वीणीचा नवा धागा....

अहो... माझ्या नादी लागून अस नका हो म्हणू..
चरोळ्या तुम्ही सुंदरच लिहिता... कविता तुमच्यात होतीच मी फक्त कारण झाले..
अशाच लिहा छान छान चारोळ्या.

- प्राजु.

मद्यपान करोनी गाडी चालविणे
करी क्षणात रंगाचा बेरंग
त्यापरि रिक्षा करोनी घरी जाणे
ही बुद्धी देवो पांडुरंग

आपला,
(रिक्षावाला) छोटी टिंगी

पांडुरंग कांति
दिव्य तेज झळकती..
प्राजु, म्हणे अशी
असावी रूपाची किर्ती...

- प्राजु.

विनोबा,
होऊन जाऊद्या मस्त चारोळी...

- प्राजु.

पांडुरंगाचीया दारी
उभा 'विनू' वारकरी
म्हणे दर्शन देगा देवा
कर ठेवूनी कटेवरी...

(तुकोबाचा वारकरी आणि शिवबाचा धारकरी) -इनोबा

कर कटेवरी
तुरा मस्तकी मंजिरी
येता तुझिया दारी
सुख माझिया अंतरी..

- प्राजु

सुख माझिया अंतरी
दु:ख गेले विरघळून
हास्य उमटले डोळी
आसवे गेली ती वाळून

कोमल हात इवली बोटे
नाजूक ती फुलापरी
खळी उमलली गालावरी
हास्य निखळ ते ओठावरी

-प्राजु.

सुख सापडले गे मज
तुझीया अंतरात
तुची माझी गे प्राजू
गुरूमाऊली या जगात...

नको लाजवू विनोबा
तूच कवितेतला गुरू
मधुशाला दूर दूर, सध्या
कवितेचाच प्याला भरू...

- प्राजु.

तुला भेटल ना की
पोटातल ओठावर येतं..
तुझ्या एका कटाक्षानेच
ओठांपसुन ते दुर दुर पळतं..

मला घायाळ करायला
तुझा एक कटाक्षच पुरे आहे...
श्वास आहेस तू माझा
जीवन तुजवीन अपुरे आहे...

-प्राजु

श्वास तुझा,श्वास माझा
आज एकची गे झाला
प्राण तुझा,प्राण माझा
नव्या देहात जन्मला

(ये कहा आ गये हम) -इनोबा

तुझ्या श्वासात मी
माझा श्वास गुंफला
तुला पाहिले नि
माझा शोध संपला...

(सदर चारोळी माझी आई सौ. मंजुश्री गोखले हिच्या आकृतीगंध या चारोळी संग्रहातील आहे.)

माझा शोध संपला
एका उत्तराचा...
तुझ्या उत्तराने दिलाय
अदमास नवीन प्रश्नांचा

तुला पाहिले गं नाही
तरी का मना भावली
मना भासतसे तू गं
जणू ग्रीष्मात सावली

प्रश्नाला प्रश्नानेच
उत्तर देता येते..
उद्या भेटू पुन्हा, आता
आपला निरोप घेते..

- प्राजु.

नव्या धाग्याने सुंदर वीण विणली जात आहे.
मी आपल्या सगळ्यांची आभारी आहे. असेच विणत रहा. मी उद्या पुन्हा भाग घेईन.

-प्राजु.

जणू ग्रीष्मात सावली
हसणे अवखळ तुझे
गालावरची खळी
चंद्रकोरीसम साजे

सोंग तिच्या अंतरी
रोज नवीन असते
कधी वसंत फुलून येतो
कधी शिरीराची पानगळ असते

(प्रयत्नशील) ऋष्या

शिशिर आला जरी आज
मनी वसंत फुलला
काव्य स्फुरले रे मज
कवी पुन्हा रे जन्मला

(नवकवी) -इनोबा

कवीजन्माने खळीची होते कळी,
अन हास्याचे चांदणे होते
मर्त्य सृष्टीला झिडकार मित्रा...
इथे केवळ प्रतिभेचे नांदणे होते.

पौर्णिमेची रात अन गुलाबी थंडी
तो तिरपा कटाक्ष अन लाडिक हसणे
परि सोडून गेलीस मजला
सोबतीस राहिले चंद्र अन चांदणे

तो तिरपा कटाक्ष अन लाडिक हसणे
तो सुटलेला बाण हृदयी बसणे
चांदण्यांचाही करणारे प्रकाश फिका..
तिच्या हास्याने उधळलेले चांदणे असणे

अफाट लहरीना चंद्र रिझवतो..
ठिपूर चांदण्यावर चकोर भाळतो
दवबिंदूंचा गजरा नाजूक, डोंगर
दरीच्या केसात अलगद माळतो..

आपण सगळे खूप सुंदर लिहिता आहात. आता तात्यांना बहुतेक मिसळपाव चारोळी संग्रह काढावा लागणार असं दिसतंय.
- प्राजु.

नि:शब्द मनाच्या कोषी
चाहुल अस्फुट पावला॑ची
तुझ्या एका कटाक्षासाठी
थरथर भाव-सावल्या॑ची....

===================
आता तुम्ही म्हणाल एव्हढ्या सुन्दर चारोळ्या॑मध्ये हे काय "प्राचीला गच्ची" ?
तर त्याच॑ कारण अस॑, सगळ्याच चारोळ्या सुद॑र, मग कोणितरी काजळाच॑ बोट नको लावायला? नाहीतर द्रुष्ट लागेल ना त्या॓ना !!!!

असो, र॑गाचा बेर॑ग केल्याबद्दल क्षमस्व!

आपला,
(अचानक-पण "भयाssनक कवी) धमाल मुलगा.

लाज पुरे सखे आता
सोड लाजेचा बहाणा
मन वेडावले माझे
मिठीमधे मला घे ना!

:( -इनोबा

घेताच घट्ट मिठीत तीने
धुंद मी झालो तिच्या गंधाने,
अवचित शब्द निघाले मुखातुनी
कृपया उद्यापासुन 'डिओ' लावणे ;)

एक धागा सुखाचा, शम्भर धागे सौख्याचे...
एक जागा मोक्याचि, बाकि सार्या धोख्याच्या
एक शन शोकाचा, चोविस घतिका मौजेचा
एक श्वास सुत्केचा अन सारा जन्म भोगन्याचा....

आलेच मी...

धागा धागा जोडून
मिपा वासि जोडले गेले
प्राजुच्या नावाने शंख करत
सगळे कविताच रचू लागले..

- प्राजु.

मिपाच्या या कट्ट्यावर
आमची प्रतिभा खुलू लागली
धाग्या-धाग्याने आता
कवितेची बाग फुलु लागली...

(कृतज्ञ) -इनोबा

विनोबा...सह्ही..

शब्दाला शब्द जोडून
कविता होत नसते..
तिला लागते कवि मन
जे मिपा वासियांकडे असते..

- प्राजु.

धरतीचे गुपीत
आभाळाने सांगितले..
पाऊस पडून गेला
आणि जीवनच पालटले...

- प्राजु.

पावसाने मला
अलगद गाठले
तो कोसळत होता
पण तळहातावर तळे साठले..

-प्राजु.

पाऊस झिरमिर झिरमिर
पानापानात बरसतो
पाऊस अल्लड अवखळ
धरेशी पिंगा घालतो..

- प्राजु.

लप॑डाव ऊन-पावसाचा
गुलमोहोर सोन्यात भिजलेला
मी खिडकीशी ऊभा न्याहाळत,
पारा विजेत थिजलेला...

-धमाल.

जीवन जगताना असे

का होते आपल्या बरोबर

डोहाळे लागतात सुखाला

पण दुःख होते गरोदर

@ सनिल

जीवन जगताना असे

आपण इतकच करत असतो

"घटस्फोट" नको म्हणून क्षणाक्षणाला

श्वासाला वरत असतो

@सनिल

सत्याला कितीही झाकलं जरी

कधीतरी बाहेर येतचं ना

कितीही पळालं मरणा पासून

हमखास कवेत घेतचं ना

@सनिल

काट्यांसकट गुलाब
याचसाठी विकत घेतात
कारण हास्य व अश्रूं
प्रेमात एकत्र येतात

@सनिल

लोकांनी नवीन वर्षाच्या पूर्वसंध्येला भरपूर दारोळया घेतल्या वाटते. ;)
नुसत्या चारोळ्या/पाचोळ्यांचा पूर आला आहे.
असो,
तुमचे चालू द्या... आम्हाला त्यात जास्त काही जमत नाही. आम्ही वाचूनच आनंद घेण्याचा प्रयत्न करू :)

प्रेमात जमा - खर्च??

हा हिशोब कुठला

का हल्ली प्रेमातही

व्यवहाराचा अंकूर फुटला

@सनिल