एका रणरणत्या दुपारी काळ्या रंगाचे कपडे घालून (जे की त्या रंगाचे उन्हात वापरू नयेत!) एक मुलगी रस्त्यावरून जाताना पाहिली आणि फक्त तिच्या त्या काळ्या कपड्यांच्या निवडीला पाहून ही पहिली कविता स्फुरली! अर्थात त्यात इतरही काही गोष्टींचा अंतर्भाव हा ओघाने आलाच!

तिथली दिवाळी..... तीरकामठा रंगीत कागद चिखलमाती अर्धा किल्ला.... शिवाजीच्या मावळ्यांहाती, परत फराळ ठेवशील का? पहाट झोपेत हळूच उठवून घमघमणारी आंघोळ घालून, फुलबाजांची हजार फुले परत हातात ठेवशील का? रांगोळीतील हुकले ठिपके रेषांमधील नाजूक वळणे, तुळशीमाईचे लगीन लटके परत दणक्यात लावशील का? किणकिण बांगड्या काचेच्या घिरघीर झालरी पोरींच्या! सुरसूर बत्त्या, चुटक्या टिकल्या परत उडवण्या येशील का? तिथली दिवाळी धमाल मजा इथली दिवाळी शांत सजा!! आठवणींचे व्याकुळ दिवे परत घरी पोचतील का?

समुहगान आमचा कळप, आमचा झुंड ,आमचा गण अन आमचीच शिरगणती. अगणीत आम्ही तुझी गणना नाही कशात, तु नाहीच आमच्या खिजगणती. आमचा झेंडा , आमचाच अजेंडा, आमची चळवळ आमची तळमळ,अन आमचीच मळमळ. आमची कुलीन घराणी, आमच्या बांधलेल्या बंदिशी, अन आमच्याच तालावर नाचणारे ताल. आमच्याच समेवर आमचेच आदिम अभेद्य अविनाशी आवर्तन सहनाववतु ! सहनौभुनक्तु ! सहवीर्यम करवावहै ! आमच्या नाजुक भावना, आमच्या घाऊक संवेदना, अन आमच्याच भावुक संघटना. साथी हाथ बढाना एक अकेला थक जाये तो..... ..वा वा वा वा वा वा रे वा चल अकेला चल अकेला चल अकेला................

जेव्हा जेव्हा कांदा कापला जातो कढईतली मोहरी चुर्रर करते हळद मीठ तेल टाकुन शेंगदाने खरपुस भाजले जातात मी बाहेरच बसलेला असतो पेपर वाचत कांद्यापोह्याच्या प्रतिक्षेत जेव्हा जेव्हा गाठोडी ईकडे तिकडे सरकतात पोटमाळ्यावरची झुरळं तर्रर पळतात झाडू बादली पाणी घेऊन भिंत पुसली जाते मी खालीच ऊभा असतो स्टुल घेऊन जळमटं काढायच्या प्रतिक्षेत जेव्हा जेव्हा साखरेचं माप होत असतं तेव्हा मालक सुर्रर करत चहा पितो डाळी तांदुळ कडीपत्ता पिशवीत कोंबुन भरला जातो मी तिथेच ऊभा असतो काऊंटरजवळ बिलाच्या प्रतिक्षेत जेव्हा जेव्हा माहेरचा पाहुणा घरी येतो सगळा शिणवटा अर्रर करुन पळुन जातो पुरणपोळी आंबरस चकल्या ताटात आग्रहा