आनंदोत्सव

कधी कधी मन खूप आनंदात असतं. अगदी छोट्या छोट्या गोष्टी सुद्धा मनासारख्या घडतात. म्हणजे सकाळी अलार्म कर्कश्श न वाजता..... नाजूक किणकिणतो..... रात्रीच तयारी करुन ठेवल्यामुळे सकाळी अजिबात धावपळ न होता नवरा, मुलं व्यवस्थित ऑफीसात आणि शाळेत जातात. मनासारखा व्यायाम होतो. आरशातली छबी सुद्धा बरीचशी बारीक दिसते. तसं हे एकुलतं एक कारणही ब्रम्हानंद द्यायला पुरेसं असतं ती गोष्ट वेगळी ;) आवडत्या मैत्रिणीचा फ़ोन चांगला तासभर चालतो. "सेल" ची बातमी कळते. झक्कपैकी स्वयंपाक होतो. मनसोक्त आंघोळ होते. टिव्हीवरही आवडते कलाकार मनोरंजन करतात. इतकंच काय तर नव-याचा ऑफिसमधून खास फोनही येतो. खरं म्हणजे असा योग म्हणजे "कपिलाषष्ठी योग" असतो. कारण इतर वेळी नवरा हापिसात प्रचंड बिझी असतो.

एखादा दिवस फ़क्त सुखद धक्क्यांचाच असतो. मग हसायला अगदी कुठलंही कारण पुरतं :) असं वाटतं... सारी दुनियाच आपल्यासोबत आनंदोत्सव साजरा करतेय. असे दिवस मनाच्या कप्प्यात अगदी जपून ठेवायचे असतात आणि तसेच वारंवार जगायचे असतात.

काही अंशी हे आपल्याच हातात असतं. घडणा-या प्रत्येक गोष्टीत फ़क्त चांगल्याच बाजू बघायच्या. थोडंसं कठीण जातं सुरवातीला......पण एकदा का सवय झाली ना.... की मनाला दु:ख फ़ार तीव्रतेने जाणवतच नाही. जगाकडे फ़क्त चांगल्याच नजरेनं बघता येतं. समोरच्या व्यक्तीने कितीही दु:ख दिलं तरी तिला अगदी सहज माफ करता येतं आणि तिला त्यामुळे तितक्याच सहजतेने जिंकताही येतं.

तुमचा हसरा चेहरा सुद्धा खूप काही जिंकून देतो. कुठलाही द्वेष, राग, दु:ख ह्या स्मितात अगदी साखरेसारखे विरघळतात. तुमच्या हास्यातून आजूबाजूला सुद्धा आनंद पसरतो आणि असा आपल्या हास्यातून पसरलेला आनंद उपभोगायला मिळण्यासारखं कुठलंच सुख नसतं. या सुखाची तुलना जगातल्या दुस-या कुठल्याच सुखाशी होऊ शकत नाही. "तुम हसो..तो ये दुनिया भी तुम्हारे साथ हसेगी"!!

कधी कधी राग येतोच. आपली काहीही चूक नसताना.....आपल्यालाच जबाबदार ठरवण्यात येतं.... आपल्यावर अन्याय होतो. मनाला दु:ख देणा-या गोष्टी तर घडणारच. पण त्यामुळे आपला मूड किती खराब करायचा आणि आजूबाजूला किती निगेटिव्ह व्हायब्रेशन्स पसरवायची हे तर नक्कीच आपण ठरवू शकतो. कधी कधी ज्या व्यक्तीमुळे त्रास होतो.....ती व्यक्ती सुद्धा कुठल्यातरी विचारात असते.... टेन्शन मधे असते....किंवा दु:खात असते.... त्यामुळे कुठेतरी तिचा राग निघतो....आणि समोर आपण असल्यामुळे अर्थात आपल्यावरच निघतो. अशावेळी जरा संयम दाखवला तर सगळाच त्रास कमी होऊ शकतो आणि त्या व्यक्तीलाही त्याची जाणीव करुन देऊ शकतो. नेहेमी तर ती अशी वागत नाही ना..... मग आजच ती अशी का वागतेय.... तिलाही दुखावणा-या गोष्टी कदाचित घडल्या असतील. असा विचार जर प्रत्येकाने केला तर हे जग किती सुखी होईल !!

आपल्यासोबत घडणा-या प्रत्येक चांगल्या-वाईट गोष्टीला आपण फ़क्त चांगल्या बाजूनेच बघितलं तर किती सोपं होईल जगणं. ह्या अतिरेकी, दुष्टप्रवृत्ती सगळ्या एकदम दुबळ्याच होऊन जातील. एकदा शांतपणे बसून नक्की विचार करायला हवा. इतकं छोटंसं आयुष्य आहे आपलं. एकमेकांचा राग, द्वेष करण्यात घालवायचं.....की सगळीकडे आनंद पसरवून त्या आनंदात सगळ्यांना सहभागी करायचं...... सगळं आपल्याच हातात असतं.... फ़क्त आपल्याच हातात असतं. एकदा असा शुद्ध आनंद अनुभवून तर बघूयात.... पुन्हा राग, दु:ख आपल्याकडे फिरकणार सुद्धा नाहीत.

तर या दीपोत्सवापासून करुया का सुरवात आपल्या आनंदोत्सवाची ...... !!