आर्टिकल ५१ A (g) कुत्रीप्रेम आणि सोसायटीतील स्वछता !

जास्त त्रास होत असेल तर गुपचूप पेढा द्या

बाकी काही नसल तरी स्वच्छता या मुद्द्यावर कायद्याचा नक्की सपोर्ट असेल. बाकी श्वान द्वेष्टे श्वानप्रेमी व श्वानतटस्थ असे लोक समाजात आदिम काळापासून आहेत.

आपल्या घराच्या आसपास किंवा दारासमोर कुत्रे बसत असतील तर आपल्या दारासमोर/ जिन्यात डांबर गोळ्यांचे (नॅपथॅलीन) बारीक तुकडे करून ठेवा.

त्याचा उग्र वास कुत्र्यांना सहन होत नाही. यात कोणत्याही कायद्याचा भंग होत नाही.

हा उपाय बहुसंख्य वेळेस काम करतो असा माझा स्वानुभव आहे.

खरे सरांनी सांगितलेल्या उपयाचा फायदा होतो. पण काही दिवसांनी पुन्हा पुन्हा त्या गोळ्या ठेवाव्या लागतात.
तसेच त्याचा वास उग्र असल्याने, बंदिस्त पैसेज, पार्किंग इ ठिकाणी आपल्याला देखिल त्रास होउ शकतो.
डॉग रेपलंट तुमच्या फ्लॅट च्या किंवा पार्किंग जवळ लावल्यास कोणी आक्षेप घ्यायचा प्रश्न नसावा. पण ते कितपत परिणामकारक आहे ते जाणकार सांगु शकतील.

माझ्या या धाग्यावर याआधी बराच उहापोह झालेला आहे. पण सोलुशन काही निघत नाही.
एकवेळ कुत्रे परवडले.. पण कुत्रप्रेमी लोक नको.
https://www.misalpav.com/node/44838

खरेतर कुत्तरडी, मांजरड्या आणि कबुतरे पाळीव असो किंवा भटकी नुसती दिसली तरी डोक्यात जातात.

आता विषय भटक्या कुत्र्यांचा आहे म्हणून त्यांच्या बद्दलच बोलू, पाळीव प्राण्यांच्या मालकांबद्दल लिहायला लागलो तर मिपाचा सर्व्हर कमी पडेल (आणि मालकिणींबद्द्ल लिहायला घेतले तर.... जाउ दे... सध्या विषय वेगळा आहे...)

खरेतर ही भटकी कुत्तरडी परवडतात कारण ती थोडी तरी सभ्य असतात, त्यांना "हाड" म्हटले की ते लांब तरी जातात पण त्यांना खायला घालणार्‍या भटकेकुत्रप्रेमी लोकांना मात्र दुरुनच नमस्कार करावा कारण हे लोक सदानकदा आवेशातच वावरत असतात, त्यांना काही सांगायला गेले की भुंकतच अंगावर येतात, यांच्याशी जास्त भांडण करायला ही नको वाटते कारण रागाच्या भरात हे लोक चावायलाही कमी करणार नाहीत अशा अविर्भावातच ही मंडळी आपल्यावर गुरगुरत असतात.

हे आर्टिकल ५१ ए जी वगेरे सांगणे हा याच उद्दम पणाचा एक प्रकार आहे.

कुत्तरड्यांना खायला घालताना त्यांच्या चेहर्‍यावर असे भाव असतात की आपण हे फारच महान कार्य करत आहोत. कुत्तरड्यांशी ही मंडळी गप्पा काय मारतात त्यांना कुरवाळतात काय? हे दृष्य नुसते पाहिले तरी ओकारी येते.

खरे तर या भटक्या कुत्र्यां मधे आणि गल्लीतल्या गुंडांमधे काही फरक नसतो. सार्वजनिक शांततेचा भंग करणे आणि दहशत माजवण्याचे काम हे दोन्ही घटक इमाने इतबारे करत असतात. भटक्या कुत्र्यांना खायला देणारी ही मंडळी उद्या भूत दया म्हणून गल्लीतल्या गुंडांचे मुके घ्यायलाही कमी करणार नाहीत.

या भटकेकुत्रप्रेमी लोकांकडे जेवढे दुर्लक्ष होईल तेवढे ते माजत जाणार आहेत. बघाना... पूर्वी मनपा भटक्या कुत्र्यांना पकडून नेउन मारुन टाकत असे. आता या लोकांच्या दहशती मुळे फक्त त्यांची नसबंदी करुन त्यांना स्वगृही परत पाठवतात. (हे नसबंदी करणे तरी कितपत विश्वासाहार्य असते कोण जाणे? कारण नसबंदी झाल्याची कोणतीही खूण मनपा या कुत्र्यांवर करत नाही.) (खरतर नसबंदी केलेल्या कुत्तरड्याचा एखादा पाय तोडून टाकायचा म्हणजे त्याच त्याच कुत्तरड्यांयाची पुन्हा पुन्हा नसबंदी करण्याचा खर्च मनपाला वाचवता येईल).

या भटकेकुत्रप्रेमी लोकांचा वेळीच बंदोबस्त केला नाही तर उद्या हेच लोक आपल्या डोक्यावर बसायला कमी करणार नाहीत. हे लोक उद्या असा कायदा काढतील की भटक्या कुत्र्यांना खायला घालणे, त्यांची शी काढणे, त्यांना अंघोळ घालणे हे प्रत्येक भारतिय नागरीकाची सांविधानिक जबाबदारी आहे, जर एखाद्या भटक्या कुत्र्याला तुमच्या घरत येउन तुमच्या सोफ्यावर किंवा पलंगावर लोळायची इच्छा झाली तर तुम्ही त्याला असे करण्या पासून रोखू शकत नाही.

असल्या विंचवांचा वेळीच बंदोबस्त करणे अत्यंत गरजेचे आहे.

तुम्हाला पैसे जास्त झाले असतील तर ते डॉग रिपेलंट वगेरे घेउन बघा पण त्याचा उपयोग फार काळ होणार नाही याची मला पूर्ण खात्री आहे.

त्या पेक्षा पोतभर कुत्रखाद्य विकत घेउन त्यात पिंपभर जालिम विष ओतून ते खाद्य आपल्या घराच्या पाच किलोमिटर च्या परिघातल्या कुत्तरड्यांना खायला घाला.

अर्थात कुठेही वाच्यता न करता हे कार्य गुप्तपणे उरका. म्हणजे कमीत कमी महिनाभर तरी तुम्हाला शांतता लाभेल. या कटाचा जरा जरी वास आला तरी हे भटकेकुत्रप्रेमी तुमचे जगणे हराम करुन टाकतील. उलट जेव्हा हे लोक मेलेल्या कुत्र्यांना श्रध्दांजली वहाण्यासाठी मेणबत्त्या वगेरे लावण्याचा कार्यक्रम करतील तेव्हा आपणही तिकडे जाउन एखादी मेणबत्ती लावून यायची आणि महिन्याभराने हाच प्रयोग पुन्हा करायचा (अर्थात गुप्तपणे).

ना रहेगा बास ना बजेगी बांसुरी.

पैजारबुवा,

भटकी कुत्र्यांना विरोध करणे तात्काळ बंद करा , त्यांना जगण्याचा अधिकार आहे.
त्यांना खायला घालणार्‍यांना सपोर्ट करा.

आमच्या गावचे दुष्ट लोक विषारी औषध घालून कुत्रे मारायचे आणि जे खायला घालतात , त्यांच्यावर नाव घालायचे. असे करणे चुकीचे आहे.

सोसायटीत एकजणाचा कुत्रा कुठेही घाण करायचा, तर एका तिरस्ट माणसाने त्याच्या घरासमोर अपरात्री संडास केलि व कुत्र्यावर आळ घेतला. असे दोन तीन दारावर केल्यांनतर लोकांनी कुत्रा सोडायला भाग पाडले.

असे काहीही करु नये , भूतदया दाखवावी.

* ५१ A (g ) नुसार कंपॅशन फॉर compassion for living creatures ठिकच आहे.

* भारतीय घटनेने वागू इच्छिणार्‍यांना कोणतेही स्वातंत्र्य अधिकतम पण अनिर्बंध नसावे हे विवेकपूर्ण बारकाव्यांसहीत समजून येण्यास अजून प्रगतीस बराच वाव म्हणून कालावधी आहे.

* ५१ A (g ) नुसार कंपॅशन फॉर compassion for living creatures असूनही लस निर्मीतींच्या प्रयोगात प्राणी वापरावेच लागतात, जनावरे हलाल करणे ते तामिळनाडूती जलीकट्टूसही ५१ A (g ) मधून पळवाटा शोधल्या जातातच. पण नंतरच्या दोन उदाहरणांपेक्षा पहिले लसिकरणाचे उदाहरण मनुष्यास इतर प्राण्यांपेक्षा अधिक प्राधान्यता देण्याशिवाय पर्याय नाही.

* प्रत्येक (भारतीय) व्यक्तीस जिवीत संरक्षण आणि व्यक्तिस्वातंत्र्याचा अधिकार देणार्‍या भारतीय राज्यघटनेतील अनुच्छेद २१ची व्याप्ती भारतीय न्यायसंस्थेने वेळोवेळी वाढवलेली आहे. त्याचाच आधार घेऊन रात्री दहा नंतर ध्वनीप्रदुषण करू नये सारखे नियम बनले आहेत.

* भारतीय राज्यघटनेतील अनुच्छेद २१ची व्याप्ती वाढूनच तुमचा खासगीपणाचा आधिकार घटनात्मक अधिकार झाला आहे. आणि हा खासगीपणाचा आधिकार केवळ घरातच नव्हे तर सार्वजनिक स्थानीसुद्धा विस्तारीत होतो. अर्थात या नव्या प्राप्त व्याप्तीचा उपयोग करून ५१ A (g ) शी बॅलन्स साधून देण्याची मागणी कुणी कुत्रात्रस्त व्यक्ती सर्वोच्च न्यायालयात जाऊन करत नाही तो पर्यंत या बद्दल कुत्रात्रस्त व्यक्तींसाठी कायदेविषयक लढाई कठीणच राहील.

* पैजार बुवांनी सांगितलेला उपाय आहे पण तसा उद्देश्य ठेऊन वर्तन कायदेशीर दृष्ट्या जोखीमीचे होऊ शकते पण पालिकेला परिसरात उंदरांचा वावर वाढला असून प्लेगची भिती वाढल्याची नोटीस देऊन उंदीर विरोधी बंदोबस्त कायद्याच्या मर्यादेत बसावा असा अंदाज आहे पण कायदेतज्ञांकडून खात्री करून घेणे श्रेयस्कर असावे.

* लॅटरल थिंकिंग वापरावयाचे झालायस एक वेगळा उपाय असा कि एखाद्या गोष्टीचे टोक गाठले गेल्या शिवाय जनता बर्‍याचदा भानावर येत नाही त्यासाठी आर्थिक आणि व्यवस्था दृष्ट्या शक्य असल्यास पैजार बुवा म्हणाल्या प्रमाणे एकदम कुत्राप्रेमी होऊन पल्टी मारा चारसहा महिने दुसर्‍या वस्तीत राहण्यास जा आणि कुत्राप्रेमीवस्तीत एखादा कुत्र्यांना खाऊ घालणारा गडी ठेऊन इतर कुत्र्यांना घालवून लावतील अशी प्रोफेशनल शिकारी कुत्री मोकळी सोडून वस्तीस तंग होऊ द्या किंवा साधी भटकीच पण हजारभर कुत्री प्राणी संरक्षण या नावा खाली वस्तीत आणा. आणि याचा खर्च कुत्रीप्रेमाच्या नावाने सार्वजनिक चंदा घरोघरून अ‍ॅडव्हान्समध्ये गोळा करून ठेवा, घरोघर फिरून चंदा गोळा करायचा प्रयत्न केल्यास कुत्रा प्रेमी आणि कुत्रा विरोधी यांची यादीही आपोआप बनेल आणि हाच पैसा भरपूर झाल्यास कोर्टकेसाठी ही वेगळा काढून ठेवता येईल

हा.का,ना.का.

उत्तरदायीत्वास नकार लागू

काही ऐकीव उपाय -

. नॅफ्थेलीन गोळ्यांचा चुरा करून घराजवळ ठेवणे. वर खरे सरांनी देखील ते सांगीतलेले आहे. फक्त कचरा काढतांना हा चुरा त्यात निघून जाण्याची दाट शक्यता असते.
. डॉग रिपेलंट वापरणे. गूगल केल्यास बर्‍याच वेगवेगळ्या स्प्रे आणि फळांबद्दलची माहिती सापडेल. इलेक्ट्रॉनिक रिपेलंट काम कसे करते हे माहित नाही.
. जंगलाकडील कुणी ओळखीचे असल्यास वाघ/बिबळ्याची वाळलेली विष्ठा/मूत्र मागवावे. ते आजुबाजूला टाकून ठेवल्यास, इतर जनावरांना तो वास समजल्याने ते जवळ येत नाहीत. विदर्भात जिथं शेतांत रानडुकरं, हरीण फार त्रास देतात तिथं जाणकार हा उपाय वापरतात. अगदी गाय-म्हशी देखील घुसत नाहीत. अर्थात् काही दिवसांनी ते परत टाकावे लागते. पण इथेसुद्धा कोरड्या विष्ठेचा भुगा कचर्‍यात निघून जाण्याचा संभव आहे.

जाता-जाता:
काही एशियन देशांतील लोक्स कुत्री खातात असेही ऐकलेले आहे. कबुतरांचाही जाच असाच बंद करायला हवाय. कॉण्ट्रॅक्टच द्यायला हवा..

या नुसार आपण या कुत्रे प्रेमींना त्यांना सोसायटीत वा घरात घेणे , खायला देणे यावर बंधने आणू शकत नाही.

ह्या बद्दल साशंक आहे. बर्‍याच जणांना हा त्रास असेल तर सोसायटीच्या एजीएम मध्ये तसा ठराव बहुमातसाठी ठेवून निर्णय घेता यावा.

- (कुत्रे अजिबात न आवडणारा) सोकाजी

तळ्कोकणात माकडांमुळे खुप त्रास होत आहे.
घरचे नारळ, अननस, केळी, चिकु, आंबे काहीच हाती लागत नाही. फणस, सुपारी, मिरी आणि रातांबे मात्र माकडे अजुन तरी खात नाहीत.
पुर्वी टाळ्या वाजवल्या की पळुन जायची पण आता मात्र फटाके लावुन पण जात नाहीत. भरगच्च झाडी असल्याने वरच्या वर पळुन जातात.
कोवळे नारळ, शहाळी पाणी पिऊन खाली टाकुन देतात. केळीचे झाड केळी खाताना मोडुन टाकतात.
यांचा बंदोबस्त कसा करावा. काही लोकांचे पोटच दारचे २, ४ माड, आंबे, काजु यावर अवलंबुन असते त्यांचे तर खुपच हाल होतात.
खुपच मोठ्या टोळीने धाड घालुन प्रंचड नुकसान केले तर कधीतरी नगरपालिका, ग्रामपंचायत बाजारभावच्या पावपट रकमेने भरपाई देतात (५,६ रुपये एक नारळ)
ही माकडसंख्या पण नियंत्राणात आणली पाहिजे.

ते बंद करण्यासाठी तळ मजल्याला जिन्यापाशी किंवा प्रवेशास गेट लावून घेणे हे सोपे उत्तर आहे. निरनिराळे कायदे, पाळीव प्राणी या वादांत न जाणेच उत्तम. जिथे लिफ्टस आहेत तिथे जिन्यांचा फारसा वापर होत नाही तिथे कुत्री मांजरी आराम करायला येतात. आमच्याकडे गेट लावल्यापासून प्रश्न कायमचा सुटलाय.

कुत्रा मेल्यास संशयावरून पोलीस कुणावरही गुन्हा दाखल करू शकतात. गंभीर गुन्हा आहे.

_____________________________
पटलं तर घ्या.

आमच्या सोसायटीतही हा अनुभव आहे. आमच्याकडे वाहन पार्किंगचा एक भाग असा आहे जो जवळ जवळ शंभर ते दिडशे मीटर्सच्या अंतरात रात्री बारानंतर पुर्णपणे निर्मनुष्य असतो. इथे रात्री उशिरा परतणार्यांना १०-१२ कुत्र्यांनी एकटे गाठुन पळता भुई थोडी करण्याचे प्रकार घडले आहेत, पण त्याचा या प्राणीप्रेमी लोकांवर काडीचाही परिणाम होत नाही. इथे नवीन असताना एकदा मुलाची पाण्याची बाटली गाडीत राहिली. मुलगा त्या बाटलीबद्दल अतिशय पसेसिव असल्याने रात्री ३ वाजता तो त्याच बाटलीतुन पाणी प्यायचं म्हणुन रडत बसणार, हे माहित असल्याने मी ११.३० ला खाली गेलो त्यांनी मला आस्मान दाखवलं. तेव्हापासुन परत काठी किंवा तत्सम काहितरी हातात घेतल्याशिवाय रात्री दहानंतर जाणं बंद केलयं.

स्वताच्या पाळीव कुत्र्यांना सर्विस लिफ्ट मधुन न नेता इतर लिफ्ट्ने नेणं, त्यांनी चुकुन लिफ्ट्मधे सुसु केल्यास काहीही नं झाल्यासारखं वागणं हे तर नेहमीचचं. अर्थात ही जनता संपुर्ण श्वानप्रेमी लोकांच्या १-२ टक्केच आहे पण त्यांचं उपद्रवमुल्य एवढे जास्त आहे की सर्वच श्वानप्रेमींच्या नावाला काळीमा फासला जातोय.

आपण काय करु शकतो? काहीच नाही. संपुर्ण कायदा यांच्या बाजुने आहे. कायद्यानुसार कोणत्याही प्राण्याला त्याच्या "नॅचरल हॅबिटॅट" मधुन हाकलता येत नाही, त्यांना इजा होइल असं वागता येत नाही. असं केल्यास जबर दंड आहे. याचा अर्थ, तुम्ही पुर्ण किंमत देउन घेतलेला फ्लॅट असलेल्या सोसायटीत अशा भटक्या कुत्र्यांची territory असेल, आणि त्यातल्या एखाद्या कुत्र्याने तुमच्यावर हल्ला केला तर तुम्ही आणि तुमचं नशीब. आमच्याकडे प्राणिप्रेमी लोकांनी पोलिस केस करुन सोसायटीच्या गेटवर आदेशानुसार कुत्र्यांना आत येउ न देणार्या सिक्युरिटीला अडचणीत आणले होते आणि सोसायटीलाही पेटा अंतर्गत या सगळ्यामधे गोवण्याची धमकी देत असतात. कशीबशी गयावया करुन त्यांना सोसायटीबाहेर कुत्र्यांना खाउ घालावे म्हणुन राजी करण्यात आले आहे.

कुत्र्यांनी त्रस्त झालेली मंडळी किती झालेतरी, कुत्रेप्रेमींप्रमाणे सहज पणे एकत्र येऊन न्यायालयीन लढाई कुणि लादल्या शिवाय स्वतःहून लढणार नाहीत. पैजारबुवांनी म्हटल्याप्रमाणे कुत्राप्रेमी म्हणून केसेस आणि कायदेशीर तक्रारींची संख्या पोलीसांना वेळ मीळणार नाही आणि कुत्रात्रस्त माणसे अजून त्रस्त होती एवढी वाढवावी आजीमाजी न्यायाधीश पोलीस आधिकारी खासदारसुद्धा कुत्र्यांबाबत जरासे चुकले कले म्हणजे त्यांच्यावर कायदेशीर मार्गाने केस करत सुटावे म्हणजे याने आपण सुद्धा त्रस्त होतोय हे कळाले की लोक बदलावयास लागतील.

बाईकवरून रात्री उशीरा हापिसातून घरी येताना कुत्री मागे लागलेली आहेत....जबडे पायाजवळ आणून पाठलाग करतात साली...*ड फाटते भें**
जर अश्या परिस्थितीत बाईक जाउन कुठे ठोकली तर कुणाबद्दल तक्रार करायची