जे न देखे रवी...
उतरत्या संध्याकाळी....
Primary tabs
उतरत्या संध्याकाळी खिडकीत बसू नये.
हरवल्या नजरेला काही काही दिसू नये.
चुलीपाशी दुधावर साय दाटे आठवांची,
धुरकट कंदिलाची काच तेव्हा पुसू नये.
उतरत्या संध्याकाळी नको ओवी गुणगुणू,
उतू उतू जाईल गं काळजाचा मेघ जणू.
सरेलही सांज बघ, नको भिजवूस वाणी.
हूरहूर अंतरीची नको बघायला कुणी.
उतरत्या संध्याकाळी वळ थोड्या फूलवाती.
जपताना धागा धागा धर थोडी राख हाती.
मिटुनिया डोळे हळू लाव दिवा अंगणात,
इडा पिडा टळो सारी समईच्या प्रकाशात..
उतरत्या संध्याकाळी वळ थोड्या फूलवाती.
जपताना धागा धागा धर थोडी राख हाती.
अचुक भावना पकडली आहे.
किनखापी आभाळाच्या पार्श्वभूमीवर ही कविता एकदम चटका लावून गेली.
पैजारबुवा,
धन्यवाद पैजारबुवा!
कविता अतिशय भावली.
'उतरती संध्याकाळ' एवढ्याच दोनच शब्दात भावनांच्या अनेक छटा, अनेक आंदोलने, व्याकुळता, उदासी वगैरे निर्माण करण्याचे सामर्थ्य आहे. माझ्या आवडीची अनेक अप्रतिम निसर्गचित्रेही 'उतरत्या संध्याकाळ'चीच आहेत. उदाहरणार्थ खालील चित्रे:
क्या बात! किती समर्पक चित्रं आहेत. धन्यवाद.
( खूप उशिराने दिलेल्या प्रतिसादाबद्दल माफी.)
अप्रतीम चित्रे! खूप आवडलीत. :-)
अवांतरः आपली इ-गॅलरी वगैरे काही नाही काय?
उतरती संध्याकाळ म्हणजे कातरवेळ ...
छान वर्णन केलयं
प्रज्ञादीप, धन्यवाद.
आवडली.
इथे 'काळजाचा' ऐवजी चुकून 'काजळाचा अस वाचलं मी. तेही चालेल असं वाटून गेल. बाकी कविता उत्तमच आहे.
सं - दी - प
धन्यवाद.
आधी काजळाचा असंच लिहिलं होतं. नंतर बदललं. कारण काही नाही .:)