेसर शिकवून विद्यार्थांकडून कौतुकाचे चार शब्द घेतलेला)
चतुरंग

एक अभिमान वाटावा असा अनुभव!

शिक्षक विद्यार्थी हे नाते असेच असते. आज कधी कधी वाटते की जर शाळेतले शिक्षक आज भेटले तर तेव्हा केलेल्या उपदव्यापांबद्दल, टिंगली बद्दल ठेवलेल्या टोपण नावांबद्दल चक्क पाय धरुन माफी मागावी आणि म्हणावे की चूक झाली, आमच्या मनात असे काही नव्हते पण त्या वयाचा दोष म्हणून हातुन असे घडले.

तात्या -- ह्या बाबतीत आपण दोघे एकाच नावेचे प्रवासी आहोत. माझीही आई निवृत्त शिक्षिका आहे आणि कुठून कुठून जुने विद्यार्थी भेटायला येतात.
आई अमेरिकेत आली की इथल्या विद्यार्थ्यांचे ही फोन येतात, शाळेच्या आठवणी काढतात.

आता आई शाळेत शिकवत नाही पण काही जुने विद्यार्थी त्यांच्या मुलांना घरी ट्यूशनला घेऊन येतात की तुम्ही घरी तरी ह्याला / हिला शिकवाच :)

तात्याराव,
आपल्या आईचा फोटो पाहिल्यावर मला माझ्या आईची आठवण आली.

"असता जवळी दुनियेतली दौलत जरी
तू असता आम्हा काय जरूरी
अगे,आई
कमलमुखी तू सुंदर असता
रूप तयाचे कसे वेगळे"

www.shrikrishnasamant.wordpress.com
श्रीकृष्ण सामंत
"कृष्ण उवाच"
shrikrishnas@gmail.com

तात्या,आपण आपल्या आईचा अनुभव सुंदर शब्दात सांगितलात.शिक्षकदिनानिमित्त माझ्यातर्फे त्यांना माझ्याही शुभेच्छा द्या !असे अनेक क्षण माझ्याही आयुष्यात आले आहेत.अश्यावेळी असे वाटते की सर्व काही पैशानी विकत घेता असे मानणार्‍यांना तुच्छतेने म्हणावे,'पहा,हे सुख तुम्हाला मिळते कां ते?'आयुष्य धन्य मानावे असे वाटणारा तो क्षण !

माझी आई पण शिक्षिका आहे.
आईच्या हाताखालुन गेलेले विद्यार्थी आजही घरी येतात आणि तीला शिक्षक दिनाची भेट देऊन जातात.
त्यातील काही विद्यार्थी खुप मोठे झालेत पण वाकुन नमस्कार करतात(लाज वाटुन न घेता) खुप छान वाटत ते पाहुन.
:)

तात्या खरच खुप छान आहे हो हा अनुभव तुमच्या आईचा.

"No matter how hard the life crashes;Like a Phoenix I will rise from my Ashes"