दहिहंडी, गणपती दिवस जवळ येउ लागतात. कुणा महापुरुषाची जयंती आलेली असते. उरुस , जुलूसही मागे नसतातच. त्याच्या काळजात धस्स होतं. तो थबकतो. बिचकतो. नजर चोरुन खालमानाने अंग चोरुन चालू लागतो. माणूस हा सामाजिक प्राणी आहे. उत्सवप्रिय जंतू आहे. हे त्याच्या मनी बिंबवलं जाणार असतं. डोक्यात शिरवलं जाणार असतं कानांचे पडदे फाडून. छाती हादरवणार्‍या डीजेच्या दणदणाटात ; आणि भल्या मोठ्या हेडलाइट्सच्या प्रकाशात तो घरी येतो. दारं खिडक्या गच्च बंद करतो. जमल्यास कानात कापसाचे बोळे. लाइट बंद करतो. बिचकलेला सामाजिक प्राणी मग खोल घट्ट कुट्ट अंधारात एकटाच दबून झोपू पाहतो. जीव मुठित धरुन.

सध्या मी पुन्हा एकदा अमेरिकेत आलो असुन,माझे वाचन काय सुरु आहे अशी विचारणा,भारतातील सूनबाईने (सौ सुजाता ने)केली आहे,त्याचे हे उत्तर. सर्वात प्रथम आत्ता दोन पुस्तकांचे वाचन सुरु आहे,१) A-G Man's Life.....by मार्क फेल्ट व २) Inside the White House( The hidden lives of the modern Presidents and the secrets of the World's most powerful institution. by Ronald Kessler.( पत्रकार ) येथील (माहवाह) लायब्ररीचे एक बरे आहे कि पुस्तक देतांनाच,परतीची तारीख लांबची देतात.पुस्तके आणली १८/८ ला, आणि परत करायची आहेत ७/९ला. फोनवर सुद्धा दोन वेळा मुदत वाढविता येते.

आपुन पद्या. जग आपल्याला पद्या म्हणतं. का म्हणतं? WE DONT NO. आपल्याला ल्ह्यायला भौतेक जमणार नाय. आपुन निसता हिंडतो. सायबाला फोन करुन "सायेब कामधंदा कसा काय चाललाय?" म्हणून इचारतो. आपुन सायबाचे फेवरेट. आपल्याशिवाय लाईन चालणारंच नाय. आपल्याला मशनीतलं सगळं जमतं. नुसतं चालवतंच नाय. नट बोल्ट खोलून मेंटेनस बी ठेवतो. दुपारी आपण कन्वेयरच्या साईडला झोपतो. सायेब काय बोलत नाय. आपण सायबाचे फेवरेट. चार दिवस सुट्टी मारायची तर आपुन आठ दिवस मारतो. तवा सायेब बोंबलतं. आपुन ऐकूण घेतो. पण आपण सायबाचे फेवरेटंच. आपण गँगचे लीडर. पोरांना काय दुखलं खुपलं, आपण निस्तारतो. सकाळी उठलो. दात घासलं. आंघुळ केली.

कमांडर रक त्या काळ्या धूसर आकृतीपुढे उभा होता. आकृतीचा चेहरा अस्पष्ट होता. सर्वांग काळ्या चमकदार कपड्याने झाकलेले होते. कमांडर रक गुडघ्यावर बसला.... एक दीर्घ आणि खोल आवाज घुमला... "कमांडर.." "येस डार्थ.." "डार्क फोर्स तुझ्याबरोबर राहील..." रकने मान डोलावली! "सर्व जीवसृष्टीचा विनाश... आणि पुनर्निर्माण... " "येस डार्थ!" "तू जाऊ शकतोस...." रकने तिथून काढता पाय घेतला. मात्र लांबूनही आकृतीचा हसण्याचा आवाज येत होता... रक तिथून तडक उडत्या युद्धनौकेकडे निघाला. ती युद्धनौका म्हणजे गॅलॅक्सिचं एक आश्चर्यच होतं.तिचा आकार नाबू ग्रहाएवढा आणि त्रिकोणी होता.

अवधूत (भाग-७) अवधूत (भाग-६) टेकडीच्या मंद उतारावरुन त्याची पावले वेगात खाली उतरु लागली. चंद्र एव्हाना माथ्यावर आलेला होता. त्याची सावली देखील त्याच्या पायात घुटमळत घुटमळत वेगाने खाली उतरत होती. खुरट्या गवतातून टोकदार दगड पायाला जोरदार काचत होते. बोचरा वारा अंगावर शहारे आणीत होता. पण तिकडे लक्ष द्यायला वेळ नव्हता त्याला. इथून वेगात दूर कुठेतरी निघून जायचं. बस्स! अचानक वरुन रंगनाथच्या हाका त्याला ऐकू येऊ लागल्या. त्याने मागे वळून पाहिले.

०१: ब्राम्हण सोसायटी -ठाणे ब्राम्हण सोसायटी हा भाग गोखले रोड आणि महात्मा गांधी रोड ह्यांच्या कत्रीतला भाग . ह्या भागाची आठवण म्हणजे माझी खेळ-शाळा, चिमणी पाखरे मंदिर चिमणी-पाखरे हि बघायला गेला तर माझी पहिली शाळा. सकाळी ९ ते ११ . एकाच वर्गखोली. एका बाजूला घसरगुंडी. म्हणजे वर्गातच. दुसरे ठिकाण म्हणजे फडके बाईंचा चित्रकला क्लास. त्यावेळी आजच्या कर्वे हॉस्पिटल च्या बाजूला २ इमारती सोडून फडकेंचा वाडा होता त्या फडके बाई आमच्याच सरस्वती शाळेत बाळ वर्गाला शिकवायला होत्या त्या चित्रकला क्लास घ्यायच्या घरी . झोपडी , बगळा , होडी , आणि अशा इतर अनेक गोष्टी त्यांनी मला शिकवल्या आहेत.