मिष्टर गोडबोल्यांची प्रेमकहाणी.

सोसायटीच्या सगळ्यात वरच्या मजल्यावर मिष्टर गोडबोले राहतात हे बर्‍याच मेंबर लोकांना पण माहीती नाही.
हे पेंट हाउससुध्दा त्यांचं नाही .दुबईला असलेल्या जावयाचं आहे.
मिष्टर गोडबोल्यांनी गेल्या चाळीस वर्षात केलेला लांबचा प्रवास म्हणजे पिकेटरोडचं हनुमान मंदीर.
थोडक्यात गोडबोल्यांचं काही सांगायचं म्हणजे सगळं काही बेताबेताचं.
निकडवरी लेनमधे जन्म
आर्यन स्कूलमध्ये शिक्षण
काका लग्नात मध्यस्थी.
सासुरवाडी झावबाच्या राममंदीराजवळ .
शाखावाल्यांच्या ओळखीने बॅकेत नोकरी .
गिरगाव ब्राह्मण सभेच्या तळमजल्यावर बँकेचं ऑफीस.
सगळ्या गरजा गिरगावातच भागल्या.
अध्यात नाही आणि मध्यात नाही असं हुबेहुब म्हणावं असा यांचा स्वभाव.
लग्नानंतरही बायकोच्या फारशा अध्यात आणि मध्यात न गेल्यामुळे एकच अपत्य ,मुलगी झाली.
सौ. गोडबोले जरा लग्नाआधीपासून काहीतरी जुनाट दुखण्याने आजारी होत्या पण गोरेगावकर चाळीतल्या काकांनी हे यशस्वीरीत्या लपवल्यामुळे लग्न पार पडले होते. गोडबोले समंजस .त्यांनी बायकोची सेवा केली.बेबीताई चौथीत असतानाच सौ. गोडबोले गेल्या.
बेबीताईंची रवानगी आठवी यत्तेपर्यंत गोरेगावकर चाळीत झाली .
काकांनी परत स्थळ आणण्याचा सपाटा लावला पण या वेळी गोडबोल्यांनी नकार देऊन पुढचा पेचप्रसंग टाळला.
एकाच माणसाकडून लागोपाठ दोनदा फसण्याइतके भोळसट नक्कीच नव्हते.
***************************************************************
जसं घरचं तसं नोकरीचं .काही खास नाही
मूळात त्यांचं खातं दहा बारा जणांच. बँकेचं ऑफीस .पण बँक गोडबोल्यांनी कधीच पाहीली नाही .त्यांचं खातं स्टेशनरी खातं होतं . निवृत्तीच्या काठावर आलेल्या अधिकार्‍यांचा पार्कींग लॉट म्हणून हे खातं फेमस होतं .त्यामुळे प्रत्येक मॅनेजरची शेवटची सहा सात महीन्याची नोकरी त्यांनी बघीतली. बॅकेच्या खर्‍या व्यवहाराशी त्यांचा संबंध कधीच न आल्यामुळे म्हणा किंवा कसंही म्हणा परीक्षा द्याव्या,बढती मिळवावी ,असं त्यांना बहुतेक कधीच वाटलं नसावं. हा आपला एक अंदाज. अगदी संथ गतीनी चालणारं खातं .
एरवी कामाचा बोजा असलेली एखादी हेवी शाखा टाळणार्‍या बायका सुध्दा या स्टेशनरी (गोडबोले या खात्यात कामाला लागले तेव्हा या खात्याचं नाव सादीलवार होतं)विभागात काम करण्यासाठी नाखूष असायच्या.
नाही म्हणायला सर्वायकल स्पाँडीलायसीसनी त्रस्त असलेल्या किंवा टोटल नी किंवा हीप रीप्लेसमेंट साठी योग्य अशा चारपाच बायका खात्यात होत्या.
बाकी बॅकेत हमखास आढळणारे फुलांचे ताटवे इकडे नव्हतेच.
नेहेमीप्रमाणे गोडबोल्यांची काहीच हरकत नव्हती.हट्ट नव्हता. राग नव्हता. रुसवा नव्हता.आकस नव्हता..........
............आणि गोडबोले अगदीच अरसीक होते अशातला भाग नव्हता.
मार्गशिर्षाच्या प्रत्येक गुरुवारी ते पाण्याची बाटली भरायला चार जिने उतरून ब्रॅंच ऑफीसच्या कूलरवर जायचे. हा हळूवार आंबटपणा फार म्हणजे फार मोठ्ठा अगाऊपणा वाटून ते स्वतःलाच शिक्षा म्हणून ते संक्रांती शिवाय परत ब्रँचमध्ये जायचे नाहीत....
****************************************************
सेवानिवॄत्तीच्या दिवशी मॅनेजरांचा मुलगा अमेरीकेतून यायचा होता म्हणून ते नव्हते.कुठल्यातरी टूर्नामेंट चालू असल्याने तरुण मंडळी सकाळपासून गायब होती .बाया बापड्या तर सेंड ऑफ वगैरेला कधीच थांबत नसतात.गोडबोल्यांचा हिशोब घेऊन अकाउंट्स आणि एस्टॅब्लीशमेंटचा ऑफीसर कधीच त्यांच्या डिपार्टमेंटला येऊन बसला होता.कँटीनवाला त्याचा हिशोब घेऊन गेला .गोडबोल्यांनी तयारी असावी म्हणून आदल्या दिवशी रात्री भाषण पाठ केले होते .बसल्या बसल्या ते त्या भाषणाची तयारी करत होते.साडेपाच वाजता कोणीच दिसेना तेव्हा अकाउंट्सवाल्यानी फोन फिरवायला सुरुवात केली.गोडबोल्यांना निरोप देण्यासाठी ऑफीसात कोणी म्हणून नव्हतं. ज्या डिपार्टमेंटचं ऑडीट रेटींग कमी होऊ नये म्हणून गोडबोल्यांनी पंचवीस वर्षं नोकरी केली त्या डिपार्टमेंटकडे एकदा शेवटची नजर टाकून गोडबोले जागचे उभे राहीले.ऑफीसरनी त्यांना हातात एक लखोटा दिला. फुलांचा गुच्छ दिला .ऑल द बेस्ट म्हणाला. आधीची काहीच ओळख नसल्यामुळे काय बोलावे हे त्याला पण कळेना.त्यांना ओळखणार्‍यांना ते असले नसलेचा काही फरक नव्हता .ऑफीस त्यांच्या सारख्या साध्या माणसांच नव्हतं.
गोडबोल्यांचे डोळे भरून आले.ऑफीसात वाटण्यासाठी आणलेले पेढे तसेच शिल्लक राहीले होते.
गोडबोल्यांनी सेंड ऑफचे टाईप केलेले भाषण एका पाकीटात ठेवले.पेढ्यांचा खोका आणि भाषणाचे पाकीट साहेबांच्या टेबलावर ठेवून गोडबोले निघाले. टेबलाला हात लावून शेवटचा नमस्कार केला.हातातला फुलांचा गुच्छ टेबलावर ठेवला.
गोडबोले निवृत्त झाले.
***************************************

सोसायटीत दोनच पेंटहाऊस फ्लॅट आहेत आणि त्यापैकी एकात गोडबोल्यांसारखा दिसणारा माणूस रहात असेल असा विचार सहजासहजी कोणाच्याही मनात येणार नाही .त्यांची मेंबरांशी ओळख नावापुरतीच.ओळख होती पण सलगी नव्हती.सलगी नव्हती पण दुस्वासही नव्ह्ता.भिडस्त भाबडा स्वभाव. भोळसट पण मठ्ठ नक्की नाही.व्यक्तीमत पण फारसं छाप पडेल असं नाही .बेताचाच रंग बेताचाच अंग.सगळं काही बेताबेताचं.भाबडे भोळसट . पण मठ्ठ नक्कीच नाहीत.आपलं अ-दखलपात्र आयुष्य कसं व्यतीत करायचं हे त्यांनी फार पूर्वीच ठरवलं होतं.
दिसायला मि.गोडबोले हे कोणाचेही काका शोभावेत असे दिसतात.
सावंतांना वाटतं ते खाडीलकरांचे मामा आहेत. तिसर्‍या मजल्यावरच्या कराळ्यांना ते अय्यरचे काका वाटतात.
अय्यरना वाटतं की ते खाडीलकरांचे बंधू आहेत.
सकाळी आया बाया ढगळ अघळपघळ गाऊन घालून गेटवर मुलांना सोडायला येतात तेव्हा गोडबोले घरात असतात त्यामुळे सोसायटीतल्या आंट्या पण गोडबोल्यांना ओळखत नाहीत.
सगळ्यात महत्वाचं कारण नंबर तीन : मिष्टर गोडबोल्यांकडे काम करणार्‍या सुधाबाई फक्त त्यांच्या कडेच काम करतात.
लुक्रेटीव्ह पॅकेजची ऑफर मिळून सुध्दा त्यांची मिष्टर गोडबोल्यांशी निष्ठा अढळ आहे.
सोसायटीचा वॉचमन आणि सुधाबाई यांनाच मिष्टर गोडबोले एक स्वतंत्र व्यक्तीमत्व म्हणून माहीती आहेत.
सुधाबाईंचं ठीकच आहे त्या काम करतात त्यांच्याकडे .वॉचमनला खास राग आहे मिष्टर गोडबोल्यांवर .त्याला वाटतं की सुधाबाईंना गोडबोल्यांकडे कामाच्या मानाने जास्तच वेळ काढतात.
आक्षेपाचं कारण ते ही नाही .वॉचमनला संशय आहे की गोडबोले सुधाबाईंचे आध्यात्मिक गुरु आहेत त्यामुळे सुधाबाई त्याच्याकडे नजर वळवून बघत पण नाहीत.
सुधाबाईंना वॉचमन काय म्हणतो याची काही पडली नाहीय्ये.
त्यांना गोडबोले आवडतात.आवडतात म्हणजे अगदी 'तस्से 'आवडतात.त्यांनी काहीतरी आगळीक करावी असं त्यांना रोज वाटतं .
पण त्या हॉलमध्ये आल्या की मि.गोडबोले बाल्कनीत उभे राहतात आणि त्या बेडरुममध्ये आल्या की ते टेरेस मध्ये जाउन उभे राहतात.
टेरेस हा सुधाबाईंचा एक चिंतेचा विषय आहे. मि.गोडबोले आजकाल जास्तच टेरेसमध्ये उभे राहतात.
गेल्या तीन महिन्यात जास्तच. समोरची ढमाली राह्यला आल्यापासून गोडबोल्यांच्या टेरेस वार्‍या फार वाढल्या आहेत. सुधाबाईंचा असूयेनी जळफळाट वाढतच चालला आहे.बेबीताईंना त्यांनी वचन दिलं आहे की त्या काकांकडे लक्ष देतील .दर शुक्रवारी त्या बेबीताईंना फोन पण करतात.
पण आता या ढमालीचं काय करायचं हा मोठ्ठा प्रश्न सुधाबाईंसमोर होता.
मिष्टर गोडबोल्यांना हे काही समजत नव्हतं अशातला भाग नव्हता पण त्यांच्या फँटसीत सुधाबाईंना काही रोल नव्हता.
मागे एकदा काही दिवसापूर्वी गोडबोले आजारी होते तेव्हा सुधाबाईंनी गोडबोल्यांची खूप सेवा केली होती.
एकदा तर मिष्टर गोडबोल्यांना भरवताना भारीच जोराचा ठसका लागला .सुधाबाईंनी आपल्या हाताच्या आधारावर गोडबोल्यांना बसतं केलं आणि पाणी पाजलं.
या गडबडीत काही चुटपुटते उबदार मांसल स्पर्श गोडबोल्यांना झाले आणि ठसका थांबला पण श्वास काही क्षण वरच्यावरच थांबून जीव गुदमरला.
संध्याकाळी बेबीताईंना त्यांनी ठसक्याची गोष्ट सांगून वर बजावलं की "बेबीताई फार आठवन करू नका इकडे ठसका जोरात लागतो."
(खूष होऊन बेबीताईंनी त्यांच्यासाठी दुबईहून खास फूड प्रोसेसर पाठवला होता .)
सुधाबाईंना फूडप्रोसेसर नकोच होता .
त्यांच्या स्वप्नात त्या गोडबोल्यांबरोबर दुबई बघायच्या.
पण आता या ढमालीमुळे त्या गोड स्वप्नात थोडीशी खरखर यायला लागली होती .
काय करावं बरं ?
असा विचार करता करता त्यांना एक आयडीया सुचली.मनाशी विचार पक्का करून त्यांनी ढमालीच्या फ्लॅटची बेल वाजवली.
पंधरा मिनीटात ढमालीची चार कामं पक्की करून सुधाबाई बाहेर पडल्या तेव्हा त्या मनाशीच हसत होत्या .
मिष्टर गोडबोल्यांवर नजर ठेवणं आता फार सोपं झालं होतं.
*************************************************************
अपूर्ण....