जे न देखे रवी...
भोग
Primary tabs
अंतरीचा ठाव माझ्या
अजून मी घेतोच आहे
अनंत जन्मांचे हे देणे
अजून मी देतोच आहे
वृक्ष छाया तापलेल्या
धरणीला देतोच आहे
पोळलेल्या हृदयावर मी
ती छाया घेतोच आहे
धीर देऊन भ्यालेल्यांना
मीही तरी भितोच आहे
अमृताच्या प्याल्यातूनही
विष मी पितोच आहे
इतरांची मी कीवच करतो
परंतु मीही तोच आहे
आयुष्याची शाई संपली
तरीही मी लिहितोच आहे
मरणाची मी वाट पाहतो
तरीही मी मरतोच आहे
जिंकिले जरी षड्रिपू तरी
अजून मी हरतोच आहे
खेळापासून सावल्यांच्या
मैलन मैल पळतोच आहे
सावली जरी माझी पडली
परंतु मी जळतोच आहे
थकलेल्या पाऊलवाटांवर
परत मी फ़िरतोच आहे
तरीही त्या अंतरात माझ्या
अजून मी शिरतोच आहे
पुष्कळ झाले पुरे करा
अजून मी विनवतोच आहे
परी अंतरीची व्याकुळता
अजून अनुभवतोच आहे
त्याचे देणे संपत नाही
अजून तो देतोच आहे
रिक्त हस्ते भोग हे
भोगून मी घेतोच आहे
वेगळा विचार. प्राक्तनाचा विचार अंतर्मुख व्हावयास लावतो. अन् त्याची सुरुवात "असं माझ्याच सोबत का?" यानं होते.
मांडणी थोडी त्या अनुषंगानं केलीत तर आणिक गहन होईल. पुलेशु.
काहीतरी मिळाले नाही की जी अपूर्णता येते किंवा अनाकलनीय असे काही आयुष्याबाबत घडतच राहते असा भाव कवितेत सुंदरपणे उतरला आहे.
कविता आवडली. मिपावर नियमीत लिहित रहा.
सं - दी - प
वा. खूप छान कविता. वरती संदीप यांनी सांगितल्याप्रमाणे मिपावर नियमीत लिहित रहावे.
सुंदर !
प्रतिक्रियेबद्दल सर्वांचे मन:पूर्वक आभार.