सार्थक्..(एक मुक्त प्रवाह)

उद्या.. पुन्हा... त्या अपंग झालेल्या शरीरांवर पुन्हा नविन तेज घेऊन..
नवे दागिने लेऊन.. पुन्हा त्या कोवळ्या किरणाला अंगावर मिरवत ही हिरवळ उभी असेल.. माझ्या स्वागताला!!

क्या बात है...!

एखादी कविताच वाचतो आहे असं वाटलं! :)

तात्या.

पहाटेनं जाताना बहाणा केला धुक्याचा आणि दवाचं वाण देऊन ती परत निघाली होती..प्रत्येक पातं चांदीच्या कोंदणामध्ये मोती ल्यायला होतं..आणि एकमेकाला विचारत होतं "कोण जास्ती सुंदर आहे रे??"

सुंदर.

उद्या.. पुन्हा... त्या अपंग झालेल्या शरीरांवर पुन्हा नविन तेज घेऊन..
नवे दागिने लेऊन.. पुन्हा त्या कोवळ्या किरणाला अंगावर मिरवत ही हिरवळ उभी असेल.. माझ्या स्वागताला!!

मागे एक फोटो बघितला होता तो आठवला. एका लाकूड कापण्याच्या कारखान्यात एक मोठा ओंडका कापला जात असतो मशिनवर आणि त्या ओंडक्याच्या दुसर्‍या टोकाला एक छोटासा अंकुर उगवलेला असतो.

बिपिन.

छोटेखानी लेख आवडला. थोडासा कवितेसारखा वाटला.

अवांतरः
आम्ही मध्यंतरी एक झाड लावलं होतं. त्याची पानं अचानक ऑगस्टमध्ये झडून गेली. ते मेलं म्हणून बरंच वाईट वाटलं तरी ते उपटलं नव्हतं. तसंच ठेवलं, आशेवर की झाड आहे तगलं तर आणि आता चक्क फॉलमध्ये त्याला नव्याने पालवी फुटली आहे. :)

मस्त वर्णन....व्वा!!!!!
अचानक एखादी वार्‍याची कोवळी झुळूक हळूच येऊन एका गवताच्या टोकदार पात्याच्या कानात फुंकर घालून गेली.. ते पातं आळस देत उठलं आणि तो चांदी मोत्याचा साज उतरवत... त्या वार्‍याशी खट्याळपणे हसत सहस्त्र रश्मीच्या आगमनासाठी तयार होऊ लागलं... हळूहळू सगळीच पाती जागी झाली. इतक्यात एक कोवळं सोनेरी किरण त्या हिरवळी गालिच्यावर पहुडलं आणि त्या चांदीच्या लखलखाटात सोन्याची भर पडली. संपूर्ण गालिच्यावर सुवर्णालंकार पसरले .
सही$$$$$

प्राजु........क्या बात है ...... !! खूप खूप छान लिहिलं आहेस गं....!! खरंच एखादी सुंदर कविता वाचतोय असं वाटलं :)

नेहमीच्या धकाधकीच्या आयुष्यात आपल्याला माहीत असते पण त्याकडे अतिपरिचयादवज्ञा झालेले , सृष्टीचे सृजनाचे आणि विलयाचे चक्र. स्फुट आवडले.

'तो' कोण???? होजे, मारियो, कार्लोस की राओल?? :P

--आपलेच (आणि घाटावरचे) भट...
उत्तिष्ठत, जाग्रत, प्राप्य वरान्निबोधत ~ स्वामी विवेकानंद

प्राजु, खूप छान! तजेलदार लेखन आवडले
रोजच्या पहाण्यातल्या गोष्टीकडे तजेलदारपणे पाहणे मस्त! :)

-('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

खरचं ...एकादी कविता वाचतो आहे असे वाटले अन एक सुंदर सकाळ डोळ्यापुढे आली...

नितांत सुंदर भावनाचिंब प्रकटन. आवडलं.

आपल्या सर्वांचे मनापासून धन्यवद.
- (सर्वव्यापी)प्राजु
http://praaju.blogspot.com/

वा प्राजु,तुझी ही गद्यकविता फार आवडली.
स्वाती

http://vipravani.wordpress.com/
पूसट वाच्ल्यानंतर पेट्ली आपली ट्युब. पहिल्यांदा वाट्ले क्रिप्टिक आहे की काय?
असले काही तरी आप्ल्याला लिहिता येत नाही. पण वाचायला आवड्ले.

काय मस्त लिहीलंयस प्राजु!
अशीच लिहीती राहा. :)

प्राजुताइ,लेख खुप आवडला.पण काही कल्पना समजल्या नाहीत.

खरच कशा जपता येता इतक्या हळूवार आणि तरल भावना????

याद नही कब आखरी बार शबनम देखी थी फुलों पर,
अब तो बस चंद आसुं है मेरे हैरान पलको पर!!!

या सुरेख गद्यकवितेबद्द्ल आणि ई-सकाळ मधे ती प्रसिध्द झाल्याबद्द्ल मनापासून अभिनंदन!

- मनिष