साडीखरेदीची गोष्ट

मस्त खुसखुशीत वर्णन! मजा आली वाचायला.

-सुप्रिया
देहरुप गावाहून रामरुप गावाच्या प्रवासात रामनाम हीच उत्तम शिदोरी होय.

=)) =)) =))

माझा अनुभव पण काही वेगळा नाही..... समीर ...मजेशीर लेख आहे
अजून येऊ द्यात ...

फक्त फरक हाच आहे की अशा अनेक खरेद्यांना मी गेलेलो आहे... :)
का कुणास ठाऊक पण अनेकदा टाळायचा प्रयत्न करुनही मला असे प्रसंग टाळता आलेले नाहीत.
लक्ष्मी रोडला आणि कुमठेकर रोडला गेले तर कधी कधी ४-५ तासांची निश्चिंती....
अर्थात पोटात कावळे ओरडू लागण्याच्या वेळेला मी खूप वेळा गेलो असल्यामुळे २-३ तासांपेक्षा जास्त या साडीखरेदीच्या भानगडीत वेळ नाही द्यावा लागला..
एक मुद्दा सांगावासा वाटतो...

बर्‍याच वेळा असेही होते की दुसर्‍या - तिसर्‍या दुकानात गेल्यावर बायकांना आठवते की याच्यापेक्षा पहिल्या दुकानातली साडी चांगली होती... :)

सागर

मी हळूच रावसाहेबांकडे बघितलं. ते अजूनही निश्चल होते. त्यांचा आवडता नट नवीन निश्चल असावा असे मला उगीच वाटून गेले.

मस्त लेखन!
बायकांच्या जिव्हाळ्याच्या खरेदीच्या विषयाला हात घातला आहे.
समस्त नवर्‍यांच्या मनाची दुखरी बाजू म्हणजे साडी/ड्रेस खरेदी...
साड्याच्या दुकानातले सेल्समन फार म्हणजे फारच संयम असलेले असतात.
त्यांना त्याचे वेगळे ट्रेनिंग मिळत असावे बहुधा. नवर्‍यांनाही अश्याच प्रकारचे ट्रेनिंग जर मिळाले
तर बायको जमात खूष होउन जाईल.

रेवती

मस्त लेखन!!!
झकास!!!!

अवा॑तर : लग्नाआधी " मी तुझ्याबरोबर साड्या घ्यायला येणार नाही" ही अट घालणार आहे.

सुहास

यकदम झकास.

मी उडालोच. एवढी महाग साडी? एवढ्या पैशात माझे पुढच्या ५ वर्षांचे कपडे होतील. त्यात मोजे, हातरुमाल, बनियन हे देखील आरामात बसतील.

काय बोल्लात राव ! अहो आमचे तर धा वर्षाचे व्हतील. आपन कापड घाल्तो कशासाठी?
प्रकाश घाटपांडे
आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

बाकी रेवतीशी सहमत...

समिधा
(चांगल्या मैत्री सारखे सुंदर दुसरे काही नाही.)

:D मजा आली. मस्त लेखन.
येऊ द्यात असे लेखन अजून.

हेहे सहीच लिहीलंय!! अशा अनेक खरेद्यांना लक्ष्मी रोडवर आईबरोबर गेलीय मी..
पण अर्थात मला ते काम आवडायचं.. भरपूर हुंदडायला मिळायचे.. अधून मधून पॉपकॉर्न्स, भाजलेले कणीस, स्वीट होमची खिचडी-चहा, जनसेवा मधे पण खादाडी इत्यादी इत्यादी असे साग्रसंगीत लाड व्हायचे ! :)

ऑफिसात मी चुकून मोठमोठ्यानं हसेन की काय अशी भिती वाटत होती.
इतकं सह्ही लिहिलयं. लगे रहो समीरसूर.

मस्त लेखन.

....बबलु

हम्म्म...सगळी गम्मतच आहे. मस्त लिहल आहे. :)

मदनबाण.....

I Was Born Intelligent,But Education Ruined Me.
Mark Twain.

समीर भाउ मनसोक्त हसलो आज !!
माझी चीनी कलीग अगदी विचीत्र नजरेने बघत होती ( आता तर चांगला होता ह्या अर्थी)
एकदाच ताईबरोबर साडी खरेदीला गेलेलो ! आणी परत कधीच तशी चुक करणार नाही अशी भीष्मप्रतीज्ञा केलेली !! ;-)

एकदम खुसखुशीत लेख !!

आंदो और भी !! :-)

बैलोबा चायनीजकर !!!
माणसात आणी गाढवात फरक काय ?
माणुस गाढव पणा करतो,गाढव कधीच माणुस पणा करत नाही..

दोन्ही बाजूंचा जिव्हाळ्याचा विषय ...
छान मांडला आहे...
:)
______________________________
पायाला घाण लागू नये म्हणून जपतोस, मनाला घाण लागू नये म्हणून जप हो श्याम....
ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

आजकाल (की आधीपासूनच माहित नाही; मी पहिल्यांदाच पाहिले) सेल्समन स्वतः साडी नेसल्यासारखी स्वतःभोवती मिर्‍या पाडून गुंडाळून दाखवतात. मिशा असलेले, धष्टपुष्ट, हातावर केसांचं जंगल असलेले, चेहर्‍यावर राकटपणा असलेले सेल्समन जेंव्हा एखादी पैठणी किंवा शालू नेसून दाखवतात तेव्हा मात्र जे काही दिसतं ते खूप विचित्र असतं. म्हणजे जी साडी एखाद्या सुंदर, कमनीय बांध्याच्या स्त्रीने (बायको सोडून ;-)) नेसून हल्ले करायचे असतात; ती साडी एका पुरुषाने नेसून दाखवल्यावर अगदी विरस होतो. :)

आपल्या सगळ्यांच्या प्रतिसादांबद्दल धन्यवाद!

--समीर

समीरसूर ,

साडीखरेदीची गोष्ट मस्तच ! साडी खरेदीला जातांना आम्हीही खूप नर्व्हस असतो.
दुकानदार ढीगभर साड्यांचे वेगवेगळे प्रकार दाखवतो, डिझाइन्स दाखवतो, अगदी थकून जातो बिचारा, तरी निर्विकार चेहरा करुन दुस-या दुकानात पाहू म्हटलं की , आम्हाला त्या दुकानदाराची खूप दया येते .
(कोणतीही खरेदी न करता त्याला पैसे द्यावे वाटतात)

साडी खरेदी करुन घरी आणल्यानंतरही तीचे निरिक्षण चालूच असते, आणि थोड्या वेळाने...तो दुकानदार साडी बदलून देईल का ! या प्रश्नाने आमची तब्येत खराब होते.

-दिलीप बिरुटे
(साडी खरेदी प्रकरणाचा धसका घेतलेला )

तब्येत खराब होते.....मस्तच!
बायकांना स्वतःला साडी आवडली आहे की नाही हे महत्वाचे वाटत नाही; ती इतरांना (नवरा, जावा, नणंदा इत्यादी) चांगली वाटते आहे की नाही हे जास्त महत्वाचे वाटते. दोन-तीन बायकांनी "छानच आहे गं साडी तुझी!" असं म्हटलं की साडीसाठी खर्च केलेले पैसे वसूल झाल्याचं समाधान यांच्या चेहर्‍यावर दिसतं. पुरुषांना असे वाटत नाही बहुधा. नवीन कपडे घालून जरी ऑफीसात आले तरी त्यांना अजिबात अपेक्षा नसते की कुणीतरी त्यांचं कौतुक करेल. केलं तरी त्यांच्या चेहर्‍यावर जग जिंकल्याचे भाव झळकत नाहीत. :) हे असे का असेल बरे? कोडेच आहे एक. :)

--समीर

चांगला आहे रे समीर तुझा सुर

सगळ्यांच्या उत्साहवर्धक प्रतिसादांबद्दल मनापासून धन्यवाद!
सगळ्यांच्या साडी खरेदीच्या (स्वतःसाठी किंवा स्वतःच्या कुटुंबातल्या स्त्रियांसाठी) इच्छा पूर्ण होवोत ही सदिच्छा! :)
फक्त खरेदी लवकर पूर्ण व्हावी ही आचारसंहिता पाळली गेली तर पुरुषांचाही साडी खरेदीतला आनंद (?) द्विगुणित होईल असे वाटते. :)

धन्यवाद,
समीर

>>आम्ही सगळे दुकानात गेलो. सुदैवाने तिथे पुस्तकाच्या दोन प्रती मिळाल्या आणि हाश्शहुश्श करत आम्ही इटालियन क्रेपच्या ऐवजी 'संपूर्ण चातुर्मास' पुस्तक घेऊन घरी परतलो!
लेख सहि लिहिला आहे पण हे सगळ्यात खतरनाक =))

मजा आली वाचायला.
बाकी, ह्या साड्यांच्या दुकानातले सेल्समन्सना बहुतेक आर्मीच्या ट्रेनिंगसारखं कडक ट्रेनिंग तरी देत असावेत किंवा हे सेल्समन पोहोचलेले सन्याशी असावेत..एकदम स्थितप्रज्ञ. अशी माझी एक समजुत आहे.

तासन् तास त्या माणसाला साड्यांचे ढिगारे काढायला लावायचे, सत्राशेसाठ प्याटर्न मागायचे (जळ्ळी नावं ती कसली असतात त्यांची! ) बरं, मलातर सगळे प्याटर्न एकसारखेच वाटतात..किंमतीची लेबलं सोडुन. ;) तर एव्हढा पसारा मांडायला लावायचा, आणि (समजा चुकुन पहिल्याच दुकानात साडी घेतलीच तर) त्यानं सगळ्यात पहिल्यांदा नमुन्यासाठी दाखवलेली साडीच उचलायची! वर आणि "अय्या! मगाशी किती कैतरीच्च दिसत होती नै? आत्ता अशी पाहिली ना, ह्या साडीच्या पदरावर तिचा पोत पट्टकन जाणवून आला! " असं म्हणल्यावर आपण मनातल्या मनात हुश्श्य करायला जावं तर लगेच, "काय हो, ह्यात आणखी काही रंग आहेत का? पदराचं डिझाईन वेगळं असलेली रेंज आहे?"
आयला, त्या साडीच्या दुकानाला, त्यातल्या स्टॉकसकट आग लाऊन द्यायची इच्छा अनावर होते राव!

बरं साडी घ्यायची नक्की केली आणि काऊंटरवर पाठवली की ह्यांचा ठरलेला डायलॉग असतो, "ताई, पुढच्या वेळी निवांत वेळ काढून या. खुप व्हरायटी आहेत आपल्याकडं!" अरे फोकलीच्या, इथं नुसतं शेजारी बसुनच माझं कडबोळं झालं, तुला गेल्या चार तासाच्या ह्या उस्तवारीचा काहीच शीण नाही???????

बरं इतका वेळ दुकानात घालवायचा तर ह्या साड्यांच्या दुकानदारांनी आम्हा गोरगरीब नवरे लोकांच्या सोयीसाठी काहीतरी तजवीज करायला हवी असं माझं प्रांजळ मत आहे. मॉल्समध्ये नाही का, पोरांना गेम्स लाँजमध्ये सोडुन देतात तसं काहीसं. दुकानाच्या एखाद्या कोपर्‍यात चार दोन टेबलं टाकावीत, जरा बीयर वगैरे द्यावी आम्हाला, सोबत टी.व्ही.वर एखादी रेकॉर्डेड का होईना म्याच लाऊन ठेवावी.....मग बायकांनी चार काय आठ तास खरेदी करत बसलं तरी आमची ना नाही!

अवांतरः माझे दोन सदरे आणि दोन विजारी घ्यायला एकदा(च) चुकुन बायकोला सोबत घेऊन गेलो! तब्बल दोन तास मोडले. कानाला खडा लावला!!!! एकट्याने जाणे. आता माझी स्वतःच्या कपड्यांची खरेदी पुर्वीसारखीच पंधरा मिनीटात पुर्ण होते. म्हणजे घरातून निघाल्यापासून खरेदी करुन, बाहेर येऊन चहा-बिडी उरकुन घरी पोचतोही मी पाऊण-एक तासात :)

----------------------------------------------------------------------------------------
::::हल्ली चालु असलेल्या मराठी-आंतरजालीय-टोळीयुध्दाचा आपण एक भाग नाही आहात? काय सांगता? स्वतःला कर्कवृत्ती मराठी माणुस कसे काय म्हणवता?::::

कोकच्या कॅन मध्ये दोन पेग टाकून, शांतपणे घुटके घेत, साडी खरेदी चांगली होते.

-- मिसळभोक्ता

एकदम सहीच लिहिलय!!!
पण माझा अनुभव वेगळा आहे....
मी नवर्‍याच बरोबर साडी खरेदीला जाते आणि १५-२० मिनिटात साडी घेऊन बाहेर येते..मलाच आवडत नाही साडीसाठी इतका उहापोह करायला...
त्यामुळे नवरा पण खुष आणि तो माझ्या बरोबर आला म्हणुन मी पण खुष!!!!

"No matter how hard the life crashes;Like a Phoenix I will rise from my Ashes"

मी पण माझे कपडे १० ते १५ मिनिटात घेऊन बाहेर पडतो. कपड्यांमध्ये काय चांगलं आणि काय वाईट हे मला ठरवताच येत नाही. जे दिसतं ते सगळच चांगलं वाटतं. मग जास्त कीस न पाडता जे त्यातल्या त्यात बरं वाटेल ते घेऊन टाकतो. मी एकाच दुकानातून सगळं घेऊन टाकतो. कपड्यांसाठी सत्राशेसाठ दुकाने हिंडत बसणं म्हणजे मला निव्वळ टाईम पास वाटतो. :)

--समीर

(नवरा सुखी राहिल हिचा आयुष्यभर!) , तेवढ्यात माझी बायको तळपली.
"आता रात्रीचे ८ वाजून गेलेत. >>> इइ. आणी कंसातील सगळीच वाक्ये भारी.

मस्त मस्त...अगदी रिफ्रेशिंग लेख आहे.
मला साडी खरेदीला १० मिणिटांपेक्षा जास्त वेळ लागत णै म्ह्णूण मी प्यांटवाल्यांचे बोलणे खाते, दरवेळी... :( काय सांगु आता. मला कुठल्याही खरेदीला जास्त वेळ लागत णै. पण मग प्यांटवाल मला लगेच म्हणतात काय घाइ असते णेहमी, दहाव्या मिणिटाला दुकाणाच्या बाहेर आलेच पाहिजे असा णियम आहे का? ई.ई.ई. ह्म्म .असो.

लग्न होऊन १८ वर्षे झाली. लग्नाचा बस्ता बांधण्यासाठी फक्त १ तास घेतला. त्यानंतरच्या १८ वर्षात १८ वेळाही साडी घेण्यासाठी दुकानात गेले नाही. ज्या ज्या वेळी साडी घेतली त्या त्या वेळी फक्त अर्धा तास लागला. साडी ध्यायला एवढा वेळ कं लागतो याचे कोडे मलाही समजत नाही.

या बाबतीत (नवरे मंडळीतुन) मी पन भाग्यवानच. ७-८ वेळा दुकानाच्या खरेदी साठी सुरतला घेउन गेलो होतो. तेंव्हा पासुन आमच्या मंडळी चा खरेदीचा नुरच पालट्ला. अर्ध्या तासात ४-५ साड्या सहजच खरेदी होतात. जर का दुकानदाराने उगच पसारा घातला की त्याने बोलनी खाल्लिच म्हनुन समजा.
आणि मी सोबत असेल तर १५-२० मिनिटे सुद्धा पुरेशी आहेत.

आज काल आमच्या शहरात, काही दुकानात जर का गिर्‍हाईकाने पसारा काढला, आणि काही खरेदी केली नाही की गिर्‍हाईकच बोलन खात.