या अशा कुंठीत वेळी

अशा क्लांत वेळी
सैरभैर मन आवरताना,
बालरवी खुदकन हसतो
क्षितिजा मागून डोकावताना

मग परत एकदा चालू लागतो
तेजोमय ती वाट अनंत
प्रशांत मनी आता न उरते
हर्ष खेद ना कुठली खंत

पैजारबुवा,

कोरडा असतो किनारा
लाट फुटते मत्त तरिही
जखम होते खोलवर पण
रक्त आता येत नाही

कोरडा असतो किनारा
लाट फुटते मत्त तरिही
जखम होते खोलवर पण
रक्त आता येत नाही

वाह...

जखम होते खोलवर पण
रक्त आता येत नाही
>>
'आता सगळं संपलं. आता लढून काही उपयोग नाही. आता प्रयत्नांचाही उपयोग नाही' अशी स्थिती जाणवते या ओळींतून.
असं कसं चालेल?

कधी जीवनात अशी परिस्थिती आली, की हा विचार करायचा.. दिवसही कायमचा नसतो, अन रात्रही. पौर्णिमासुद्धा नाही अन् अमावस्या सुद्धा नाही.

सर्व कवितारसिकांना धन्यवाद.

चांगली रचना.

जखम होते खोलवर पण
रक्त आता येत नाही

येथे "रक्त" च्या ऐवजी "दर्द" या अर्थाचा मराठी शब्द हवा खरंतर.

अवांतरः

या अशा कुंठीत वेळी

मोकलाया वाचून अशी कुंठीत अवस्था झालेली आठवते. :-)

एक आशा तेवते या घनतमी रात्रंदिनी
शृंखला पायातल्या तुटतील कधितरी गंजुनी..

कोरडा असतो किनारा
लाट फुटते मत्त तरिही
जखम होते खोलवर पण
रक्त आता येत नाही

गहिरे..

आवडली!