कर्मयोगी! (भाग पाचवा)

असेच म्हणतो, आठवणी वाचतोय. पुढच्या भागाची वाट पाहतो.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

आजोबांच्या गोष्टीतली वळणे तर एकदम कुठल्याकुठे नेत आहेत, उंदरामांजराच्या फोटोपासून, तिमिर पासून ते अभिजित! पुढे काय काय झाले? त्याची उत्सुकता आहेच.

असेच म्हणते.. :) --शाल्मली.

>>अतिशय हृदयस्पर्शी प्रवास आणि अतिशय चित्रदर्शी वर्णन!! असेच म्हणते.

असे तुम्ही म्हणता आहात. आजोबांचाही चमत्कारावर विश्वास नाही. त्यामुळेच तर आयुष्यभर ते इतके प्रॅ़क्टिकल राहिले. त्याकाळी (३६ वर्षांपूर्वी) मूल दत्तक मिळणे हे तसे सोपे होते. कायदेशीर बाबी, कागदपत्रे हे बरेच ढोबळ मानाने असे. परंतु समाजाकडून ते मूल आणी आई-वडील ह्यांच्याकडे बघण्याचा दॄष्टिकोन हा तितकासा सहज सोपा नसे. मानसिक पातळीवर ही एक मोठी लढाई असावी असे वाटते. आजोबांच्या आयुष्यात ही घटना जशी घडली तशीच त्यांनी सांगितली. हा त्यांचा अनुभव आहे त्यामुळे पटणे - न पटणे ह्याला महत्व नाही. चतुरंग