तुम्ही आमची गळाभेट घ्या,आम्ही तुमचे गळे कापतो!

प्रस्तुत ओवी ही तुकाराम महाराज यांची आहे!

आमच्या काँग्रेसच्या काळात असं व्हायचं तेंव्हा जनता किती टीका करायची. आता सगळे लबाड संघिष्ट तोंड मिटून बसलेत.

डेडपूल, प्रथमतः डिप्लोमेसी ही काँग्रेस काळात वेगळी अन आता वेगळी आहे हा समज काढून टाका ती एकच लाइन वर आहे अगदी लुक ईस्ट पॉलिसी किंवा आत्ता ची एक्ट ईस्ट पॉलिसी ही विदेशनिती जी ९१ मधे तयार झाली त्याचा एक सबसेट आहे तसेच उदारीकरण अन सब्सिडी कमी करत जाणे हे सुद्धा १९९१ च्या "रावसिंह परिमाणावर(च)" आधारित आहे त्याला माननीय अटलजी ह्यांनी किंवा आत्ता श्रीयुत मोदी ह्यांनी सुद्धा ढलका लावलेला नाही , फ़क्त काँग्रेस काळात ही परिमाणे पाऊल पाऊल realize केली जात होती अन काळाची गरज म्हणुन आत्ताचे सरकार त्या दिशेने धावत आहे इतकेच, उरतो पठानकोट हल्ल्याचा प्रश्न तर गृहमंत्री राजनाथ सिंह ह्यांचे निषेधाचे स्टेटमेंट ऐकल्यास त्यांनी पुर्ण दोष हा "पाकिस्तानी सैन्य" अन आयएसआयला दिलाय, थोडक्यात पाकिस्तानी राज्यकर्त्यांस आर्मी खिजगणतीतही मोजत नाही हे फॅक्ट परत एकदा पुढे आले आहे अन हा हल्ला किंवा मज़ार ए शरीफ मधील वकिलाती वर केलेला गोळीबार हा फ़क्त आपले भारत विरोधवार पोसलेले अस्तित्व दाखवून द्यायचा पाकिस्तान आर्मी अन आयएसआय चा एक डेस्परेट प्रयत्न वाटतो

हे आणखी एक वाचा - जागता पहारा Friday, January 1, 2016 पठाणकोट हल्ल्याची पार्श्वभूमी आज पहाटे पठाणकोट येथील भारतीय हवाई दलाच्या तळावर जिहादी अतिरेक्यांनी हल्ला केला. पाचपैकी चार हल्लेखोर ठार झाले व त्या कारवाईत दोन भारतीय सैनिकही शहीद झाले. एक घातपाती जखमी अवस्थेत सापडला. असा हल्ला झाला, मग तात्काळ सुरक्षा वा गुप्तचरांच्या कामात ढिलाई झाल्याचा सरसकट आरोप सुरू होतो. आजही तसेच झाले तर नवल नाही. कारण जीभ उचलून टाळ्याला वा ओढांना लावली, मग विविध शब्द उच्चारले जात असतात. पण त्याचे नेमके अर्थ बोलणार्‍याला कळतातच असे नसते. मग अशा दिवट्यांना सुरक्षा वा गोपनीयता कशासाठी असते वा तिला कुठून कसा धोका असतो, त्याची अक्कल असायचे काही कारण नसते. पठाणकोट हल्ल्याच्या ज्या बातम्या ब्रेकिंग न्युज म्हणून झळकत होत्या, त्यात सातत्याने टेक्निकल क्षेत्राला धक्का लागलेला नाही, असे सांगितले जात होते. परंतु हे टेक्निकल क्षेत्र म्हणजे काय? तर जिथे लढावू विमाने उभी वा सज्ज करून ठेवलेली असतात, असे अतिशय सुरक्षित क्षेत्र असते. हल्लेखोर त्यालाच लक्ष्य करायला आले असणार, हे वेगळे सांगायला नको. पण प्रचंड विस्तार असलेल्या या तळावर हे सुरक्षित क्षेत्र नेमके कुठे आहे, त्याची माहिती हल्लेखोरांना होती, ही खरी बातमी आहे. अन्यथा आजवर अनेक पोलिस ठाणी वा लष्करी तळावर असे हल्ले झालेले आहेत. पठाणकोटचा हल्ला नेमके लक्ष्य डोळ्यापुढे ठेवून झालेला होता. म्हणजेच त्या हल्ल्याची योजना आखणार्‍यांपाशी हवाई तळाचा बारीकसारीक तपशील उपलब्ध होता. म्हणूनच इतका लक्ष्यवेधी हल्ला होऊ शकला. सुदैवाने ठरल्या लक्ष्यापर्यंत जिहादी पोहोचू शकले नाहीत. पण ते सुदैव होते की तशी प्रतिकारक सज्जता होती, म्हणून तो हल्ला हाणून पाडण्यात यश आले? उहापोह त्याचा व्हायला हवा किंवा करायला हवा. नुसतेच हवेत बुडबुडे उडवण्याने मनोरंजन होईल. पण साध्य काहीच होणार नाही. पठाणकोटच का? हल्लेखोरांनी हेच लक्ष्य कशाला निवडले, इथून उहापोह सुरू होतो. हल्ला करणार्‍यांना नेमकी माहिती असल्याशिवाय अशा जागी हल्ला करता येत नाही. म्हणजेच पंजाबमध्ये असलेल्या अनेक लष्करी वा हवाई तळांपैकी पठाणकोट निवडण्याचे कारण तिथली संगतवार माहिती हल्लेखोरांकडे होती. मग ती माहिती त्यांना कधी, कोणी व कशी पुरवली, ही खरी बित्तंबातमी असू शकते. पण नेमकी माहिती असूनही हल्ला फ़सला, म्हणजेच हल्ल्याची शक्यताही तितकीच गृहीत धरून सज्जता राखलेली असणार ना? तर त्याची सुरूवात दोन वर्षापुर्वी झालेली होती. सुशीलकुमार हे नाव आजच्या बातम्यांमध्ये कुठे कानी आले नाही. कोण हा सुशीलकुमार? पठाणकोटच्या याच हवाई तळावरचा एक कर्मचारी सुशीलकुमार याला तब्बल दोन वर्षापुर्वी एका महिलेने सोशल माध्यमातून गाठले. त्या माध्यमातून मैत्री करताना ही महिला त्याच्याशी खुप सलगीने बोलू लागली आणि नंतर त्याच्याकडून माहिती मिळवू लागली. याच तळावरील सायबर सेलची दक्षता सज्ज होती म्हणून सुशीलकुमार व त्या महिलेच्या सोशल माध्यमातील देवाणघेवाणीवर पाळत ठेवली गेली. तो परस्पर या मैत्रिणीला तळावरची गोपनीय माहिती देत असल्याचे उघडकीस आल्यावर स्थानिक पोलिसांना कल्पना देवून सुशीलकुमारला अटक करण्यात आली. कालपरवा असाच एक हवाई दल कर्मचारी रणजित याला अटक झाली होती. त्याला संरक्षण विषयक एका मासिकाची संपादिका म्हणून ब्रिटीश महिलेने आपल्या जाळ्यात ओढले होते. सुशीलकुमारला असेच जाळ्यात ओढून माहिती काढली जात होती. या सुशीलकुमारने तिला पठाणकोट तळाची महत्वपुर्ण माहिती दिली होती. त्यानंतरच त्याला आत्काळ अटक करण्यात आलेली होती. जुलै २०१४ मध्ये त्याला पकडले आणि आज इतक्या महिन्यांनी तिथेच हल्ला झाला. कुठल्याही लष्करी वा हवाई तळावर महत्वाच्या जागा गोपनीय असतात. आधुनिक काळात असे तळ हे एकप्रकारचे किल्लेच असतात. त्या किल्ल्यातल्या अतिशय मोक्याच्या जागा म्हणजे बालेकिल्ला असतो. तशा जागांवर हल्ला केला, मग त्या तळाची भेदकता व सुरक्षा संपुष्टात येत असते. म्हणूनच अशी माहिती मिळवण्याचा प्रयत्न शत्रू करतो. सुशीलकुमार वा रणजित या हवाई दल कर्मचार्‍यांकडून नेमकी तशीच माहिती मिळवण्याचे प्रयत्न झाले होते. त्यापैकी कुठली माहिती दिली गेली त्याचीही कल्पना भारतीय यंत्रणांना होती. म्हणून अशा जागी हल्ला होण्याची शक्यता गृहित धरलेली असते. किंबहूना दिली गेलेली माहिती वापरली जाऊ नये, म्हणून असलेल्या रचना व सज्जता यात निर्णायक फ़ेरबदल केले जात असतात. बाकी हल्ला टाळणे आपल्या हाती नसते. कारण हल्ल्याची वेळ व जागा शत्रू ठरवित असतो. पण त्यात कुठलेही मोठे नुकसान होऊ नये, याची काळजी घेणे आपल्या हाती असते. इथेही नेमकी तीच सज्जता असल्याचे दिसून आलेले आहे. आकस्मिक हल्ला करूनही पाचपैकी एकही हल्लेखोर महत्वाच्या लक्ष्यापर्यंत पोहोचू शकला नाही, किंवा कुठलेही मोठे नुकसान यात होऊ शकले नाही. ही बाब लक्षात घेतली पाहिजे. याला गुप्तचर खात्याचे अपयश म्हणता येणार नाही. तर पुरेपुर सज्जता म्हणता येणार नाही. दोन दिवस आधी गुरदासपूर येथील पोलिस अधिकार्‍याचे अपहरण करण्याचे नाट्य रंगलेले होते. अशा काही किरकोळ घटना गेले काही दिवस सातत्याने घडत आहेत आणि त्याची तुलना मोदींच्या लाहोर भेटीशी करता येणार नाही. मुत्सद्देगिरी आणि गुप्तचरांनी परस्परांना शह देण्याच्या कारवाया यात सांगड घालणे अशक्य कोटीतली गोष्ट असते. मात्र ज्या गतीने पठाणकोटचा हल्ला झालेला आहे, त्यातून पाक गुप्तचरांच्या हवालदिल होण्याचे संकेत नक्की मिळतात. सुशीलकुमार वा रणजितला पकडल्यामुळे त्यांना माहिती देणारे नेटवर्क उध्वस्त होत असते. पण त्याच कालखंडात पाकिस्त्तानात अकस्मात भारताच्या पंतप्रधानांनी भेट देण्याची घटना निर्णायक काटशह आहे. पाकचे सेनाप्रमुखच नव्हेत तर गुप्तचर खातेही मोदींच्या लाहोर भेटीविषयी गाफ़ील राहिले. किंबहूना आपल्याला संपुर्ण गाफ़ील ठेवून नवाज शरीफ़ यांनी मोदींना पाकिस्तानात येऊ देतात, याचा पाक गुप्तचर व सेनादलाला धक्का बसलेला आहे. ते नुसते पंतप्रधान मोदींचे धाडस नाही किंवा भारत-पाक संबंधातील महत्वाचे पाऊल नव्हे. भारतीय मुत्सद्देगिरीने आणि गुप्तचर खात्याने पाक सुरक्षा व्यवस्थेला व घातपाती डावपेचांना दिलेला मोठा शह आहे. त्यानंतर पाक गुप्तचर वा भारतद्वेषी सेनाधिकारी मंडळींनी निमूट पराभव मान्य करण्याची अपेक्षा कोणी बाळगू शकत नाही. आजही आपण भारताला शत्रूच मानतो आणि शरीफ़शी दोस्ती केल्याने घातपात थांबणार नाहीत, असे कोणी शब्दात सांगणार नाही. किंबहूना पंतप्रधान शरीफ़ म्हणजे पाकिस्तान नव्हे. त्यांच्याशी संगनमत केल्याने पाकिस्तान निमूट बसेल अशा समजूतीत राहू नका, असे सांगण्याचा हा मार्ग आहे. पाकिस्तान शरीफ़ चालवत नाहीत तर तिथली सेना व गुप्तचर विभाग यांची हुकूमत चालते, हा पठाणकोट हल्यातला खरा संदेश आहे. हा सावल्यांचा खेळ समजून घेता आला तर अकस्मात मोदी लाहोरला कशाला गेले आणि त्यातून काय साधले गेले, त्याला अर्थ लागू शकेल. पण तेवढे करायला आजच्या ब्रेकिंगन्युज पत्रकारितेला वेळ वा संयम आहेच कुठे? ज्यांना मोदींचे धाडस वा त्यातून साधलेला डावपेच समजू शकत नाही, त्यांना पठाणकोट हल्ल्याचे रहस्य कधीच उलगडू शकत नाही. दोन देशात कुठला डाव वा जीवघेणा खेळ चालू आहे, त्याचा थांगपत्ता लागू शकत नाही. त्याच्या खोलात गेले तर पठाणकोटचा हल्ला किरकोळ असल्याचे लक्षात येईल. नाहीतर आणखी एक अतिरेकी हल्ला यापेक्षा त्याला विशेष महत्व नाही. (अपुर्ण) - भाऊ तोरसेकर

पाकिस्तानला धडा शिकवा, असे म्हणणार्‍यांना एकच प्रश्न विचारावासा वाटतो. धडा शिकवायचा म्हणजे नक्की काय करायचं? १)त्यांच्यावर हल्ला करुन युद्ध करायचं ? युद्ध करायचे झाले तर ते स्वबळावर करावे लागेल. कुठलीही महासत्ता मधे पडणार नाही. पडलीच, तर ती पाकिस्तानच्या बाजूने असेल. युद्धाचे भीषण परिणाम सोसायचा दृढनिश्चय, सर्व भारतीय करतील का ? २)त्यांच्या देशांत अतिरेकी कारवाया करायच्या ? की आणखी काही ? यावर वाचायला आवडेल.

पाकिस्तानी कलावंत भारतात भरपूर आहेत. जे पडद्यावर दिसतात ते नव्हे तर इतर देखिल. पाकिस्तानला दाऊद ला सांभाळणे गरजेचे आहे कारण तो भारताचा दुष्मनच नाही तर तेथील उद्योगधंद्याचा फायनान्सर देखिल आहे. दाउदचा करोड़ो पैसा पाकी इंडस्ट्रीत गुंतलेला आहे. उद्या जर दाउदचे आर्थिक व्यवहार आवळले तर जी सुरक्षा आज पाकिस्तान त्याला देते तशी देणार नाही.कारण खुडूक कोम्बडी कोणी जास्त वेळ पाळत नसतो. अगदी ज्याला इस्लामी जगताचा शहनशाह मानला होता तो लादेन देखिल पैसा आटल्यावर कुत्र्याच्या मौतीने मेला.

भारत पाक मुख्य आयातनिर्यात गुजरात बंदरांमधुन होते. मोदीकाका व्यापार चालु देताहेत तर आपण काय करणार ?

एकुण वृत्तांवरून पठाणकोट प्रसंग गांभीर्याने अभ्यासावा असा वाटतो, या निमीत्ताने बाकी चर्चा चालूद्यात पण काही चर्चा प्रतिसाद रचनात्मक तोडग्यापेक्षा उथळपणा कडे झुकलेले नाहीत ना अशी शंका वाटते. त्यात डेडपूल यांच्या या प्रतिसादाचा समावेश होतो. तुमच्या आमच्यापेक्षा अधिक विचार करु शकणारे राष्ट्रीय सुरक्षा सल्लागार सरकारने नेमलेले असतात शत्रुराष्ट्रात काही कारवाई करावयाची झाल्यास ते केवळ सरकारच करु शकते. मोगा यांचा हा प्रतिसाद सुद्धा भडक स्वरुपाचा आहे. सरकारच्या जबाबदार्‍या सरकारच्या असतात, सरकारने जिथे अधिकृतपणे मदत मागितली ती राष्ट्रप्रेमीमंडळींनी उत्साहाने जरुर करावी, राष्ट्रीय सुरक्षेसंदर्भातल्या प्रत्यक्ष कारवाईसंदर्भातल्या जबाबदार्‍या सर्वसामान्यांनी स्वतःच्या डोक्यावर घेणे शक्यही नसते म्हणून त्या संदर्भाने कोणतीही उचकवा उचकवी रास्त ठरत नसावी. बाकी सर्वसामान्यांनी (सिव्हीलीयन्सनी) सुद्धा अशा समस्यांचे अधिकाधीक कंगोरे कसे लक्षात घेतले जाऊ शकतील आणि रचनात्मक तोडगे काय असू शकतील याची अभ्यासपूर्ण चर्चा करणे उत्तमच.