कोळीगीतः समींदरा, जपून आण माझ्या घरधन्याला

वा पाषाणभेदराव. अतिशय र्‍हद्य, भावपूर्ण पद्यरचना. दादला दर्यावर गेल्यावर मोठीच जोखीम असते, त्यातून त्याची काहीही खबरबात मिळणे शक्य नसते. अश्या स्थितीत त्याच्या व्याकुळ पत्नीच्या मनात उसळणारे भावतरंग काय असतील, त्याची कल्पनाही आपल्यासारख्या शहरी लोकांना करता येणार नाही. ते तुम्ही त्या कोळिणीच्या जणु आंतरंगातच शिरून व्यक्त केले आहेत. खूप खूप छान. असेच लिहीत रहा, आम्ही वाचत राहू. अनेक आभार.
शेवटला सोनसाखळीचा उल्लेख तसा मजेशीर वाटला, पण मनात प्रश्नचिन्हही जागवून गेला.

कदाचित तीचा घो म्हणत असेल

दुर टेकडीवरी पेटती निळे ताबंडे दिवे
सांगतात ते मजला आता घरी जायला हवे
कुसुमाग्रज

पण तीला कसे कळणार?

भारी

आवडली कविता
पैजारबुवा,

मस्त !

मदनबाण.....
आजची स्वाक्षरी :- Saami Saami Lyrical... :- Pushpa

छान आहे कोळीगीत!
अशाच कोळीण स्त्रीची व्याकुळता दाखवणार माझं एक आवडत गाणं आहे. नाख्वा हो उधाण आयलया!