संध्याकाळी घरी आल्यानंतर हातपाय धुतल्यावर नेहमीप्रमाणे विचारू नकोस की जेवण तयार आहे का.. आज मी जेवण तयार केलं नाही.. आज मूड नाही रे... महाबळेश्वर हून आपण आणलेल्या सा~या स्ट्रा बेरी मी टेबलवरच्या ग्लास बाऊल मध्ये ठेवल्या आहेत.. त्या मूठभर मी तोंडात घेणार आहे.. अन तू तुझ्या ओठांनी त्याचा सारा रस चोखून घ्यायचा आहे.. होय मला माहीत आहे ओठातून सारा रस वक्षावर अन ओटी पोटावर ओघळतोय, पण तो तू ओठांनी हळुवार पणें टिपून घ्यायचा आहेस.. ह्या बेधुंद संध्याकाळी.

'ब्लड आहे..... फास्ट सोडून नाही चालत!' मऊ शीर, तीक्ष्ण सुई लक्क काळीज, डोळ्यात पाणी थंड एसी, मंद दिवे पांढऱ्या भिंती, एकट रात्री! तासाला थेंबभर या गतीने ठि ब क ते रक्त रात्रभर.... जखडलेल्या शरीराने श्रमलेल्या डोळ्यांनी हुं कि चू न करता बघत राहतो आपण रक्ताची journey........ . . . दुसरं काय असतो एकांत म्हणजे तरी! -- शिवकन्या

*|| फक्त तू खचू नकोस ||* एक डाव हरला तरी त्यात काय एवढं ..? कुणीतरी जिंकलंच की हे ही नसे थोड ... संधी मिळेल तुलाही, लगेच हिरमसु नकोस, आयुष्य खुप सुंदर आहे, फक्त तू खचु नकोस... सूर्य रोजच उगवतो, त्याच नव्या तेजाने ... रोज मावळतीला जातो रोजच्याच् नेमाने ... येणे जाणे रितच् इथली, हे तू विसरु नकोस ... आयुष्य खुप सुंदर आहे, फक्त तू खचु नकोस... प्रेम तुझ्यावर करणारे , कितीतरी लोक आहेत ... तुझ्यासाठी जोडणारे , खुप सारे हात आहेत ... अरे अशाच आपल्यांसाठी , तू ही थोड हसुन बघ ... आयुष्य खुप सुंदर आहे, फक्त तू खचु नकोस... वाट तुझी बघत असतं, रोजच कुणीतरी ... तुझ्यासाठी जगत असतं , आस लावून प्रत्येक क्ष

     कोपर्डी - आणखी एक 'निर्भया'... टीव्हीवरील बातमी बघून सगळं सुन्न झालं.. त्या ह्रदयद्रावक घटनेने माझ्यातल्या 'स्त्रीत्वावर' जो आघात झाला त्याचे पडसाद मनात उमटले.. त्यातूनच "ती" माझ्या मनातून लेखणीत झिरपत गेली..पण हे झालं गद्य...  हे लिहिताना माझ्यातली कवयित्री मला स्वस्थ बसू देईना...  अशा रितीने अवतरलेली ही तिची कविता...........   ----  पाऊस ---- असा वेडा हा पाऊस, करी उगाच वर्षाव.. मन गेलं हे सुकून, होतो खळखळाट फार... त्याच्या ढगांची ती शर्थ, येती दाटूनीया फार.. त्याला नव्हते माहित, येथे वारा नाही फार.. मन कुजूनी जाईल, तुझ्या अतिवृष्टीने...